छान लेख आहे. एक उगीचच उत्सुकता. हल्ली सायकल चालवायला शिकणे (सुरुवात करणे) याचे सरासरी वय साधारण काय झाले आहे? मी लहान असताना (कोंकणात ) इयत्ता पाचवीत गेल्यावर सायकल शिकलो. त्या वेळी ते तेथील आसपासच्या परिसरातील सरासरीनुसार खूप उशिरा होते. आसपासचे सर्व मित्र मैत्रिणी त्या आधीच सायकल चालवू लागले होते. मोठी अटलास, हरकुलीस किंवा हिरो सायकल हेच ऑप्शन उपलब्ध होते. बी एस ए - एस एल आर असाही एक ब्रँड होता. लहान मुलांसाठी टोबू सायकली किंवा साइडला ट्रेनिंग व्हील्स असलेल्या सायकली हे पर्याय ऐकिवात नव्हते. तर त्या मोठ्या हर्कुलीसच्या त्रिकोणी फ्रेम मधून एक पाय पलीकडे टाकून हाप पेडल मारत लहान मुले सायकल चालवत.

आम्हीं तीन पिढ्यानां सायकल शिकवली. मी स्वता इयत्ता चौथी,मुली तिसरी आणी नात एल के जी. लेख आवडला.

पूर्वी सायकल चालवत होतो.. आता, धाडस होत नाही.

छोट्या रोपाचं मोठं वृक्ष होणं! किती वेगळा अनुभव आहे! ह्या वाटचालीमध्ये ती माझ्यापेक्षा वेगळी आहे, खूप गोष्टी तिला लवकर समजतात आणि ती खूप वेगळ्या प्रकारे करते हेही जाणवतं.

मस्त! अगदी मलाही असंच वाटतं:) माझं पिल्लू तर ट्रेकिंग मध्ये माझ्या पुढेच असते.ती तीनच वर्षांची होती अजिंठाला इतकी पळत होती मलाच भीती वाटत होती.आताच्या एका ट्रेकला तिचे पाय दुखत होती पण म्हणती कशी"असू दे आई देवाने पाय दुखण्यासाठीच दिले असतात"

केलेली प्रत्येक पहिली गोष्ट मुलांना खूपच आनंद देऊन जाते, तशी ती सर्वांनाच देते म्हणा. पण जेव्हा त्यांचे कौतुक आपण दुसर्यांना सांगत असतो तेव्हा त्या लहान मुलांच्या चेहऱ्यावरचे भाव बघण्यासारखे असतात. मी माझ्या मुलाला तो पाच वर्षांचा असताना पोहायला व सायकल चालवायला शिकवले होते. गम्मत म्हणजे तो ज्यावेळी पोहायला शिकला त्यावेळी मला स्वतःला पोहता येत नव्हते तरी वेळात वेळ काढून त्याला मी स्विमिंगपूलवर घेऊन जायचो व तिथल्या जाणकारांच्या स्वाधीन त्याला करायचो. तो फारच बोलका असल्यामुळे त्याची सगळ्यांशी गट्टी व्हायची मग ते पट्टीचे पोहोणारे त्याला पाठीवर घेऊन डीप एरियात घेऊन जायचे व तो ही न घाबरता त्यांच्या बरोबर जायचा. अशातनंच तो पोहायला शिकला. मी देखील सहा-सात वर्षांचा असताना भाड्याच्या सायकलवर सायकल चालवायला शिकलो. गुरु अर्थातच एक-दोन वर्षांनी मोठी मुले व समवयस्क मित्र. मी सायकल चालवायला मालाडच्या संगीता टॉकीजच्या कंपाउंडमध्ये शिकलो. आधी ते जोहरा टॉकीज होते, नंतर त्याचे नाव संगीता झाले. बहुतेक मालक बदलले असावेत. त्यावेळी एक गंमत झाली. सायकल चालवायला नव्यानेच शिकलो होतो त्यामुळे गोल-गोल चकरा मारणे जमत होते, पण अचानक मार्गात काही बाधा आल्यास बावचळून जाऊन सायकलवरून पडत असे किंवा एखाद्या भिंतीला जाऊन आपटत असे. तर एकदा अशीच संगीत टॉकीजच्या कंपाउंडमध्ये सायकल चालवत होतो. अचानक दुसरी सायकल समोर आली म्हणून भीतीने तोल जाऊन जमिनीवर भिंतीला टेकून ठेवलेल्या 'दिवाना' सिनेमाच्या २०' X १०' च्या एका मोठ्या पोस्टरवर जाऊन आदळलो. सायकलचे पुढचे चाक त्या पोस्टरमधून आरपार बाहेर गेले व पोस्टर फाटले. तेथे उभ्या असलेल्या गुरख्याने ते पाहिले व रागाने ओरडत तो माझ्या मागे धावला. त्याही स्थितीत मी सायकल बाहेर काढली व सर्व शक्ती एकवटून पेडल मारत तेथून पळ काढला. त्यानंतर कितीतरी दिवस त्या संगीत टॉकीजच्या कंपाउंडमध्ये पाय नाही ठेवला.

नशीबवान आहात.

खूपच छान.

खूप छान . अदूला खूप शुभेच्छा

वाचनाबद्दल व प्रतिक्रियांबद्दल सर्वांना धन्यवाद! :) @ गवि जी, साधारण दुसरी- तिसरीत (७-८) मुलं- मुली सपोर्टच्या सायकली चालवतात. पण एकंदरित सर्रासपणे सायकल पूर्वीसारखी आताची मुलं चालवताना दिसत नाहीत. @हणमंतअण्णा शंकर... जी, अरे वा. तुम्ही कोणत्या देशात/ प्रदेशात राहता? @ कर्नलतपस्वी जी, छानच. छोट्यांना हॅपी राईड सांगाल. @ भक्ती ताई, अरे वा! किती छान. तिला कौतुक कळवाल. @ सौन्दर्य जी, ओह! गमतीदार अनुभव! अगदी एक वेगळा लेख वाटावा असे!

छान लेख आहे. एक उगीचच उत्सुकता. हल्ली सायकल चालवायला शिकणे (सुरुवात करणे) याचे सरासरी वय साधारण काय झाले आहे? मी लहान असताना (कोंकणात ) इयत्ता पाचवीत गेल्यावर सायकल शिकलो. त्या वेळी ते तेथील आसपासच्या परिसरातील सरासरीनुसार खूप उशिरा होते. आसपासचे सर्व मित्र मैत्रिणी त्या आधीच सायकल चालवू लागले होते. मोठी अटलास, हरकुलीस किंवा हिरो सायकल हेच ऑप्शन उपलब्ध होते. बी एस ए - एस एल आर असाही एक ब्रँड होता. लहान मुलांसाठी टोबू सायकली किंवा साइडला ट्रेनिंग व्हील्स असलेल्या सायकली हे पर्याय ऐकिवात नव्हते. तर त्या मोठ्या हर्कुलीसच्या त्रिकोणी फ्रेम मधून एक पाय पलीकडे टाकून हाप पेडल मारत लहान मुले सायकल चालवत.

आम्हीं तीन पिढ्यानां सायकल शिकवली. मी स्वता इयत्ता चौथी,मुली तिसरी आणी नात एल के जी. लेख आवडला.

पूर्वी सायकल चालवत होतो.. आता, धाडस होत नाही.

छोट्या रोपाचं मोठं वृक्ष होणं! किती वेगळा अनुभव आहे! ह्या वाटचालीमध्ये ती माझ्यापेक्षा वेगळी आहे, खूप गोष्टी तिला लवकर समजतात आणि ती खूप वेगळ्या प्रकारे करते हेही जाणवतं.

मस्त! अगदी मलाही असंच वाटतं:) माझं पिल्लू तर ट्रेकिंग मध्ये माझ्या पुढेच असते.ती तीनच वर्षांची होती अजिंठाला इतकी पळत होती मलाच भीती वाटत होती.आताच्या एका ट्रेकला तिचे पाय दुखत होती पण म्हणती कशी"असू दे आई देवाने पाय दुखण्यासाठीच दिले असतात"

केलेली प्रत्येक पहिली गोष्ट मुलांना खूपच आनंद देऊन जाते, तशी ती सर्वांनाच देते म्हणा. पण जेव्हा त्यांचे कौतुक आपण दुसर्यांना सांगत असतो तेव्हा त्या लहान मुलांच्या चेहऱ्यावरचे भाव बघण्यासारखे असतात. मी माझ्या मुलाला तो पाच वर्षांचा असताना पोहायला व सायकल चालवायला शिकवले होते. गम्मत म्हणजे तो ज्यावेळी पोहायला शिकला त्यावेळी मला स्वतःला पोहता येत नव्हते तरी वेळात वेळ काढून त्याला मी स्विमिंगपूलवर घेऊन जायचो व तिथल्या जाणकारांच्या स्वाधीन त्याला करायचो. तो फारच बोलका असल्यामुळे त्याची सगळ्यांशी गट्टी व्हायची मग ते पट्टीचे पोहोणारे त्याला पाठीवर घेऊन डीप एरियात घेऊन जायचे व तो ही न घाबरता त्यांच्या बरोबर जायचा. अशातनंच तो पोहायला शिकला. मी देखील सहा-सात वर्षांचा असताना भाड्याच्या सायकलवर सायकल चालवायला शिकलो. गुरु अर्थातच एक-दोन वर्षांनी मोठी मुले व समवयस्क मित्र. मी सायकल चालवायला मालाडच्या संगीता टॉकीजच्या कंपाउंडमध्ये शिकलो. आधी ते जोहरा टॉकीज होते, नंतर त्याचे नाव संगीता झाले. बहुतेक मालक बदलले असावेत. त्यावेळी एक गंमत झाली. सायकल चालवायला नव्यानेच शिकलो होतो त्यामुळे गोल-गोल चकरा मारणे जमत होते, पण अचानक मार्गात काही बाधा आल्यास बावचळून जाऊन सायकलवरून पडत असे किंवा एखाद्या भिंतीला जाऊन आपटत असे. तर एकदा अशीच संगीत टॉकीजच्या कंपाउंडमध्ये सायकल चालवत होतो. अचानक दुसरी सायकल समोर आली म्हणून भीतीने तोल जाऊन जमिनीवर भिंतीला टेकून ठेवलेल्या 'दिवाना' सिनेमाच्या २०' X १०' च्या एका मोठ्या पोस्टरवर जाऊन आदळलो. सायकलचे पुढचे चाक त्या पोस्टरमधून आरपार बाहेर गेले व पोस्टर फाटले. तेथे उभ्या असलेल्या गुरख्याने ते पाहिले व रागाने ओरडत तो माझ्या मागे धावला. त्याही स्थितीत मी सायकल बाहेर काढली व सर्व शक्ती एकवटून पेडल मारत तेथून पळ काढला. त्यानंतर कितीतरी दिवस त्या संगीत टॉकीजच्या कंपाउंडमध्ये पाय नाही ठेवला.

