समाज

मेणबत्या पेटवणार्‍यांनो तुम्ही हातात मशाल कधी धरणार ? चिमुरड्यांवर होणारे बलात्कार अजुन किती काळ पाहणार ? स्फोटात लोक हल्ली रोजच मरतात,ती ब्रेकिंग न्युज असते आपण त्यात तसे मेलो नाही,यातच का आपण धन्यता मानणार ? भ्रष्टाचाराने संपुर्ण देश आपला गांजला असा राजकारण्यांच्या पंगतीत आता धुतला तांदुळ शोधणार कसा ? देशाच्या सिमेवर जवानांची क्रुरपणे मुंडकी छाटली जातात तरी सुद्धा आपण त्यांना फक्त इशारेच देत राहणार ? मंगळावर यान पाठवायचे म्हणुन मिशन आखणार पण गरिबाला घास देण्यासाठी प्रयत्न कधी करणार ? कोट्यावधींच्या देशात आता माणसाला नाही किंमत चार जण जसे जगातात तसे तुम्हीपण का जगणार ? जग

आतल्या आत ढवळतं आणि ज्जोरात उठते कळ पण तिच्या मते आजकाल मला लागलाय कवी चळ.. मग, ती समोर असली की करतो थोडी वळवळ आतली वेदना लपविण्यासाठी आणतो उसनं बळ.. पण, ती ही अशी चलाख गाठतेच माझ्या मनाचा तळ म्हणते, बस्स झालं तुझं नाटक नाहीतर मी काढीन इथून पळ.. माझे उर्मी दाबून ठेवण्याचे प्रयत्न होतात निष्फळ तिच्या ओरडण्याने भानावर येतो पण जखम वाहत राहते भळभळ.. अरे, कविता म्हणजे नसते प्रत्येकाच्या हातचा मळ उगाच लिहावसं वाटलं म्हणून सोडायचे शब्दांचे नळ.. काही कामधंदा करू नको नुसत्याच भावना दळ हा रोग जडलाय तुला पण होतोय माझा छळ.. पण मी आता कोडगा होतोय ऐकून सोडून देतो सरळ पुन्हा आतमध्ये ढवळलं की शब्दांचीच