.
.
.
(चित्रः प्रतिमा खडके)
त्याच्यासाठी ते सगळंच नवीन होतं. ते लोक, ती जागा, तो माहोल आणि सगळंच. या नवीनतेची ओळख करून घ्यायला कुठपासून सुरुवात करू, या संभ्रमात तो तिथे बसला होता. संजय. कोकणातल्या एका छोट्याशा गावातला तो एक हुशार मुलगा होता.
रुक्मिणीचा कृष्ण / रुक्मिणीचा कोण तू?
मीरेचा तू कृष्णसखा, तर आणिकही कुणासाठी भगवान तू
देवकीचा कान्हा तर राधेचा मनमोहन तू
पण कोणी कधीच न वदले मज
रुक्मिणीसाठी आहेस कोण तू?
या महानगरीत राहायला आल्यापासून कामावरून घरी परतायला मी उपनगरी मेट्रो रेल्वेचा वापर करतो. माझे शिक्षण आणि नोकरीचा बहुतेक सर्व वेळ मध्यम आकाराच्या शहरात व्यतीत झाला आहे. त्यामुळे या महानगरीतल्या संस्थेच्या मुख्यालयामध्ये अचानक झालेली बदली स्वीकारावी की नाही, यावर घरात बराच खल झाला होता.
तुझ्या रूपाचं चांदणं
पोरी जपून ठेवावं
आणि नक्षत्राचं दान
त्यात ओतून ठेवावं //१//
असं टिपूर पडलं
तुझ्या रूपाचं चांदणं
तुला कसं गं सुचलं
माझ्या नावाचं गोंदणं //२//
तुझ्या रूपाचं चांदणं
माझ्य
वेणू कधी कधी स्वप्नात येते माझ्या. मोठ्या घेराचा फ्रॉक घातलेली. लांबसडक केसांच्या चापूनचुपून तेल लावून दोन वेण्या बांधलेली. हातात हात घालून आम्ही नदीकाठी जातो. मी पाण्यात डुंबत असतो आणि ती किनार्यावर बसून शंखशिंपले असं काहीतरी गोळा करत बसते. पाण्यात खेळून झालं की मी काठावर येतो. तिच्या अंगावर पाणी उडवतो. ते तिला अजिबात आवडत नाही. पण ती चिडत नाही. मग मीच थांबतो.
मिसळपाव