नशीबवान आहात.

खूपच छान.

खूप छान . अदूला खूप शुभेच्छा

वाचनाबद्दल व प्रतिक्रियांबद्दल सर्वांना धन्यवाद! :) @ गवि जी, साधारण दुसरी- तिसरीत (७-८) मुलं- मुली सपोर्टच्या सायकली चालवतात. पण एकंदरित सर्रासपणे सायकल पूर्वीसारखी आताची मुलं चालवताना दिसत नाहीत. @हणमंतअण्णा शंकर... जी, अरे वा. तुम्ही कोणत्या देशात/ प्रदेशात राहता? @ कर्नलतपस्वी जी, छानच. छोट्यांना हॅपी राईड सांगाल. @ भक्ती ताई, अरे वा! किती छान. तिला कौतुक कळवाल. @ सौन्दर्य जी, ओह! गमतीदार अनुभव! अगदी एक वेगळा लेख वाटावा असे!

चांगली माहिती.

चांगली माहिती.

आकाश कितीही अंधारलेलं असलं तरी अनेक मिणमिणते दिवेही पेटलेले आहेत... आपला लेख वाचून नेमकं हेच वाटलं. मन:पूर्वक धन्यवाद.

छान वाटलं वाचून, आपल्याला शुभेच्छा!

वाचल्याबद्दल व प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद! मॅडमचं कौतुक आहे असा विचार करून प्रत्यक्षात आणल्याबद्दल. त्या मॅडम, तिथले इतर सर व सावित्रीबाई फुले मंडळ सर्वांचं काम प्रेरणादायी आहे.

खरंच प्रेरणादायी आहे!

प्रेरणादायी लेखन . पुढील प्रवासासाठी शुभेच्छा .

वृतांत. -दिलीप बिरुटे

आकाश कितीही अंधारलेलं असलं तरी अनेक मिणमिणते दिवेही पेटलेले आहेत... आपला लेख वाचून नेमकं हेच वाटलं. मन:पूर्वक धन्यवाद.

छान वाटलं वाचून, आपल्याला शुभेच्छा!

वाचल्याबद्दल व प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद! मॅडमचं कौतुक आहे असा विचार करून प्रत्यक्षात आणल्याबद्दल. त्या मॅडम, तिथले इतर सर व सावित्रीबाई फुले मंडळ सर्वांचं काम प्रेरणादायी आहे.

खरंच प्रेरणादायी आहे!

प्रेरणादायी लेखन . पुढील प्रवासासाठी शुभेच्छा .

वृतांत. -दिलीप बिरुटे

उत्तम उपक्रम

खूप छान उपक्रम! शाळेचा आणी विद्यार्थ्यांचा ऊत्साही सहभाग पण फार छान!

वाचनाबद्दल व प्रतिक्रियांबद्दल सर्वांना धन्यवाद! इतकंच म्हणेन की, दोन्ही संस्था छान काम करतात. आणि संवेदना केंद्राच्या संदर्भात ह्या विषयातल्या समस्या खूप मोठ्या आहेत आणि अशा विशेष मुलांना व प्रौढांना समाजाने अजून जास्त मदत केली पाहिजे. आणि त्यासाठी तेवढी जागरूकता होण्याचीही गरज आहे. धन्यवाद.

उत्तम उपक्रम

खूप छान उपक्रम! शाळेचा आणी विद्यार्थ्यांचा ऊत्साही सहभाग पण फार छान!

वाचनाबद्दल व प्रतिक्रियांबद्दल सर्वांना धन्यवाद! इतकंच म्हणेन की, दोन्ही संस्था छान काम करतात. आणि संवेदना केंद्राच्या संदर्भात ह्या विषयातल्या समस्या खूप मोठ्या आहेत आणि अशा विशेष मुलांना व प्रौढांना समाजाने अजून जास्त मदत केली पाहिजे. आणि त्यासाठी तेवढी जागरूकता होण्याचीही गरज आहे. धन्यवाद.

ह्यापूर्वीच्या लेखातही प्रश्न विचारला होता. बहुदा आपल्या ज्ञानाची खिल्ली न उडवाल्यानी आपण प्रतिसाद दिला नाहीत. शैक्षणिक डिग्री सार्वजनिक करायला हरकत नसावी (त्यात काय खासगी आहे?). हवंतर कॉलेजचं नाव किंवा उत्तीर्ण झाल्याचे गुण/ वर्ष नका सांगू.

मला आजुनही वाटतयं की असल्या ज्ञानाची इथे मिपावर जरूर आहे का? १.बहुतेक सर्व सदस्य वयस्क आणी सर्वांनीच ती "जपानी रमलाची रात्र" अनुभवलेली आहे. बरेचसे सदस्य आयुष्याच्या विद्यापीठातून ही प्रश्न पत्रीका सोडवित प्रथम श्रेणीत उत्तीर्ण झाले आहेत.या विषयावर काही विद्यावाचस्पती सुद्धा असतील. "तुझे विजेचे चांदपाखरू दीप-राग गात रचीत होते शयनमहाली निळी चांदरात" २. बरेच सदस्य या क्षेत्रातील आपापली जबाबदारी पार पाडून निवृत्त झाले आहेत. २. स्वतः वात्सायनाने अनैसर्गिक मैथुन निषिद्ध सांगीतले आहे. ३.बरेच सदस्य माझ्यासारखेच आनंदयात्री. मुक्कामाच्या शेवटच्या गाडीची वाट पहात आहेत. ५.महिला सदस्य सुद्धा आहेत व भारतीय महिलांना अशा विषयावर सार्वजनिक पणे व्यक्त होण्यास अडचण वाटते. ६.ह्या सर्व गोष्टी वाचकांना आकर्षित करण्यासाठी वर्तमानपत्रात नियमित वाचायला मीळतात. नवीन काहीच नाही. बाकी लोकशाही आहे त्यामुळे डाॅक्टरांनी लेख या विषयावर लिहावे अथवा नाही हा त्यांचा विषय आहे. डॉक्टर मानसोपचार तज्ज्ञ आहेत.(MD psychology असावेत असे गृहीत धरतो) फार चांगली गोष्ट आहे.Instead of Sexology, त्यांनी जर खालील विषयावर प्रकाश टाकला तर सदस्यांना फायदा होईल असे माझे मत आहे. Depression Schizophrenia and marital harmony Psychosis Phobia Intellectual Disability Psychological Disorders Developmental Disorders. Senile Depression Anxiety Disorders. इत्यादी.

OCD(Obsessive Compulsion Disorder) ,हा एक मह्त्वाचा विषय वाटतो.

जवळजवळ ८०% लोक संभोग अंधारात करतात. डोळे असल्याचा काय फायदा "स्वप्नरंजन" याचे मानवी जीवनात आणि लैंगिक सुखात अपरिमित महत्व आहे. सर्वांच्या बायका अप्सरा नसतात. त्यातून स्त्रीदेह सिनेमात, मासिकात जसा दाखवला जातो तो आदर्श असा असतो. सर्वाना अप्सरा बायको म्हणून मिळत नाही त्यातून स्त्री चिरतरुण नसते. तारुण्य काळानंतर स्त्रीदेहात बराच बदल होतो आणि तिशीनंतर हा बदल दर पाच वर्षात जाणवण्याइतका जास्त असतो. शिवाय ४५ च्या आसपास स्त्रियांची रजोनिवृत्ती होते त्यानंतर तर हे फारच वेगाने होऊ लागते. वस्त्राच्छादित आणि वस्त्रहीन स्त्रीदेह यात प्रचंड फरक असतो.यामुळे स्पर्श होणारा स्त्रीदेह आणि स्वप्नरंजनात दिसणारा स्त्रीदेह याची सांगड घालून पुरुष संबंधाचे सुख मिळवू शकतो. आता हा प्रश्न स्त्रियांमध्ये नाही का? आहेच परंतु समागमात स्त्री हि सक्रिय नसते. त्यामुळे पुरुषाचा देह आवडत नसला तरी स्त्रीला लिंग उथ्थानाची गरज नसल्यामुळे तिच्या सक्रियतेची गरज नसते. स्त्रीरोग शास्त्रात काम सुरुवात केल्यावर सुरुवातीच्या काही आठवड्यात स्त्रीदेहाबद्दल किळस निर्माण होते हा डॉक्टरांचा सार्वत्रिक अनुभव आहे. यानंतर माणसे हा कप्पा बंद करायला शिकतात.( compartmentalisation) (बाकी जीवनात सात्विक असणारी माणसे जशी व्यवसायात एकमेकांचा गळा कापू शकतात). स्त्रीसुखात समाधानीअसणारा माणूस बाहेरख्याली होण्याची शक्यता (अंशतः का होईना) कमी होते हे पतिपत्नीत संबंध दृढ होण्यासाठी महत्त्वाचे आहेच. त्यामुळे अंधारात समागम करणे हि अनेकांची गरज/ आवश्यकता असू शकते.

