मिसळपाव | मराठी माणसांचे ऑनलाईन व्यासपीठ

अनेक मिपाकरांनी माझ्या पहिल्या लेखाला भरभरून प्रतिसाद दिल्याबद्दल धन्यवाद. तुमच्या प्रोत्साहनामुळे मी हा दुसरा लेख लिहीत आहे - अमेरिकेत आल्यावर माझा पहिला हॉटेलचा अनुभव. मागच्या लेखात मी माझा अमेरिकेला येण्याबाबतचा अनुभव लिहीला होता. http://www.misalpav.com/node/31795 मी न्यूयोर्कमध्ये पोहोचल्यावर मित्राकडे आलो. तो त्याच्या roommates बरोबर राहायचा पण त्याचा roommate समर vacation साठी भारतात गेला होता आणी त्याच्या जागी माझी राहायची सोय झाली. मित्राच्या घरी पोहोचल्यावर गप्पा वगैरे झाल्या.

सायंकाळ झाली की दिवसभर सुनसान निस्तेज फुटपाथ ओसंडून वहायला लागतो. कामावरून जाताना रस्त्यातच भाजी खरेदी करूनच घरी जायच असा जणू अलिखित नियम आजकाल झाला आहे. हल्ली काही वर्षे आबाच रोजची भाजी आणत होते. खर तर हे माईंचे आवडते काम. पण काही वर्षांपूर्वी माई त्या आजारातून बर्‍या झाल्या तेव्हापासुन आबाच भाजी आणत. हळूहळू चालताना आबांना ते जुने दिवस आठवत होते. खरंतर माई पुर्णवेळ गृहीणी. घरची सर्व जबाबदारी आनंदाने त्या घेत होत्या. आबांची सकाळ छान गरमागरम चहाने झाली की त्याना कसे कृतकृत्य वाटे. सगळ आवरून कामाला निघताना आबांच्या हातात जेवणाचा डबा दिला की मग माईचा स्वतःचा दिवस सुरू होई.

आभाळही आज जरा भरुन आलयं डोळ्यांमध्ये आठवणींचा पाऊस दाटलायं विशेष असं काही नाही, फक्त आज एक बाप आपल्या मुलीला निरोप देऊन आलायं साताजन्मांची पुण्याई एकसाथ फळाला आली जेव्हा एक इवलिशी नाजुक परी माझ्या पदरी आली स्मरते तुझ्या चिमुकल्या बोटांची पकड घट्ट विश्वासावर जिच्या तुझी माझ्याशी नाळ जोडली गेली तुझ्यावर ठरवूनही कधी मला नाही चिडता आले तुझ्या लाडीगोडीने सदा माझ्या रागावर मात केली नाही घातला कधी तडजोडीचा लगाम तुझ्या हौसेला केवळ तुझ्या हट्टापायी लग्नाचीही सगळी सरबराई केली गोड बातमीची वाट बघता बघता वर्षे उलटली वांझपणाच्या ओझ्याखाली माझी छकुली दबून गेली तोंड दाबून बुक्क्यांचा मारा निमुटपणे सहन करता

तुझी घागर नळाला लाव, पाणी सुटाया लागलं

लेखक ज्ञानोबाचे पैजार यांनी मंगळवार, 30/06/2015 16:34 या दिवशी प्रकाशित केले.

पावसात जळाया लागलो... या लेखावरून जाग्या झालेल्या आठवणी लिहित आहे. १० दिवस ज्याच्या साक्षीने ऐश केली त्या गणपती बप्पाला त्याच्या घरी पोचवायला आम्ही मिरवणूकीने निघालो होतो. मोठे मोठे डिस्कोलाईट होते आणि डिजेचा फुल साउंड सोडला होता आणि आम्ही सगळेजण त्याच्या तालावर बेभान होउन नाचत होतो. बर्‍याच वेळेला गाणे कोणते चालले हे पण समजत नव्हते. फक्त रीदम ऐकून मी त्यावर नाचत होतो. कारण मी जवळजवळ गेले १० तास त्या मिरवणूकीत नाचत होतो पण अजून मनाचे समाधान होत नव्हते. आजूबाजूला मिरवणूक बघायला येणारे लोक सारखे बदलत होते.

