सांज वेडी रंगताना याद यावी का तुझी आस वेडी या मनाची दाट होते त्या क्षणी..।। राग जुळता या मनाचे दुर होती अंतरे गीत फुलवी जिवनाचे सुर देती पाखरे स्वप्न फुलता हे उद्याचे रात वाटे पाहुणी आस वेडी या मनाची दाट होते त्या क्षणी..।। चिञ माझे अंतरीचे रंग भरती ही फुले गंध ओले चंदनाचे अंतरंगी दरवळे याचवेळी ही अबोली प्रित दाटे या मनी आस वेडी या मनाची दाट होते त्या क्षणी..।। सांज वेडी रंगताना याद यावी का तुझी आस वेडी या मनाची दाट होते त्या क्षणी..।।

पाणी पितो ती नदी आमची नाही अन्न गिळतो ती शेतं आमची नाहीत आकाश पक्षी चंद्र झाडं हे तर राहूच द्या ही कुत्री मांजरं बदकं कोंबड्या पण आमची नाहीत! युनिसेफची गुळगुळीत पुस्तकं अन तुळतुळीत मडमा WHO ची झटपट औषधं अन चाकपाक डॉक्टर्स RedCross चं जगभरातील वैविध्यपूर्ण एकच रक्त युनोने थाटलेले Waterproof तंबू अन मिनरल बाटल्या यातलं काहीच आमचं नाही! नाही हो, आमची माणसं इतकी दयावान नाहीत! ती रासवट आहेत, मारतात, मरतात तलवारीने गळे चिरतात, रक्ताच्या कुर्बान्या देतात महाहिंसक माणसं! त्यांच्या कर्तृत्वामुळेच तर आम्ही आज तुमच्यामध्ये आलो....... पण तुमच्यात आलो म्हणजे तुमचे नाही झालो, होऊ शकत नाही! एक काम कर

संप्रेरक प्रपोज केले मला काल तू सॉरी पण तू खरंच फालतू विसरून जाण्या कुणा सांगतो दु:ख तुझे ते चुलीत घाल तू धीर ना तुला घडीभराचा गडी अजून तू लहान खुराचा उतावीळ बस पळण्या पाहिले ठोकली कुठे अजून नाल तू प्रेमाच्या कथा मनमानी अहंकाराची त्यास जोडणी लाजवाब हा नखरा घेऊन उलटी चालतो बघ चाल तू कशास धरली होती आशा जर उडवता येइना त्या माशा एकतर्फी हे मनोरथ ओढून स्वतःशी फसवले रे कमाल तू फसले नाही तुझ्या जालाशी म्हणून कैदाशीण का आज मी होतास फिरत तेव्हा मागे मागे म्हणशी अप्सरा, म्हणशी माल तू कवी: बुर्राट ठोकर (त.जो.)

प्रपोज केले तुला फालतू साॅरी म्हणाली मला काल तू झाले गेले विसरून जातो रूप तुझे ते चुलीत घाल तू तुझा ध्यास तो घडीभराचा मुंडासा बांधला वराचा वधू ठिकाणी तुला पाहिले डोळे केले उगा लाल तू होतो मी प्रेमवीर मानी प्रेमाची साधना तूफानी लाजवाब हा नकार देऊन मनात केलीस उलाढाल तू होती नव्हती सरली आशा उठल्या नाकावरच्या माशा खोट्या साय्रा शपथा घालून तरसविले मज सालोसाल तू खरी चूकी माझीच असावी फसलो तव जालात कसा मी फिरलो सदैव मागे मागे जनावरासम तुझ्या पालतू कवी:चिमू(निवृत्ती)