बेसिक असले तरि सगळ्यंना माहिती असेल असे नाही, अशी माहिती लिहिण्यात वाईट काही नाही. दरमहा घडामोडीचे धागे काढून राजकीय , धार्मिक पो टा़कण्या पेक्षा बरेच उत्तम.

ह्यापूर्वीच्या लेखातही प्रश्न विचारला होता. बहुदा आपल्या ज्ञानाची खिल्ली न उडवाल्यानी आपण प्रतिसाद दिला नाहीत. शैक्षणिक डिग्री सार्वजनिक करायला हरकत नसावी (त्यात काय खासगी आहे?). हवंतर कॉलेजचं नाव किंवा उत्तीर्ण झाल्याचे गुण/ वर्ष नका सांगू.

मला आजुनही वाटतयं की असल्या ज्ञानाची इथे मिपावर जरूर आहे का? १.बहुतेक सर्व सदस्य वयस्क आणी सर्वांनीच ती "जपानी रमलाची रात्र" अनुभवलेली आहे. बरेचसे सदस्य आयुष्याच्या विद्यापीठातून ही प्रश्न पत्रीका सोडवित प्रथम श्रेणीत उत्तीर्ण झाले आहेत.या विषयावर काही विद्यावाचस्पती सुद्धा असतील. "तुझे विजेचे चांदपाखरू दीप-राग गात रचीत होते शयनमहाली निळी चांदरात" २. बरेच सदस्य या क्षेत्रातील आपापली जबाबदारी पार पाडून निवृत्त झाले आहेत. २. स्वतः वात्सायनाने अनैसर्गिक मैथुन निषिद्ध सांगीतले आहे. ३.बरेच सदस्य माझ्यासारखेच आनंदयात्री. मुक्कामाच्या शेवटच्या गाडीची वाट पहात आहेत. ५.महिला सदस्य सुद्धा आहेत व भारतीय महिलांना अशा विषयावर सार्वजनिक पणे व्यक्त होण्यास अडचण वाटते. ६.ह्या सर्व गोष्टी वाचकांना आकर्षित करण्यासाठी वर्तमानपत्रात नियमित वाचायला मीळतात. नवीन काहीच नाही. बाकी लोकशाही आहे त्यामुळे डाॅक्टरांनी लेख या विषयावर लिहावे अथवा नाही हा त्यांचा विषय आहे. डॉक्टर मानसोपचार तज्ज्ञ आहेत.(MD psychology असावेत असे गृहीत धरतो) फार चांगली गोष्ट आहे.Instead of Sexology, त्यांनी जर खालील विषयावर प्रकाश टाकला तर सदस्यांना फायदा होईल असे माझे मत आहे. Depression Schizophrenia and marital harmony Psychosis Phobia Intellectual Disability Psychological Disorders Developmental Disorders. Senile Depression Anxiety Disorders. इत्यादी.

OCD(Obsessive Compulsion Disorder) ,हा एक मह्त्वाचा विषय वाटतो.

जवळजवळ ८०% लोक संभोग अंधारात करतात. डोळे असल्याचा काय फायदा "स्वप्नरंजन" याचे मानवी जीवनात आणि लैंगिक सुखात अपरिमित महत्व आहे. सर्वांच्या बायका अप्सरा नसतात. त्यातून स्त्रीदेह सिनेमात, मासिकात जसा दाखवला जातो तो आदर्श असा असतो. सर्वाना अप्सरा बायको म्हणून मिळत नाही त्यातून स्त्री चिरतरुण नसते. तारुण्य काळानंतर स्त्रीदेहात बराच बदल होतो आणि तिशीनंतर हा बदल दर पाच वर्षात जाणवण्याइतका जास्त असतो. शिवाय ४५ च्या आसपास स्त्रियांची रजोनिवृत्ती होते त्यानंतर तर हे फारच वेगाने होऊ लागते. वस्त्राच्छादित आणि वस्त्रहीन स्त्रीदेह यात प्रचंड फरक असतो.यामुळे स्पर्श होणारा स्त्रीदेह आणि स्वप्नरंजनात दिसणारा स्त्रीदेह याची सांगड घालून पुरुष संबंधाचे सुख मिळवू शकतो. आता हा प्रश्न स्त्रियांमध्ये नाही का? आहेच परंतु समागमात स्त्री हि सक्रिय नसते. त्यामुळे पुरुषाचा देह आवडत नसला तरी स्त्रीला लिंग उथ्थानाची गरज नसल्यामुळे तिच्या सक्रियतेची गरज नसते. स्त्रीरोग शास्त्रात काम सुरुवात केल्यावर सुरुवातीच्या काही आठवड्यात स्त्रीदेहाबद्दल किळस निर्माण होते हा डॉक्टरांचा सार्वत्रिक अनुभव आहे. यानंतर माणसे हा कप्पा बंद करायला शिकतात.( compartmentalisation) (बाकी जीवनात सात्विक असणारी माणसे जशी व्यवसायात एकमेकांचा गळा कापू शकतात). स्त्रीसुखात समाधानीअसणारा माणूस बाहेरख्याली होण्याची शक्यता (अंशतः का होईना) कमी होते हे पतिपत्नीत संबंध दृढ होण्यासाठी महत्त्वाचे आहेच. त्यामुळे अंधारात समागम करणे हि अनेकांची गरज/ आवश्यकता असू शकते.

बेसिक असले तरि सगळ्यंना माहिती असेल असे नाही, अशी माहिती लिहिण्यात वाईट काही नाही. दरमहा घडामोडीचे धागे काढून राजकीय , धार्मिक पो टा़कण्या पेक्षा बरेच उत्तम.

धन्यवाद

हे लेख म्हणजे अक्षरशः वंध्यामैथुन अर्थात वांझेशी रतिक्रिडा आहेत . एकदम अनुत्पादक , व्यर्थ , निष्फळ , श्रम ; निष्फळ व्यापार . काहीकाही सल्ले तर सरळ सरळ चुकीचे वाटताहेत .

विवाहित वा अविवाहित असताना कधीही सेक्स करा

भारतातील सर्वच्या सर्व कायदे स्त्रीयांना बायसड आहेत. त्यामुळे अविवाहित असताना सेक्स करणे हा एक मोठ्ठा जुगार आहे पुरुषांच्यासाठी. अगदी स्त्रीची संपुर्ण संमती असली तरी पुढे मागे पीरीयड्स मध्ये मूड फ्लक्चुएशन्स झाल्यावर तीचे विचार बदलणार नाहीत कशावरुन ? आणि समजा तिने मारली पलटी की पुरुष बिचारा बसेल तुरुंगाची हवा खात . बलात्काराचा खोटा आरोप केला म्हणुन स्त्री तुरुंगात बसली आहे अशी एकही बातमी पाहण्यात आलेली नाहीये. तस्मात अविवाहित असताना सेक्स हा पुरुषांच्यासाठी आगीशी खेळ आहे , ज्याला व्यवस्थित जमत असेल त्यानेच करावा नाहीतर उगाच भाजुन घ्याल हे निश्चित.

दररोज सेक्स करणे चांगले की वाईट ? दोघांचीही इच्छा असेल तर उत्तम.

दररोज ? महिन्यातुन २१ वेळा ? आर यु किडींग मी ? अगदी जवानीच्या ऐन जोशातही महिन्यातुन २१ वेळा सेक्स करावा असे वाटणारी एकही मुलगी पाहण्यात आलेली नाहीये आमच्या . तुम्ही डॉक्टर असल्याने कदाचित तुम्हाला असले ऑऊट्लायर्स भेटले असतील पण ते अफवाद झाले . "अभ्यासु" "जाणकार" मिपाकरांच्या अनुभवात असे कोणी पाहण्यात आलेले असेल तर त्याविषयी जाणुन घेण्याबाबत उत्सुक आहे ;)

पेपरमधील वा इंटरनेटवरील जाहिरातींवर विश्वास ठेऊ नका.

>>> मिसळपाव वरील लेखांच्याबाबत काय ?

पुरुषांच्या प्रोस्टेट ग्रंथीच्या स्वास्थ्यासाठी महिन्यातून कमीत कमी २१ वेळा वीर्यपतन व्हावे असे निदर्शनास आले आहे. हो, तीन दिवसांपूर्वी नेटवर ही बातमी वाचली. कठीण असले तरी अशक्य नाही अर्थात ह्यात सातत्य टिकविण्यासाठी फँटासी उपयोगी पडू शकते. छान माहिती मिळत आहे. मालिका चालू ठेवा.

पुरुषांच्या प्रोस्टेट ग्रंथीच्या स्वास्थ्यासाठी महिन्यातून कमीत कमी २१ वेळा वीर्यपतन व्हावे असे निदर्शनास आले आहे.

हे कोणत्या वयोगटातील पुरुषांसाठी लागू आहे ?

