मृगजळाचा पूर , माझे भग्न तारू नापिकीची सुगी न सरते, काय पेरू ? उत्सवांचे ढोल ताशे गगनभेदी कर्णबधिरांचीच आता रोज सद्दी ? व्यापुनी अवघ्यास कृ बु अतृप्त उरली मानवी सृजनास आता कोण वाली? अजूनही क्षितिजावरी अस्पष्ट तारे अंधकाराची फिकीर मी का करू रे ?

कंच हिरव्या, ओलेत्या ओळी तुझ्या पावसाळी गारपीट उंबऱ्याशी शिवारात अवकाळी सांग कशी पावसाची मला पडावी रे भूल? चंद्रमौळी घरातली कशी पेटणार चूल? तुझ्यासाठी आभाळीचा थेंब शिंपलीत मोती माझ्या पापणीत पूर उभ्या पिकाची रे माती लेखणीला फुटो तुझ्या इंद्रधनूचा धुमारा झुंजण्यास अस्मानीशी तेवढाच मला थारा

अमृताशी पैजा जिंके माझी मायबोली कळेना, क्यूँ माझ्याशी वो अंग्रेजी में बोली ? वस्त्रे अभिजाततेची भर्जरी मिरवी उपेक्षांच्या लक्तरांना खुबीने दडवी औटघटकेची राणी उद्या सिंहासनी भविष्यात असेल का तिला वाली कुणी? मायमराठी गं तुझे कसे फेडू पांग? प्लेस्कूलच्या प्रवेशाची सोडू कशी रांग? येता जाता तुझ्या नावे आसवे ढाळीन मिंग्लिशची कास घट्ट धरून ठेवीन एक एक निशाणी ही मिटविण्या तुझी निर्ढावली लेकरे गं कशामुळे तुझी? अमृताशी पैज पुन्हा लावण्याच्या आधी... सालोसाल पेरलेले उगवण्याआधी... नक्राश्रूंचे तळे पार तुडुंबण्याआधी तुझ्या साऱ्या बोलीभाषा मुक्या होण्याआधी... शेवटाची सुरूवात वेग घेण्याआधी... शेवटची शाळ