कविता

खालील माहिती हवी आहे.बरीचशी शोधाशोध करुनही न मिळाल्याने मिपाकरांकडे आलो आहे.अाता सर्वजण गणेश आगमनाच्या तयारीत असतील.त्यामुळे नमनाला घडाभर तेल न घालता थेट प्रश्न विचारतो. 1)पूर्वी CNBC या वाहिनीवर GE (General Electric)corporation ची एक जाहिरात लागत असे.बरीच मोठी अशी ही जाहिरात होती.या जाहिरातीत tion वरुन शेवट होणार्या बर्याचश्या शब्दांचा,विशेषणांचा वापर केलेलं हे गाणं होतं याचा व्हिडिओ किंवा Mp3 आंजावर कुठे मिळेल? 2)संगीतकार यशवंत देव यांनी मल्याळी गायक के जे येसुदास यांच्याकडून गाऊन घेतलेलं "शब्दमाळा पुरेशा न होती स्पर्श सारेच सांगून जातो" हे सुप्रसिध्द गीत Mp 3 किंवा व्हिडिओ स्वरुपात आंजावर

मी सांगितल माझ्या सावलीला, जा तिला जाऊन भेटून ये. ती नाही भेटली तर, तिच्या सावलीशी बोलून ये. घट्ट मिठी मार तिला, थोडे अश्रूही गळूदेत खांद्यावर. तिलाही कळूदेत काय होत माझ, ती दूर दूर गेल्यावर. त्रास देउ नकोस तिला फक्त डोळे भरून पाहून ये. आणता आली तर तिची छवी, डोळ्यांत साठवून घेऊन ये. शांत बैस तिच्याजवळ, फक्त तिलाच बोलूदेत. येताना ते सगळे शब्द, कानात साठवून घेऊन ये. निघताना काही दिल तिने तर नको म्हणून सांगून ये. थोड प्रेम देऊन ये माझ, आणि थोडस तिच्याकडून घेऊन ये… आणि थोडस तिच्याकडून घेऊन ये…

काव्यरस

भावकविता

रवा आणि खसखस वेगवेगळे करायची शिक्षा भोगताना, सूक्ष्म नजरेने, एकाग्र चित्ताने, वेचत राहते मन जनामनातले साम्यभेद तासनतास, . . . दुसरं काय असतो एकांत म्हणजे तरी! शिवकन्या

काव्यरस

कविता माझी

काणकोण

मुक्त कविता

त्या घरात दोघी बाया रहातात. एकीच्या पाठीवर पंख आहेत, तर दुसरीच्या पायात पैजण. दोघींना पहाटेची चिकार स्वप्न पडतात, ती स्वप्नं डोळ्यात घेऊनच त्या उठतात. पंखवालीला दिसते शुभ्र आकाश, निळे डोंगर, तर पैंजणवाली बघते सुंदर सजवलेलं नीटस घर. दोघी आपापल्या स्वप्नांना न्याहाळत रहातात, एकमेकींकडे पाठ करून स्वप्नांनाच जवळ करतात. घर बिचारं दमून जातं, पंखांच्या फडफडाटाला छेद देणारा, पैजणांचा छुमछुमाट ऐकत रहातं. दिवस मावळत येतो. पंख दमतात, पैंजण थकतात, दोघीजणी एकमेकींना सामोर्‍या येतात. पंखवालीला वाटतं, आपल्या पंखांचा छुमछुम आवाज व्हावा; तर पैंजणवालीला वाटतो तिच्या पंखांचा हेवा. दोघींच गळ्यात गळ

मी सूर्य.. मी रवि... मी दाह... मी अग्नि... विश्वाचा आधार मी जीवनाचा आकार मी प्रकाशाचा उगम मी श्वासातिल हुंकार मी सर्वस्वाचा पूर्णाकार मी तप्त जरी ... निराकार मी व्यापलेला अवकाश मी.... अन्... दाहाचा साक्षीदार मी चंद्राचा शीतल प्रकाश इंद्रधनूचा कोमलाकार तप्ततेचा स्वाहाकार मी एकटा... मी पूर्णाकार!