पुरुषांच्या प्रोस्टेट ग्रंथीच्या स्वास्थ्यासाठी महिन्यातून कमीत कमी २१ वेळा वीर्यपतन व्हावे असे निदर्शनास आले आहे ये कूच ज्यादा ही है !

कसं ज्यादा? त्या औरंग्याच्या जनान्यात ५ हजार स्त्रियां होत्या म्हणजे २१ काय त्यापेक्षा जास्त वेळा रोजचं तो उपभोग घेत असणार. मोजा आता.

वापरले किंवा नाही तरी त्यांच्या ठरलेल्या कालाप्रमाणे ऱ्हास पावतात.

पुरुषांच्या प्रोस्टेट ग्रंथीच्या स्वास्थ्यासाठी महिन्यातून कमीत कमी २१ वेळा वीर्यपतन व्हावे असे निदर्शनास आले आहे. हे विधान दिशाभूल करणारे आणि सरसकट आहे. जितक्या जास्त वेळेस वीर्यस्खलन केले जाते तितकी प्रोस्टेट ग्रंथीच्या कर्करोगाची शक्यता कमी होते. कर्करोग हे एकच मानक आहे का स्वास्थ्यासाठी? प्रोस्टॅट ग्रंथीचा दाह, वयाप्रमाणे होणारी ग्रंथीची वाढ (बिनाईन हायपर ट्रॉफी) हे प्रश्न/ रोग कर्करोगापेक्षा कितीतरी जास्त प्रमाणात आहेत. आग्या यांनी दिलेल्या दुव्यात खालील गोष्टी पण दिलेल्या आहेत Basically, the more men ejaculated in a month, the less likely they were to get prostate cancer. Ejaculation doesn’t seem to protect against the most deadly or advanced types of prostate cancer. Not all studies have found a benefit. The 2016 study got attention because of its size (almost 32,000 men) and length (18 years). A few even found that some men, specifically younger men, who masturbated more had slightly higher chances of prostate cancer कमीत कमी २१ वेळा वीर्यस्खलन करण्यासाठी पत्नीची तयारी पाहिजे. म्हणजे ४-५ दिवस पाळीचे सोडले तर महिन्यात जवळ जवळ रोजच अशा किती पत्नी तयार होतील ते सुद्धा कधी तरी पुढच्या ३० वर्षांनी होणाऱ्या कर्करोगाची शक्यता २० % नि कमी करण्यासाठी? ते शक्य नाही म्हणून माणसांनी हस्तमैथुन करायचे? यामुळे पत्नीला आपण कमी पडतो किंवा आपण नवऱ्याला आवडत नाही असा न्यूनगंड येण्याची मोठी शक्यता आहे. यामुळे १००० जोडप्यापैकी ५०० जोडप्यात बेबनाव निर्माण होण्याची शक्यता जास्त आहे. असे सरसकट विधान करणे टाळावे अशी माझी लेखकास विनंती आहे.

डॉक्टर , आपले बाकीचे पटले पण , "लग्न झालेले असताना हस्तमैथुन करणे आणि त्यातून नवरा बायकोत गैरसमजूत होयीलच" हे कसे? जर नीट संवाद असेल दोघांच्यात तर टाळता येईल ! आपण त्याला "सेमी सेमी ओपन रेलशनशिप म्हणूयात हवे तर " असो या सगळ्या संवादात मीपरवरील एक तरी स्त्री सभासद भाष्य करति झलि तर अर्थ ... किंवा कोणी डॉक्टर, स्त्री रोगी काय म्हणतात यावर प्रकाश टाकू शकले तर चर्चा सार्थकी लागेल!

तथाकथित एक्सपर्ट मसाला साईट वरून कॉपी करुन भाषांतर ( हो भाषांतरच्, अनुवाद नाही) करून इथे चिटकवला आहे असं वाटतंय ! उदा.

स्त्री सेक्सला नाही म्हणत असेल तरी पुरूष का दबाब करत असतो?

.. एकंदरीत स्वत: धागाकर्त्याने स्वतःचे विचार मांडलेत असं जाणवत नाही

यामुळे पत्नीला आपण कमी पडतो किंवा आपण नवऱ्याला आवडत नाही असा न्यूनगंड येण्याची मोठी शक्यता आहे. यामुळे १००० जोडप्यापैकी ५०० जोडप्यात बेबनाव निर्माण होण्याची शक्यता जास्त आहे.>>> आणि जर नीट संवाद असेल दोघांच्यात तर टाळता येईल !>>>> काय ति निरागसता? कशाला पाहिजे संवाद? अहो कोणता नवरा पत्नीला सांगतो की अगं आज किनई मी ह. मै. केलंय बर.

धन्यवाद

हे लेख म्हणजे अक्षरशः वंध्यामैथुन अर्थात वांझेशी रतिक्रिडा आहेत . एकदम अनुत्पादक , व्यर्थ , निष्फळ , श्रम ; निष्फळ व्यापार . काहीकाही सल्ले तर सरळ सरळ चुकीचे वाटताहेत .

विवाहित वा अविवाहित असताना कधीही सेक्स करा

भारतातील सर्वच्या सर्व कायदे स्त्रीयांना बायसड आहेत. त्यामुळे अविवाहित असताना सेक्स करणे हा एक मोठ्ठा जुगार आहे पुरुषांच्यासाठी. अगदी स्त्रीची संपुर्ण संमती असली तरी पुढे मागे पीरीयड्स मध्ये मूड फ्लक्चुएशन्स झाल्यावर तीचे विचार बदलणार नाहीत कशावरुन ? आणि समजा तिने मारली पलटी की पुरुष बिचारा बसेल तुरुंगाची हवा खात . बलात्काराचा खोटा आरोप केला म्हणुन स्त्री तुरुंगात बसली आहे अशी एकही बातमी पाहण्यात आलेली नाहीये. तस्मात अविवाहित असताना सेक्स हा पुरुषांच्यासाठी आगीशी खेळ आहे , ज्याला व्यवस्थित जमत असेल त्यानेच करावा नाहीतर उगाच भाजुन घ्याल हे निश्चित.

दररोज सेक्स करणे चांगले की वाईट ? दोघांचीही इच्छा असेल तर उत्तम.

दररोज ? महिन्यातुन २१ वेळा ? आर यु किडींग मी ? अगदी जवानीच्या ऐन जोशातही महिन्यातुन २१ वेळा सेक्स करावा असे वाटणारी एकही मुलगी पाहण्यात आलेली नाहीये आमच्या . तुम्ही डॉक्टर असल्याने कदाचित तुम्हाला असले ऑऊट्लायर्स भेटले असतील पण ते अफवाद झाले . "अभ्यासु" "जाणकार" मिपाकरांच्या अनुभवात असे कोणी पाहण्यात आलेले असेल तर त्याविषयी जाणुन घेण्याबाबत उत्सुक आहे ;)

पेपरमधील वा इंटरनेटवरील जाहिरातींवर विश्वास ठेऊ नका.

>>> मिसळपाव वरील लेखांच्याबाबत काय ?

पुरुषांच्या प्रोस्टेट ग्रंथीच्या स्वास्थ्यासाठी महिन्यातून कमीत कमी २१ वेळा वीर्यपतन व्हावे असे निदर्शनास आले आहे. हो, तीन दिवसांपूर्वी नेटवर ही बातमी वाचली. कठीण असले तरी अशक्य नाही अर्थात ह्यात सातत्य टिकविण्यासाठी फँटासी उपयोगी पडू शकते. छान माहिती मिळत आहे. मालिका चालू ठेवा.

पुरुषांच्या प्रोस्टेट ग्रंथीच्या स्वास्थ्यासाठी महिन्यातून कमीत कमी २१ वेळा वीर्यपतन व्हावे असे निदर्शनास आले आहे.

हे कोणत्या वयोगटातील पुरुषांसाठी लागू आहे ?

पुरुषांच्या प्रोस्टेट ग्रंथीच्या स्वास्थ्यासाठी महिन्यातून कमीत कमी २१ वेळा वीर्यपतन व्हावे असे निदर्शनास आले आहे ये कूच ज्यादा ही है !

कसं ज्यादा? त्या औरंग्याच्या जनान्यात ५ हजार स्त्रियां होत्या म्हणजे २१ काय त्यापेक्षा जास्त वेळा रोजचं तो उपभोग घेत असणार. मोजा आता.

वापरले किंवा नाही तरी त्यांच्या ठरलेल्या कालाप्रमाणे ऱ्हास पावतात.