रागाने झिडकारशील स्वतःपासून दूर करशील पण एक काम करण्याची परवानगी दे फक्त मी बांधलेल्या मंगळसूत्राची वाटी तुझ्या नकळत गळ्यात होईल पलटी ती सरळ करण्याची परवानगी दे फक्त हे एक काम करण्याची परवानगी दे फक्त. केसांच्या बटांची ती रेशीमडोर लटक्याने येईल डोळ्यांसमोर ती मागे सारण्याची परवानगी दे फक्त हे एक काम करण्याची परवानगी दे फक्त. घाईत कधी हळूवार फसेल कुठेसा पदर तो सोडवण्याची परवानगी दे फक्त हे एक काम करण्याची परवानगी दे फक्त. रात्री एकांती कधी चमकेल वीज दचकून अचानक तुटेल नीज कुशीत घेऊन थोपटण्याची परवानगी दे फक्त हे एक काम करण्याची परवानगी दे फक्त. तुजवीन सखे काय ठाव कधी अर्ध्यावर मोडेल डाव आठ

काव्यरस

भावकविता

दोन-तीन दिवसांपूर्वी फैझ-अहमद-फैझ यांची एक अनुवादित कविता शेअर केली होती. फैझ ची आणखी एक सुंदर कविता 'सुबह-ए-आजादी'.

नेतागिरी नेते मा. यशवंतराव चव्हाणांचा राजकीय वारसदारचा उदय होण्यापूर्वी म्हणजे १८ जुलै १९७६ पूर्वी नेता पित्त्यांची संघटनाच अस्तित्वात नव्हती. "कुत्र्याची शेपटी सरळ होईल पण नेता पित्त्यांची संघटना होणार नाही" असे त्या काळी म्हटले जायचे. पण या राष्ट्रीय धुरंधर नेत्याने गाव-गुंड पुंडांच्या पाठीवर हात ठेवला आणि चमत्कार झाला. हजारो वर्षापासूनचा कायद्याला घाबरणारा नेता समाज गावात सोडलेल्या बेफाम वळूसारखा उधळू लागला. नुसताच उधळू लागला नाही तर साध्या पोलिसाला भिणारा नेता चक्क मूठ आवळून त्यालाच दिमतीला बोलावू लागला. विधायक विचारवंतांशी दोन हात करायला सज्ज झाला.

भाग १ "सांग काय आहे तुझी अट?" अभि म्हणाला. "अभि, मला माझ्यावर झालेल्या रेपची केस पुन्हा ओपन करायची आहे. तू म्हणशील मागच सगळं विसरून नवी सुरुवात करू ,पण अभि मी नाही करू शकत आता अशी सुरुवात. मला आता हेही माहित नाही की मला जे साध्य करायचं आहे ते मिळणार आहे की नाही, पण एवढं नक्की माहितीये की एकदा ही केस पुन्हा सुरु झाली की मला मागे वळून नाही पाहता येणार. माझ्याशी निगडीत किती तरी गोष्टी बाहेर सगळ्या जगाला माहित होतील, तुला मान्य असेल अशा मुलीसोबत पुन्हा संबंध ठेवणे? मला तुझ्याकडून होकाराची अपेक्षा नाहीये अभि. तू नाही म्हणालास तरी काही हरकत नाही.

पुन्हा आल्प्सच्या वळणांवर - भाग १ बर्फ पडल्याने सक्तीची विश्रांती घेण्यात एक दिवस गेल्यानंतर आता कुठे जायचे ही महत्वाची चर्चा चालू झाली. हवामान खात्याने हिरवा सिग्नल दिला आणि लेक जिनेव्हा हे ठिकाण पक्के झाले. पण स्वित्झर्लंड आणि फ्रान्स या दोन्ही देशात लांबवर पसरलेल्या या लेकच्या कुठल्या भागात जायचे हा प्रश्न होता. पहिला पर्याय होता जिनेव्हा शहर. आमच्याकडे एकच दिवस होता, कारण उर्वरीत दोन दिवसांचा बेत नक्की होता.