कविता

एक नव्हतो आपण कधीच ,
तरीही आजपर्यंत दोघंही एकचं .... !
तू तुझी कारणं शोधत राहिलीस ,
अन मी माझ्या पळवाटा .... !

पीळ नको देऊस विचारांना ,
नियतीच्या खेळातले आपण खेळणं ' !
'रानटी' भविष्याच्या ' रानात ' ,
कल्पनेच्या स्वप्नांला , अस्तित्वाच 'मरणं ! '

'घाण' तू ही नव्हती , मीं ही नाही ......
मी सूर्य बघत राहिलो , तू आकाशगंगा !
खरं ते खरंच असत , जस तू अन मी ....
पळणाऱ्या वेळेत , आंनद घे ... पळण्याचा !

मी सांगितल माझ्या सावलीला,
जा तिला जाऊन भेटून ये.
ती नाही भेटली तर,
तिच्या सावलीशी बोलून ये.

घट्ट मिठी मार तिला,
थोडे अश्रूही गळूदेत खांद्यावर.
तिलाही कळूदेत काय होत माझ,
ती दूर दूर गेल्यावर.

त्रास देउ नकोस तिला
फक्त डोळे भरून पाहून ये.
आणता आली तर तिची छवी,
डोळ्यांत साठवून घेऊन ये.

शांत बैस तिच्याजवळ,
फक्त तिलाच बोलूदेत.
येताना ते सगळे शब्द,
कानात साठवून घेऊन ये.

निघताना काही दिल तिने तर
नको म्हणून सांगून ये.
थोड प्रेम देऊन ये माझ,
आणि थोडस तिच्याकडून घेऊन ये…

आणि थोडस तिच्याकडून घेऊन ये…

रवा आणि खसखस
वेगवेगळे करायची
शिक्षा भोगताना,
सूक्ष्म नजरेने,
एकाग्र चित्ताने,
वेचत राहते मन
जनामनातले साम्यभेद
तासनतास,
.
.
.
दुसरं काय असतो
एकांत म्हणजे तरी!

शिवकन्या

त्या घरात दोघी बाया रहातात.

एकीच्या पाठीवर पंख आहेत,
तर दुसरीच्या पायात पैजण.

दोघींना पहाटेची चिकार स्वप्न पडतात,
ती स्वप्नं डोळ्यात घेऊनच त्या उठतात.

पंखवालीला दिसते शुभ्र आकाश, निळे डोंगर,
तर पैंजणवाली बघते सुंदर सजवलेलं नीटस घर.

दोघी आपापल्या स्वप्नांना न्याहाळत रहातात,
एकमेकींकडे पाठ करून स्वप्नांनाच जवळ करतात.

घर बिचारं दमून जातं,
पंखांच्या फडफडाटाला छेद देणारा,
पैजणांचा छुमछुमाट ऐकत रहातं.

दिवस मावळत येतो.
पंख दमतात, पैंजण थकतात,
दोघीजणी एकमेकींना सामोर्‍या येतात.

मी सूर्य.. मी रवि...
मी दाह... मी अग्नि...

विश्वाचा आधार मी
जीवनाचा आकार मी
प्रकाशाचा उगम मी
श्वासातिल हुंकार मी

सर्वस्वाचा पूर्णाकार मी
तप्त जरी ... निराकार मी
व्यापलेला अवकाश मी.... अन्...
दाहाचा साक्षीदार मी

चंद्राचा शीतल प्रकाश
इंद्रधनूचा कोमलाकार
तप्ततेचा स्वाहाकार
मी एकटा... मी पूर्णाकार!

शुभ्र कोऱ्या चांदव्याशी हासले माझीच मी
धुंद हळव्या शब्दगंधी गुंतले माझीच मी..

लाख स्वप्ने गुंफुनी मी बांधली तारांगणे
उसवता अलवार टाका उसवले माझीच मी

सौख्यसमयी भोवताली लाख होते सोबती
आणि दु:खाच्या घडीला सोबती माझीच मी

हाय तू तुडवून जाता दूर प्रीतीची फुले
त्या फुलांच्या अत्तरासम बहरले माझीच मी

मतलबी सारेच येथे, नाहि कोणाचे कुणी
मुखवटे नुसते सभोती, शेवटी माझीच मी!

© अदिती

उन जळत रणरणे, मृग़जळास लांबवी
सकल जनही त्रस्त ते, दु:ख दाटले मनी

जीव कसा तगमगे, जन गृहात कुंठती
वाटसरू कुणी नसे, वाट उरे एकली

ग्रीष्माने त्रासून हा, आसमंत पेटवी
सूर्यही बघ जळतसे, सागरास आटवी

अवेळ हीच साधूनी, आस तुझी का गमे?
तृष्णा ही मज गिळे, कंठ तुझा शुष्कवी

भेटीलाच माझिया, सांग कोण परी निघे?
ग्रीष्माला वारूनिया, कोण सखी अवतरे?

वादळात सापडलेल्या गायी
भरकटल्या नि पोचल्या स्वर्गात
आळ घेतला गेला इंद्रावर
जीवानिशी गेला ना तो!

रानात उड्या मारत हुंदडणारी वासरे
पोचली पडोसी मुल्क में
मंग काय, झालं न बाप्पा युद्ध!
पडोसी मुल्क तबाह!

कासरे तोडून पळायचा
प्रयत्न करते काळी कपिला
वस्तीवरच्या वळूवर
जडलाय तिचा जीव!

जू फेकून पळून गेला चित्र्या
हिरवाईने भूल पडून
त्याला परत आणायचे
उच्चस्तरीय प्रयत्न सुरु आहेत!

बैलांच्या जातीत सध्या
काहीच नाही आलबेल.

- स्वामी संकेतानंद