पुरुषांच्या प्रोस्टेट ग्रंथीच्या स्वास्थ्यासाठी महिन्यातून कमीत कमी २१ वेळा वीर्यपतन व्हावे असे निदर्शनास आले आहे. हे विधान दिशाभूल करणारे आणि सरसकट आहे. जितक्या जास्त वेळेस वीर्यस्खलन केले जाते तितकी प्रोस्टेट ग्रंथीच्या कर्करोगाची शक्यता कमी होते. कर्करोग हे एकच मानक आहे का स्वास्थ्यासाठी? प्रोस्टॅट ग्रंथीचा दाह, वयाप्रमाणे होणारी ग्रंथीची वाढ (बिनाईन हायपर ट्रॉफी) हे प्रश्न/ रोग कर्करोगापेक्षा कितीतरी जास्त प्रमाणात आहेत. आग्या यांनी दिलेल्या दुव्यात खालील गोष्टी पण दिलेल्या आहेत Basically, the more men ejaculated in a month, the less likely they were to get prostate cancer. Ejaculation doesn’t seem to protect against the most deadly or advanced types of prostate cancer. Not all studies have found a benefit. The 2016 study got attention because of its size (almost 32,000 men) and length (18 years). A few even found that some men, specifically younger men, who masturbated more had slightly higher chances of prostate cancer कमीत कमी २१ वेळा वीर्यस्खलन करण्यासाठी पत्नीची तयारी पाहिजे. म्हणजे ४-५ दिवस पाळीचे सोडले तर महिन्यात जवळ जवळ रोजच अशा किती पत्नी तयार होतील ते सुद्धा कधी तरी पुढच्या ३० वर्षांनी होणाऱ्या कर्करोगाची शक्यता २० % नि कमी करण्यासाठी? ते शक्य नाही म्हणून माणसांनी हस्तमैथुन करायचे? यामुळे पत्नीला आपण कमी पडतो किंवा आपण नवऱ्याला आवडत नाही असा न्यूनगंड येण्याची मोठी शक्यता आहे. यामुळे १००० जोडप्यापैकी ५०० जोडप्यात बेबनाव निर्माण होण्याची शक्यता जास्त आहे. असे सरसकट विधान करणे टाळावे अशी माझी लेखकास विनंती आहे.

डॉक्टर , आपले बाकीचे पटले पण , "लग्न झालेले असताना हस्तमैथुन करणे आणि त्यातून नवरा बायकोत गैरसमजूत होयीलच" हे कसे? जर नीट संवाद असेल दोघांच्यात तर टाळता येईल ! आपण त्याला "सेमी सेमी ओपन रेलशनशिप म्हणूयात हवे तर " असो या सगळ्या संवादात मीपरवरील एक तरी स्त्री सभासद भाष्य करति झलि तर अर्थ ... किंवा कोणी डॉक्टर, स्त्री रोगी काय म्हणतात यावर प्रकाश टाकू शकले तर चर्चा सार्थकी लागेल!

तथाकथित एक्सपर्ट मसाला साईट वरून कॉपी करुन भाषांतर ( हो भाषांतरच्, अनुवाद नाही) करून इथे चिटकवला आहे असं वाटतंय ! उदा.

स्त्री सेक्सला नाही म्हणत असेल तरी पुरूष का दबाब करत असतो?

.. एकंदरीत स्वत: धागाकर्त्याने स्वतःचे विचार मांडलेत असं जाणवत नाही

यामुळे पत्नीला आपण कमी पडतो किंवा आपण नवऱ्याला आवडत नाही असा न्यूनगंड येण्याची मोठी शक्यता आहे. यामुळे १००० जोडप्यापैकी ५०० जोडप्यात बेबनाव निर्माण होण्याची शक्यता जास्त आहे.>>> आणि जर नीट संवाद असेल दोघांच्यात तर टाळता येईल !>>>> काय ति निरागसता? कशाला पाहिजे संवाद? अहो कोणता नवरा पत्नीला सांगतो की अगं आज किनई मी ह. मै. केलंय बर.

धन्यवाद

आपले आजचा सुधारक मधील या विषयावरील लेखन त्याकाळी वाचलेले आहे. इथे ही त्याच प्रकारचे वैचारिक व विस्तृत लेखन करु शकता. आपला या क्षेत्रातील भारतीय पार्श्वभूमीवरील अनुभव जरुर मांडावेत.

डॉक्टर तुम्ही फारच बाळबोध लेख लिहित आहात , हे म्हणजे लॉर्ड्स स्टॅडियम वर जाऊन एक टप्पा आऊट क्रिकेट खेळण्यासारखे आहे. =)))) तुम्ही बिनधास्त लिहा हो , इथे मॅच्युअर्ड क्राऊड आहे. हे घ्या तुम्हाला काही फुलटॉस टाकत आहे , जरा सिक्सर बिक्सर मारा >>> वृद्धावस्थेतील क्रियाशील शरीरमिलन- ६५ - ७५ व्या वर्षी रीतसर इरेकशन येऊ शकते ? रादर ६५-७५ पर्यंत "पिकल्या पानाचा देठ हिरवा" रहावा म्हणुन तरुणपणापासुन काय काळजी घ्यावी ? ६५-७५ व्या वर्षी पुरुषाला कदाचित कामोत्तेजना होईलही पण स्त्रीयांना होऊ शकते ? नसेल होत तर काय करावे ? ६५-७५ व्या वर्षी कोणा नवीन व्यक्तीला पटवणे जवळपास अशक्यप्राय गोष्ट आहे ? मग काय ४०-५० व्या वर्षापासुनच "रीटायरमेंट प्लॅनिंग" म्हणुन काही इन्व्हेटमेन्ट करुन ठेवाव्यात काय ? फॅलोपिअन ट्यूब- त्याचा आणि लैंगिक जीवनाचा काय संबंध ? मुळात प्रजोत्पादनाच्या पलीकडे जाऊन निखळ सुखासाठी सुख असे लैंगिक सुख असे लोकांना कधी कळणार ? कर्वेंनी ह्यावर काही लिहिले आहे का ? फॅलोपियन ट्युब पेक्षा जी-स्पॉट वर लिहा तुम्ही. पोर्नोग्राफी- मग ते योग्य की अयोग्य ? तुमचे मत काय ? इथे फार पुर्वी मोठ्ठा गहजब माजला होता पॉर्न आणि नैतिकता ह्या विषयावर त्याची आठवण झाली. तुम्ही तुमची मते मांडा की ह्या विवादास्पद विषयावर. कामसूत्र प्रथम इंग्रजीमध्ये रूपांतरीत- मुळ कामसुत्र अगदी संस्कृत श्लोक आणि मराठी अनुवादासह वाचले असल्याने मी अधिकारवाणीने म्हणु शकतो की - कामसुत्र हा ग्रंथ हिंदु धर्मासारखा आहे . ह्या देशातील बहुतांश लोकांची बौध्दिक कुवत आणि लायकीच नाही तो समजुन घेण्याची. जुडो-ख्रिश्चन मॉरॅलिटिच्या तद्दन बकवास संकल्पनांच्या नादी लागुन आपल्या लोकांनी आपलेच नुकसान करुन घेतले आहे . नुकतेच अंबरनाथ मंदिराबाहेरील शृंगारशिल्पे पाहताना काही ब्लोजॉब्स, काही ४ सम आणि काही चक्क ऑर्जी चे शिल्प निदर्शनास पडले. हजार वर्षांपुर्वी आपल्या पुर्वजांना हे दगडात कोरुन ठेवताना लाज वाटली नाही अन लोकांना नुसते हे काय आहे हे सांगताना लाज वाटते. 'कंडोम' प्रथम शब्दप्रयोग- कंडोम म्हणलं की आम्हाला कल्याण डोंबिवली महानगरपालिका आठवते. =)))) बाकी आमच्या मते स्कोर नॉट आऊट हा सगळ्यात परफेक्ट आहे ;) तुमचा आवडता ब्रँड आणि व्हरायटी कोणती ? शिश्नाचे जलद उद्दीपन- हा एक जेन्युईन प्रॉब्लेम आहे , हिप्स डोन्ट लाय अशे शकिराबाईंनी म्हणुन ठेवले असले तरी ते खोटे आहे , डिक डोन्ट लाय हेच सत्य आहे. एखाद्या मुलीला "आपल्याला ती आवडली आहे" हे कळु न देणे हा एक अवघड प्रकार आहे. अशा वेळेला काय करावे ? पुरुषांमध्ये जलद कामपूर्ती- नॉर्मली किति वेळ लागतो अ‍ॅडल्ट पुरुषांना कामपुर्तीला ? आणि स्त्रीयांना किती वेळ लागतो ? - सिक्सरच्या अपेक्षेत !

पॉर्न वर मी बरेचं लिखाण केले आहे.2 zoom meet घेतलेत लोकांमधे,drs मध्ये खूप गैरसमज आहेत.. लोकांना पॉर्न चा अभ्यास नाही.

हा हा हा

प्रश्न काय आहे? लैंगिक दुर्बलतेवर उपाय का लैंगिक माहिती मनोरंजन?

धन्यवाद

आपले आजचा सुधारक मधील या विषयावरील लेखन त्याकाळी वाचलेले आहे. इथे ही त्याच प्रकारचे वैचारिक व विस्तृत लेखन करु शकता. आपला या क्षेत्रातील भारतीय पार्श्वभूमीवरील अनुभव जरुर मांडावेत.

