भिंतीवर लटकवलेली सायकल ..., तिच्यामुळे भिंतीवर पडलेले काळे डाग ...! मनातल्या मनात बडबडत ( आठवले ना...... whats app वरील विनोद ...) मी ते डाग पुसून भिंत स्वच्छ करण्याचा प्रयत्न करते. मग हा घेणार एक पसरट टब... त्यात पाणी .. सायकलचा टायर काढून त्यातील ट्यूब काढून पंक्चर शोधत बसणार. आजूबाजूला पसरलेले दुरुस्तीचे साहित्य! मग पाणी पुसायला, सायकल पुसायला काळी करायला जुनी फडकी मी शोधून देणार! आणि हा सगळा पसारा हॉल मध्ये मांडलेला. त्याच्या परीने नंतर सगळं तो साफ करणार, पण माझ्या मनाला येणार नाही. त्यामुळे मी पुन्हा स्वच्छ करणार. सायकल मध्ये हवा भर, तिची सीट वर-खाली कर, तिचे हँडल वर –खाली कर ...

स्पर्धेसाठी नाही.... उगाच लोकांच्या भुका चाळवायला म्हणून. म्हणजे पटापट प्रवेशिका येतील पदार्थ कुठला ते आठवत नाही पण आधी ब्रँडी पेटवून हॉटेलवाल्याने पोट पेटवायचा प्रयत्न केला.

"ओ मंडळी.. आपल्याला गोव्याला जायचंय, पण इतर पब्लिक जातं तसं नाही, जरा हटके. चला आपण DC मध्ये भाग घेऊ." असे डॉ श्रीहास (तेच ते 'मला भेटलेले रूग्ण' वाले) एका कट्ट्यादरम्यान बोलले आणि ग्रुपमध्ये चैतन्य वगैरे वगैरे बरेच कांही सळसळले. खूप दिवसात नवीन कांही न केल्याची खुमखुमी होतीच.. आता या आव्हानाला तोंड देण्यासाठी सर्वजण उत्साहाने सज्ज झाले. द डेक्कन क्लिफहँगर (DC). पुण्यातून निघून महाबळेश्वर आणि पुढे कर्नाटकातून गोवा. अशी ६५० किमीची सायकल रेस.

किक... भाग १ भारतातल्या प्रत्येकासाठी अभिमानास्पद अशी युद्धभूमी, कारगिल. याच्या दक्षिणेला आणखी एक युद्धभूमी आहे. .... बायकर्स साठी. या युद्धभूमीवर शत्रू म्हणावे असे दोनच. एकतर आत्मविश्वासाचा अभाव किंवा अति-आत्मविश्वासाचा प्रभाव. याशिवाय धोकादायक खिंडी, हिमनद्या, उत्तुंग हिमाच्छादित पर्वत आणि या सगळ्यातून जाणारा खडकाळ, लांबच लांब आणि कधीच संपणार नाही असा वाटणारा रस्ता. ठिकठिकाणी बर्फ वितळून वाहणारे आणि आधीच न दिसणाऱ्या रस्त्याला पूर्णपणे झाकून टाकणारे दगाबाज ओढे.