समाज

शेतकरी राया... अपुला शेतकरी राया, शेती प्रेमाची करतो.. अवघ्या भुकेल्या जनांची, ओंजळ प्रितीने भरतो.. अपुला शेतकरी राया, नांगर ओढतो जोमानं.. पिक हलते डुलते, शेती खुलते प्रेमानं.. अपुला शेतकरी राया, धनधान्य खुलवितो.. सार्या जगाचा तो बाप, जगी प्रेम फुलवितो.. अपुला शेतकरी राया, कर्जाखालीच राबतो.. पर्जन्याच्या वाटेवर, तोच एकला थांबतो.. अपुला शेतकरी राया, रोज जगतो मरतो.. जगा धान्य पुरवूनी, पोटी भाकरी भरतो.. अपुला शेतकरी राया, संसाराचे सोने करतो.. जगा सुखी करवूनी, स्वत: गरिबीमधे झुरतो.. अपुला शेतकरी राया, शेवटी आत्महत्या करी.. जगा फुलवूनी सार्या, दैवत्वाचा रस्ता धरी.. प्रिय शेतकरी राया, आत्महत

क्षणात क्षण विरत गेला काळ ही पुढे चालत गेला अबाल राहिलो आजही तसेच कर्तव्य ना दिसले कुठेच उद्या करीन म्हणता म्हणता उद्या कधी आलाच नाही दाभोळकर, कुलबूर्गी गेले तरी आम्हाला जाण नाही हो, मस्त चाललंय आमचं पण पोट मात्र भरत नाही शोधून शोधून थकलो, पण समाधान कुठे मिळत नाही इराक, सिरीया साक्ष आहे भविष्य फार स्पष्ट आहे सावरा लवकर स्वतःला ऐका तळमळीच्या साद ला कुठून येतात कन्हैया, उमर पुरे आता यांचा कहर का नाही पुरस्कारांचा मान हेच का सामाजिक भान बदललं पाहिजे वाटतं बलिदान, निस्वार्थ जाचतं शक्य आहे तुम्हा आम्हालाच फक्त पहिलं पाऊल लागतं.....

आत्ता इथे इतके वाजलेत, म्हणजे आपल्या घरी आता तितके वाजले असतील..... तिथे आता हे हे असे असे घडत असेल आणि इथे हे हे असे असे ..............! स्मरणाचा एक तास काटा तिथे तर एक इथे! बाकी मन, सेकंद काटा होऊन सांधणाऱ्या प्रिय समुद्रासारखे टिकटिकत राहते दोन किनाऱ्यांमध्ये अष्टौप्रहर.............. . . . दुसरं काय असतो एकांत म्हणजे तरी! -शिवकन्या