डॉक्टर तुम्ही फारच बाळबोध लेख लिहित आहात , हे म्हणजे लॉर्ड्स स्टॅडियम वर जाऊन एक टप्पा आऊट क्रिकेट खेळण्यासारखे आहे. =)))) तुम्ही बिनधास्त लिहा हो , इथे मॅच्युअर्ड क्राऊड आहे. हे घ्या तुम्हाला काही फुलटॉस टाकत आहे , जरा सिक्सर बिक्सर मारा >>> वृद्धावस्थेतील क्रियाशील शरीरमिलन- ६५ - ७५ व्या वर्षी रीतसर इरेकशन येऊ शकते ? रादर ६५-७५ पर्यंत "पिकल्या पानाचा देठ हिरवा" रहावा म्हणुन तरुणपणापासुन काय काळजी घ्यावी ? ६५-७५ व्या वर्षी पुरुषाला कदाचित कामोत्तेजना होईलही पण स्त्रीयांना होऊ शकते ? नसेल होत तर काय करावे ? ६५-७५ व्या वर्षी कोणा नवीन व्यक्तीला पटवणे जवळपास अशक्यप्राय गोष्ट आहे ? मग काय ४०-५० व्या वर्षापासुनच "रीटायरमेंट प्लॅनिंग" म्हणुन काही इन्व्हेटमेन्ट करुन ठेवाव्यात काय ? फॅलोपिअन ट्यूब- त्याचा आणि लैंगिक जीवनाचा काय संबंध ? मुळात प्रजोत्पादनाच्या पलीकडे जाऊन निखळ सुखासाठी सुख असे लैंगिक सुख असे लोकांना कधी कळणार ? कर्वेंनी ह्यावर काही लिहिले आहे का ? फॅलोपियन ट्युब पेक्षा जी-स्पॉट वर लिहा तुम्ही. पोर्नोग्राफी- मग ते योग्य की अयोग्य ? तुमचे मत काय ? इथे फार पुर्वी मोठ्ठा गहजब माजला होता पॉर्न आणि नैतिकता ह्या विषयावर त्याची आठवण झाली. तुम्ही तुमची मते मांडा की ह्या विवादास्पद विषयावर. कामसूत्र प्रथम इंग्रजीमध्ये रूपांतरीत- मुळ कामसुत्र अगदी संस्कृत श्लोक आणि मराठी अनुवादासह वाचले असल्याने मी अधिकारवाणीने म्हणु शकतो की - कामसुत्र हा ग्रंथ हिंदु धर्मासारखा आहे . ह्या देशातील बहुतांश लोकांची बौध्दिक कुवत आणि लायकीच नाही तो समजुन घेण्याची. जुडो-ख्रिश्चन मॉरॅलिटिच्या तद्दन बकवास संकल्पनांच्या नादी लागुन आपल्या लोकांनी आपलेच नुकसान करुन घेतले आहे . नुकतेच अंबरनाथ मंदिराबाहेरील शृंगारशिल्पे पाहताना काही ब्लोजॉब्स, काही ४ सम आणि काही चक्क ऑर्जी चे शिल्प निदर्शनास पडले. हजार वर्षांपुर्वी आपल्या पुर्वजांना हे दगडात कोरुन ठेवताना लाज वाटली नाही अन लोकांना नुसते हे काय आहे हे सांगताना लाज वाटते. 'कंडोम' प्रथम शब्दप्रयोग- कंडोम म्हणलं की आम्हाला कल्याण डोंबिवली महानगरपालिका आठवते. =)))) बाकी आमच्या मते स्कोर नॉट आऊट हा सगळ्यात परफेक्ट आहे ;) तुमचा आवडता ब्रँड आणि व्हरायटी कोणती ? शिश्नाचे जलद उद्दीपन- हा एक जेन्युईन प्रॉब्लेम आहे , हिप्स डोन्ट लाय अशे शकिराबाईंनी म्हणुन ठेवले असले तरी ते खोटे आहे , डिक डोन्ट लाय हेच सत्य आहे. एखाद्या मुलीला "आपल्याला ती आवडली आहे" हे कळु न देणे हा एक अवघड प्रकार आहे. अशा वेळेला काय करावे ? पुरुषांमध्ये जलद कामपूर्ती- नॉर्मली किति वेळ लागतो अ‍ॅडल्ट पुरुषांना कामपुर्तीला ? आणि स्त्रीयांना किती वेळ लागतो ? - सिक्सरच्या अपेक्षेत !

पॉर्न वर मी बरेचं लिखाण केले आहे.2 zoom meet घेतलेत लोकांमधे,drs मध्ये खूप गैरसमज आहेत.. लोकांना पॉर्न चा अभ्यास नाही.

हा हा हा

प्रश्न काय आहे? लैंगिक दुर्बलतेवर उपाय का लैंगिक माहिती मनोरंजन?

मस्त लेख! बऱ्याच जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या.

मी तर कॉलेजात एकच जाड वही सगळ्या विषयांना केली होती. कोपरे दुमडून प्रत्येक विषयाला पाने वाटून घेतली. खूप "अभ्यासू" असल्याने त्यातीलही बरीचशी पाने तिन वर्षांनंतरही कोरीच होती हा विषय वेगळा म्हणा.

अगदी अगदी 😀

मी २००८ साली १० वीला असताना आसाराम बापूंच्या वह्या आल्या होत्या मार्केटला. स्वस्त नी क्वालीटी पण होती. हल्ली दिसत नाहीत त्या वह्या. त्याच गुरूवचन वगैरे बरंच लिहीलेलं असायचं. अर्ध्या वर्गाच्या तरी त्याच वह्या असायच्या. वरिगात एक मारवाडी मुलगा होता. फक्त त्याच्याच कडे क्लासमेटच्या महागड्या वह्या असायच्या. क्लासमेटच्या वहीत ईंग्रजीत देशाची किंवा प्राण्याची माहीती असायची.

वा. पाभे भाऊ जुन्या फॉर्‍मात परत आलात . बरे वाटले. फर्मास झालाय लेख

दरवर्षी साधारण जून महिन्यात या सगळ्याचा प्रत्यय येतो पैजारबुवा,

जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या ....

मी खूप प्रयोग केलेत कवर घालण्यावर, बाइंडिंग करण्यावर. दप्तराचं वजन कमी करण्याचं कुणी पाहात नाही. उलट वाढवतच आहेत. वर्कबुकं शाळेने ठरवलेलीच घ्यायची. वही+पाठ्यपुस्तक+वर्कबुक (गुणिले पाच विषय.) मोबाईलचं वजन १५० ग्रामपेक्षा वाढलं की कोकलतात पण दप्तरांचं कमी करा ना. कॉलेजला गेलो आणि सर्व शालेय जाचक नियमांच्या तावडीतून सुटलो. फक्त एक फाईल ( फोल्डर) आणि त्यात दहा कागद ठेवले की काम होऊ लागले. फक्त जादा म्हणजे सायन्सचे प्रयोग जर्नल असे.

पुस्तकांना कव्हर हा विषय मस्त, खुसखुषीत पणे कव्हर केला ! आमचे आणि अर्थात् आमच्या चिरंजीवाचे ही हे शालेय दिवस आठवले ! झकास लेखन, पाभे !

माझ्या मते पुस्तकांना कव्हर लावूच नये. अगदीच लावायची ठरली तर मुखपृष्ठ व मलपृष्ठ इत्यादीवर जे चित्र असलेले पान असते ते कापून आपण लावलेल्या कव्हरवर पुन्हा चिकटवावी. अर्थात इतके कोणी करत नाही. वास्तविक पाहता, शालेय पुस्तकांच्या (त्यातही स्टेट बोर्डाची, बालभारतीची पुस्तके) कव्हरवर कितीतरी अर्थपूर्ण, सयुक्तीक व मनोरंजक चित्र असतात. लहान मुले गवतावर खेळत आहेत. एखाद्या इयत्तेच्या पुस्तकावरच्या चित्रात पक्षी, बदक आजूबाजूला आहेत. कौलारू घर किंवा शाळा मागे आहे. कुणा एका मुलाच्या हातात त्याच इयत्तेचे पुस्तक आहे ज्यावर तसलेच चित्र आहे. असल्या प्रकारची बालभारती, कुमारभारती, युवकभारतीची पुस्तके असतात. त्यात गणिताची पुस्तके असतील तर चित्रातील मुलांचा धिंगणा बेरीज, वजाबाकी, गुणाकार, भागाकार इत्यादी चिन्हांसोबत चाललेला असतो. आपल्या शि द फडणीस यांनीदेखील बालभारतीतील पुस्तकांत चित्रं रेखाटली आहेत.

एकदम सही ! पाभे +१ लेख !

मस्त लेख! बऱ्याच जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या.

मी तर कॉलेजात एकच जाड वही सगळ्या विषयांना केली होती. कोपरे दुमडून प्रत्येक विषयाला पाने वाटून घेतली. खूप "अभ्यासू" असल्याने त्यातीलही बरीचशी पाने तिन वर्षांनंतरही कोरीच होती हा विषय वेगळा म्हणा.

अगदी अगदी 😀

मी २००८ साली १० वीला असताना आसाराम बापूंच्या वह्या आल्या होत्या मार्केटला. स्वस्त नी क्वालीटी पण होती. हल्ली दिसत नाहीत त्या वह्या. त्याच गुरूवचन वगैरे बरंच लिहीलेलं असायचं. अर्ध्या वर्गाच्या तरी त्याच वह्या असायच्या. वरिगात एक मारवाडी मुलगा होता. फक्त त्याच्याच कडे क्लासमेटच्या महागड्या वह्या असायच्या. क्लासमेटच्या वहीत ईंग्रजीत देशाची किंवा प्राण्याची माहीती असायची.

वा. पाभे भाऊ जुन्या फॉर्‍मात परत आलात . बरे वाटले. फर्मास झालाय लेख

दरवर्षी साधारण जून महिन्यात या सगळ्याचा प्रत्यय येतो पैजारबुवा,

जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या ....

मी खूप प्रयोग केलेत कवर घालण्यावर, बाइंडिंग करण्यावर. दप्तराचं वजन कमी करण्याचं कुणी पाहात नाही. उलट वाढवतच आहेत. वर्कबुकं शाळेने ठरवलेलीच घ्यायची. वही+पाठ्यपुस्तक+वर्कबुक (गुणिले पाच विषय.) मोबाईलचं वजन १५० ग्रामपेक्षा वाढलं की कोकलतात पण दप्तरांचं कमी करा ना. कॉलेजला गेलो आणि सर्व शालेय जाचक नियमांच्या तावडीतून सुटलो. फक्त एक फाईल ( फोल्डर) आणि त्यात दहा कागद ठेवले की काम होऊ लागले. फक्त जादा म्हणजे सायन्सचे प्रयोग जर्नल असे.