काव्यरस

भावकविता

शुभ्र कोऱ्या चांदव्याशी हासले माझीच मी धुंद हळव्या शब्दगंधी गुंतले माझीच मी.. लाख स्वप्ने गुंफुनी मी बांधली तारांगणे उसवता अलवार टाका उसवले माझीच मी सौख्यसमयी भोवताली लाख होते सोबती आणि दु:खाच्या घडीला सोबती माझीच मी हाय तू तुडवून जाता दूर प्रीतीची फुले त्या फुलांच्या अत्तरासम बहरले माझीच मी मतलबी सारेच येथे, नाहि कोणाचे कुणी मुखवटे नुसते सभोती, शेवटी माझीच मी! © अदिती

काव्यरस

gazal

झाडावर पाखरू बसलं : लावणी

पाडाशी आला आंबा बघुनी
आभाळ खुदू खुदू हसलं
चोच टोचण्यास पोपट बघतंय
टक लावून एकतार टपलं
कुणी तरी याssss गं
पोपट धराssss गं
माझ्या धीराचं अवसान खचलं
गं बाई माझ्याsssss
झाडावर पाखरू बसलं ...||धृ||

आडून येती, झाडून येती
चहुबाजूला थवेच दिसती
लगट करुनी झोंबाझोंबी
पानाच्या आडोशाला धसती
चोचटोचुनी चोची चरती
माझ्या फळांची खादल करती
कुणी तरी याssss गं
अलग कराssss गं
माझं काळीज चोळीत थिजलं

काव्यरस

उन जळत रणरणे, मृग़जळास लांबवी सकल जनही त्रस्त ते, दु:ख दाटले मनी जीव कसा तगमगे, जन गृहात कुंठती वाटसरू कुणी नसे, वाट उरे एकली ग्रीष्माने त्रासून हा, आसमंत पेटवी सूर्यही बघ जळतसे, सागरास आटवी अवेळ हीच साधूनी, आस तुझी का गमे? तृष्णा ही मज गिळे, कंठ तुझा शुष्कवी भेटीलाच माझिया, सांग कोण परी निघे? ग्रीष्माला वारूनिया, कोण सखी अवतरे?

काव्यरस

काणकोण

वादळात सापडलेल्या गायी भरकटल्या नि पोचल्या स्वर्गात आळ घेतला गेला इंद्रावर जीवानिशी गेला ना तो! रानात उड्या मारत हुंदडणारी वासरे पोचली पडोसी मुल्क में मंग काय, झालं न बाप्पा युद्ध! पडोसी मुल्क तबाह! कासरे तोडून पळायचा प्रयत्न करते काळी कपिला वस्तीवरच्या वळूवर जडलाय तिचा जीव! जू फेकून पळून गेला चित्र्या हिरवाईने भूल पडून त्याला परत आणायचे उच्चस्तरीय प्रयत्न सुरु आहेत! बैलांच्या जातीत सध्या काहीच नाही आलबेल. - स्वामी संकेतानंद

संध्याकाळी घरी आल्यानंतर हातपाय धुतल्यावर नेहमीप्रमाणे विचारू नकोस की जेवण तयार आहे का.. आज मी जेवण तयार केलं नाही.. आज मूड नाही रे... महाबळेश्वर हून आपण आणलेल्या सा~या स्ट्रा बेरी मी टेबलवरच्या ग्लास बाऊल मध्ये ठेवल्या आहेत.. त्या मूठभर मी तोंडात घेणार आहे.. अन तू तुझ्या ओठांनी त्याचा सारा रस चोखून घ्यायचा आहे.. होय मला माहीत आहे ओठातून सारा रस वक्षावर अन ओटी पोटावर ओघळतोय, पण तो तू ओठांनी हळुवार पणें टिपून घ्यायचा आहेस.. ह्या बेधुंद संध्याकाळी.

Subscribe to कविता

कविता

माहिती हवी आहे.

सावली....

मनाचा एकांत - रवा आणि खसखस

त्या दोघी.

मी .....

माझीच मी...

झाडावर पाखरू बसलं : लावणी

कोण?

बैलांच्या जातीत

जेवण