पुस्तकांना कव्हर हा विषय मस्त, खुसखुषीत पणे कव्हर केला ! आमचे आणि अर्थात् आमच्या चिरंजीवाचे ही हे शालेय दिवस आठवले ! झकास लेखन, पाभे !

माझ्या मते पुस्तकांना कव्हर लावूच नये. अगदीच लावायची ठरली तर मुखपृष्ठ व मलपृष्ठ इत्यादीवर जे चित्र असलेले पान असते ते कापून आपण लावलेल्या कव्हरवर पुन्हा चिकटवावी. अर्थात इतके कोणी करत नाही. वास्तविक पाहता, शालेय पुस्तकांच्या (त्यातही स्टेट बोर्डाची, बालभारतीची पुस्तके) कव्हरवर कितीतरी अर्थपूर्ण, सयुक्तीक व मनोरंजक चित्र असतात. लहान मुले गवतावर खेळत आहेत. एखाद्या इयत्तेच्या पुस्तकावरच्या चित्रात पक्षी, बदक आजूबाजूला आहेत. कौलारू घर किंवा शाळा मागे आहे. कुणा एका मुलाच्या हातात त्याच इयत्तेचे पुस्तक आहे ज्यावर तसलेच चित्र आहे. असल्या प्रकारची बालभारती, कुमारभारती, युवकभारतीची पुस्तके असतात. त्यात गणिताची पुस्तके असतील तर चित्रातील मुलांचा धिंगणा बेरीज, वजाबाकी, गुणाकार, भागाकार इत्यादी चिन्हांसोबत चाललेला असतो. आपल्या शि द फडणीस यांनीदेखील बालभारतीतील पुस्तकांत चित्रं रेखाटली आहेत.

एकदम सही ! पाभे +१ लेख !

छान लेख

हे तर किंचीत, 'कोसला २०२२' झालंय!! आवडले.

मस्त.

छान जमली आहे कथा.

मजा आली वाचताना... धन्यवाद!!

स्वतः हॉस्टेलवर राहायची वेळ आली नाही, पण मित्रांच्या रुमवर पडीक असल्याने अंमळ नॉस्टॅल्जिक झालो.. पण हॉस्टेलवर राहून वायाला जाणं हे जगायला शिकवतं!

छान झालंय लिखाण. पुढील भाग पण येऊ द्यात.

आणखी येऊद्या...

धबधब्या खाली किवा मुसळधार पावसात चिंब भीजल्यागत...... काय बदा बदा आगदी महादेवाच्या डोक्यावर आकाशातून गंगा पडल्यावरही.... नादच करायचा नाय...... ओपन सिक्रेट.... मस्तच. आवडले.

धबधब्या खाली किवा मुसळधार पावसात चिंब भीजल्यागत...... काय बदा बदा आगदी महादेवाच्या डोक्यावर आकाशातून गंगा पडल्यावरही.... नादच करायचा नाय...... ओपन सिक्रेट.... मस्तच. आवडले.

धबधब्या खाली किवा मुसळधार पावसात चिंब भीजल्यागत...... काय बदा बदा आगदी महादेवाच्या डोक्यावर आकाशातून गंगा पडल्यावरही.... नादच करायचा नाय...... ओपन सिक्रेट.... मस्तच. आवडले.

झकास जमली आहे

भारी लिव्हलंय !

⭐

भारी लिव्हलंय !

⭐

झक्कास !

कॉलेज, अ‍ॅडमिशन आणि त्यावेळेसच्या मनातल्या भावनांची गर्दी अचूकपणे उतरलीये लेखनात. थोडक्यात पण भारीच. सं - दी - प

पुढच्या भागाच्या प्रतिक्षेत ....

एक दोन गोष्टी वगळता तंतोतंत. चिलारीच्या ऐवजी घाण बाभळ आणि गारवेल. कराडात आयटीला अ‍ॅडमिशन मिळूनदेखील प्रवेश घेतला नाही कारण डोक्यात एम्बीबीएसचं खूळ घुसलं होतं. आपल्या पायावर उभं राहायला इतकी वर्षं द्यायची मात्र तयारी नव्हती आणि बेसिक ट्रेड बरी म्हणून शेवटी मात्र कोल्हापुरात इंजिनियरिंग केलं. आजी-आजोबा मात्र सोडायला आले होते. दोघांनाही तणतणत केएम्टीनं कॉलेजात नेलं. होस्टेल कॉलेजजवळच होतं. सगळं पार पाडून शेवटी होस्टेलवर बॅगा टाकल्या. आजी साधी सुती साडी घालून माथ्यावरून पदर घेऊन. आजोबा टेरिकॉटच्या घळघळीत विजारीत. दशकांचा दुष्काळी राप दोघांच्याही रंध्रारंध्रात. आणि कोल्हापुरातला तो सुखद भुरुभुरु पाऊस. १७ वर्षांनी गाव सोडणारा भांबावलेला मी. कोल्हापूर सीबीएसवरती तो निर्णायक क्षण आला. त्या क्षणापुढे खूप मोठा कडेलोट असतो. मी बेसावध नव्हतो तरीही घाबरलेला होतोच. इथून पुढे आजीच्या काकणांची किणकिण ऐकत जाग येणार नाही हे जाणवून देणारा क्षण. आजोबांच्या घोरण्याने झोपमोड होणार नाही हेही. आम्हाला वाढवताना त्यांना पोटाला चिमटा वगैरे काढावा लागला नाही तरी तिथपर्यंत यायला प्रचंड खस्ता खाल्या हे तर दुसरी-तिसरीपासुनच मला कळत होतं. आई माझ्या वडिलांच्या अपघाती मरणानंतर वर्षातच आम्हां दोन भावंडांना अनाथ करून त्यांच्या पदरात टाकून एका पावसाळी रात्री कुठेतरी एकटीच निघून गेली ते असहाय्य पोरकंपण त्या वियोगाच्या वेळेस गच्च गच्च भरून आलेलं. ते तर अजाणतं स्वत:च पोरकं असलेलं पोरकंपण होतं. आणि हे मात्र जाणतं, व्याकूळ आणि भितीनं गांगरून टाकणारं पोरकंपण. मुलाच्या मरणातही धीरगंभीर राहिलेले दोन दशकांचे अश्रू बांधून ठेवलेले आजोबा , अश्रू म्हणजे स्वभावातल्या मायेचाच अवयव असणारी आजी आणि भेदरलेला मी कितीतरी वेळ आपली अंत:करणं रिकामी करत राहिलो. आपण मोठे स्वतंत्र झालो हे जाणवून देणार्‍या, आपला सर्वव्यापी भूतकाळ आपल्यावर धबाधब ओतणार्‍या आणि अधांतरी भविष्यकाळ आडाख्यांनी रचायला लावणार्‍या ज्या जागा आयुष्यात असतात त्यांचे नेपथ्य असणारे हे दुर्मिळ प्रहर. आजोबा त्यानंतर दोनदा कॉलेजवर येऊन भेटून गेले. त्यांना राहवत नसे. येताना आवर्जून सशाचं भरपूर कालवण घेऊन येत. एकदा त्यांनी गावच्या एस्टी ड्रायव्हर कडून मोठा डबाभरून कापड बांधून जिवंत खेकडेसुद्धा पाठवले होते. कुणी कोल्हापुरात येणार असतील तर आजी हमखास मटण किंवा मासे करून पाठवून देई. माणदेशातल्या, किंवा माझ्या गावाशेजारच्या माडग्याळ बोकडांचे मटण, विशिष्ट मसाले, शेंगदाणा गुळाच्या आणि म्हशीच्या कणीदार तुपाच्या पोळ्या, बाजरीच्या पातळ दिडदोन महिने टिकणार्‍या भाकर्‍या, कोरड्या चटण्या, लोणची वगैरे एक्झॉटिक गोष्टी माझ्या कॉलेजच्या मित्रमैत्रिणींना आवडत. त्यामुळे तिथली हिरवळ, समृद्धी माझ्या अंगावर आली नाही. उलट पाण्याने फुगफुगलेल्या हायब्रीडीपणाचा त्रासच व्हायचा. त्यापेक्षा अधिक सकस, रानमटकीच्या भाकरीसारखं दुष्काळी पण अस्सल मूल्यवान मला भूतकाळाने दिलं होतं. ते संचित त्याच्या सगळ्या शतकानुशतकांच्या दारिद्र्याने मला खूप उर्जा पुरवित राहिले. दत्तकप्रकरणात दंगली झाल्या तेव्हा आजोबा कोल्हापुरात शालिनी पॅलेसवर एसारपीच्या नेमणुकीत होते. रंकाळ्यात गळ टाकून मासे पकडणे हा विरंगुळा. मी त्याच घाटावर खूपदा एकटा बसून कल्पनांचे गळ टाकत विचारांची मढी उकरत बसे. वाण आणि गुण दोन्ही गेले नाहीत. खिशात फक्त बसपुरते पैसे, क्वचित गंगावेश टीस्टॉलवर चहा-मिसळ खाण्याइतपत उरलेले. त्यामुळे कोल्हापुरातल्या दुपारींना मदनमोहनच्या गाण्याचा स्कोअर असे. आजोबांनी ज्या अनेक नोकर्‍या केल्या त्यातली एक म्हणजे गावोगावी सरकारकडून चित्रपट दाखवणे. साठीतल्या चित्रपट संगीताची गावच्या रखरखत्या असह्य उन्हालाही त्यामुळे कड होतीच. मी कुलकर्णी अजून वाचले नाहीत. माझं ते वय निसटलं. राजारामपुरीतल्या बाईच्या पुतळ्याजवळच एक रद्दीवाला होता. त्याच्याकडे मौजेचे दिवाळी अंक किलोवर मिळत. एकदम स्वस्तः नॅशनल जिओ मात्र प्रिमियम लावून. कुठल्याश्या दिवाळी अंकात कराडच्या घराविषयी कुलकर्णी की संत यांचा एक ललित लेख वाचल्याचे स्मरते. कुलकर्णींच्या मुलाचा नव्हे. बहुतेक संतांचाच असावा.

छान लिहिलंय, पाटील. अजून येऊ द्या.

सुरेख लेखन आणी प्रतिसाद . ज्याला शिकण्याची तळमळ आहे , तो कितीही अडचणी आल्या तरी त्यातुन मार्ग काढतोच .

छान लेख

हे तर किंचीत, 'कोसला २०२२' झालंय!! आवडले.

मस्त.

छान जमली आहे कथा.

मजा आली वाचताना... धन्यवाद!!

स्वतः हॉस्टेलवर राहायची वेळ आली नाही, पण मित्रांच्या रुमवर पडीक असल्याने अंमळ नॉस्टॅल्जिक झालो.. पण हॉस्टेलवर राहून वायाला जाणं हे जगायला शिकवतं!

छान झालंय लिखाण. पुढील भाग पण येऊ द्यात.

आणखी येऊद्या...

धबधब्या खाली किवा मुसळधार पावसात चिंब भीजल्यागत...... काय बदा बदा आगदी महादेवाच्या डोक्यावर आकाशातून गंगा पडल्यावरही.... नादच करायचा नाय...... ओपन सिक्रेट.... मस्तच. आवडले.

धबधब्या खाली किवा मुसळधार पावसात चिंब भीजल्यागत...... काय बदा बदा आगदी महादेवाच्या डोक्यावर आकाशातून गंगा पडल्यावरही.... नादच करायचा नाय...... ओपन सिक्रेट.... मस्तच. आवडले.

धबधब्या खाली किवा मुसळधार पावसात चिंब भीजल्यागत...... काय बदा बदा आगदी महादेवाच्या डोक्यावर आकाशातून गंगा पडल्यावरही.... नादच करायचा नाय...... ओपन सिक्रेट.... मस्तच. आवडले.

झकास जमली आहे

भारी लिव्हलंय !

⭐

भारी लिव्हलंय !

⭐

झक्कास !

कॉलेज, अ‍ॅडमिशन आणि त्यावेळेसच्या मनातल्या भावनांची गर्दी अचूकपणे उतरलीये लेखनात. थोडक्यात पण भारीच. सं - दी - प

पुढच्या भागाच्या प्रतिक्षेत ....

एक दोन गोष्टी वगळता तंतोतंत. चिलारीच्या ऐवजी घाण बाभळ आणि गारवेल. कराडात आयटीला अ‍ॅडमिशन मिळूनदेखील प्रवेश घेतला नाही कारण डोक्यात एम्बीबीएसचं खूळ घुसलं होतं. आपल्या पायावर उभं राहायला इतकी वर्षं द्यायची मात्र तयारी नव्हती आणि बेसिक ट्रेड बरी म्हणून शेवटी मात्र कोल्हापुरात इंजिनियरिंग केलं. आजी-आजोबा मात्र सोडायला आले होते. दोघांनाही तणतणत केएम्टीनं कॉलेजात नेलं. होस्टेल कॉलेजजवळच होतं. सगळं पार पाडून शेवटी होस्टेलवर बॅगा टाकल्या. आजी साधी सुती साडी घालून माथ्यावरून पदर घेऊन. आजोबा टेरिकॉटच्या घळघळीत विजारीत. दशकांचा दुष्काळी राप दोघांच्याही रंध्रारंध्रात. आणि कोल्हापुरातला तो सुखद भुरुभुरु पाऊस. १७ वर्षांनी गाव सोडणारा भांबावलेला मी. कोल्हापूर सीबीएसवरती तो निर्णायक क्षण आला. त्या क्षणापुढे खूप मोठा कडेलोट असतो. मी बेसावध नव्हतो तरीही घाबरलेला होतोच. इथून पुढे आजीच्या काकणांची किणकिण ऐकत जाग येणार नाही हे जाणवून देणारा क्षण. आजोबांच्या घोरण्याने झोपमोड होणार नाही हेही. आम्हाला वाढवताना त्यांना पोटाला चिमटा वगैरे काढावा लागला नाही तरी तिथपर्यंत यायला प्रचंड खस्ता खाल्या हे तर दुसरी-तिसरीपासुनच मला कळत होतं. आई माझ्या वडिलांच्या अपघाती मरणानंतर वर्षातच आम्हां दोन भावंडांना अनाथ करून त्यांच्या पदरात टाकून एका पावसाळी रात्री कुठेतरी एकटीच निघून गेली ते असहाय्य पोरकंपण त्या वियोगाच्या वेळेस गच्च गच्च भरून आलेलं. ते तर अजाणतं स्वत:च पोरकं असलेलं पोरकंपण होतं. आणि हे मात्र जाणतं, व्याकूळ आणि भितीनं गांगरून टाकणारं पोरकंपण. मुलाच्या मरणातही धीरगंभीर राहिलेले दोन दशकांचे अश्रू बांधून ठेवलेले आजोबा , अश्रू म्हणजे स्वभावातल्या मायेचाच अवयव असणारी आजी आणि भेदरलेला मी कितीतरी वेळ आपली अंत:करणं रिकामी करत राहिलो. आपण मोठे स्वतंत्र झालो हे जाणवून देणार्‍या, आपला सर्वव्यापी भूतकाळ आपल्यावर धबाधब ओतणार्‍या आणि अधांतरी भविष्यकाळ आडाख्यांनी रचायला लावणार्‍या ज्या जागा आयुष्यात असतात त्यांचे नेपथ्य असणारे हे दुर्मिळ प्रहर. आजोबा त्यानंतर दोनदा कॉलेजवर येऊन भेटून गेले. त्यांना राहवत नसे. येताना आवर्जून सशाचं भरपूर कालवण घेऊन येत. एकदा त्यांनी गावच्या एस्टी ड्रायव्हर कडून मोठा डबाभरून कापड बांधून जिवंत खेकडेसुद्धा पाठवले होते. कुणी कोल्हापुरात येणार असतील तर आजी हमखास मटण किंवा मासे करून पाठवून देई. माणदेशातल्या, किंवा माझ्या गावाशेजारच्या माडग्याळ बोकडांचे मटण, विशिष्ट मसाले, शेंगदाणा गुळाच्या आणि म्हशीच्या कणीदार तुपाच्या पोळ्या, बाजरीच्या पातळ दिडदोन महिने टिकणार्‍या भाकर्‍या, कोरड्या चटण्या, लोणची वगैरे एक्झॉटिक गोष्टी माझ्या कॉलेजच्या मित्रमैत्रिणींना आवडत. त्यामुळे तिथली हिरवळ, समृद्धी माझ्या अंगावर आली नाही. उलट पाण्याने फुगफुगलेल्या हायब्रीडीपणाचा त्रासच व्हायचा. त्यापेक्षा अधिक सकस, रानमटकीच्या भाकरीसारखं दुष्काळी पण अस्सल मूल्यवान मला भूतकाळाने दिलं होतं. ते संचित त्याच्या सगळ्या शतकानुशतकांच्या दारिद्र्याने मला खूप उर्जा पुरवित राहिले. दत्तकप्रकरणात दंगली झाल्या तेव्हा आजोबा कोल्हापुरात शालिनी पॅलेसवर एसारपीच्या नेमणुकीत होते. रंकाळ्यात गळ टाकून मासे पकडणे हा विरंगुळा. मी त्याच घाटावर खूपदा एकटा बसून कल्पनांचे गळ टाकत विचारांची मढी उकरत बसे. वाण आणि गुण दोन्ही गेले नाहीत. खिशात फक्त बसपुरते पैसे, क्वचित गंगावेश टीस्टॉलवर चहा-मिसळ खाण्याइतपत उरलेले. त्यामुळे कोल्हापुरातल्या दुपारींना मदनमोहनच्या गाण्याचा स्कोअर असे. आजोबांनी ज्या अनेक नोकर्‍या केल्या त्यातली एक म्हणजे गावोगावी सरकारकडून चित्रपट दाखवणे. साठीतल्या चित्रपट संगीताची गावच्या रखरखत्या असह्य उन्हालाही त्यामुळे कड होतीच. मी कुलकर्णी अजून वाचले नाहीत. माझं ते वय निसटलं. राजारामपुरीतल्या बाईच्या पुतळ्याजवळच एक रद्दीवाला होता. त्याच्याकडे मौजेचे दिवाळी अंक किलोवर मिळत. एकदम स्वस्तः नॅशनल जिओ मात्र प्रिमियम लावून. कुठल्याश्या दिवाळी अंकात कराडच्या घराविषयी कुलकर्णी की संत यांचा एक ललित लेख वाचल्याचे स्मरते. कुलकर्णींच्या मुलाचा नव्हे. बहुतेक संतांचाच असावा.

छान लिहिलंय, पाटील. अजून येऊ द्या.

सुरेख लेखन आणी प्रतिसाद . ज्याला शिकण्याची तळमळ आहे , तो कितीही अडचणी आल्या तरी त्यातुन मार्ग काढतोच .