कथा

नॉर्मंडी.....अर्थात "द लाँगेस्ट डे - भाग १'
नॉर्मंडी.....अर्थात "द लाँगेस्ट डे - भाग २

कमांडर्स.....

"वॉट्सअप म्हणजे रे काय भाऊ?"

"अरे,वॉट्सअप म्हणजे तो एक पश्चिमी देशात दोन व्यक्तीत संवाद साधण्य़ापूर्वी उच्चारलेला वाक-प्रचार आहे.हेलो आणि हाय ह्या ऐवजी हा वाक-प्रचारही वापरला जातो."

"म्हणजे भारतात,दोन मराठी माणसं भेटल्यावर,
"काय चालंय?" म्हणतात.
किंवा दोन गुजराथी माणसं भेटल्यावर,
सुं चाले छे?म्हणतात.
किंवा दोन हिंदी भाषिक भेटल्यावर,
"क्या चल रहा है?" म्हणतात
असं म्हटल्यासारखं का रे भाऊ?"

"अगदी बरोबर.वॉट्सअप हा वाक-प्रचार त्यांच्याकडे पूर्वापार आहे."

"अरे,मग, वॉट्सऍप म्हणजे रे काय भाऊ?"

आज तोही आला होता त्याच्या आईबरोबर.
ठिगळ लावलेला शर्ट आणि मळकी पँट.
हॉलमधे एका कोपऱ्यात त्याला बसायची तंबी देवून आई गेली कामाला.
इकडेतिकडे भिरभिरनारी नजर त्याची शेवटी बुकशेल्फवर स्थिरावली.
मान वाकडी तिकड़ी करून तो पुस्तकांची नाव वाचू लागला.
इतका वेळ डायनिंग टेबलवर बसून त्याला न्याहळीत असलेल्या तिला आता खुदकन हसु आलं.
"काय रे, कितवीत आहेस?"
चपापुन त्यानं उत्तर दिलं.."सहावीत"
"पुस्तक वाचणार?" त्याला विचारत ती बुकशेल्फ जवळ गेली.
आशाळभूत नजरेनं बघणार्या त्याला एक पुस्तक हातात घेऊन तिनं खुणेनच विचारलं, "हे?"

भाग १
भाग २
भाग ३
भाग ४
भाग ५

द स्केअरक्रो भाग ६ ( मूळ लेखक मायकेल कॉनेली )

"चेतन…. ए चेतन…" आईनं हाक दिली.
मी माझे जवळपास कपडे आवरले होते. एल.एल एम, ला पुण्यात अ‍ॅडमिशन घेतली होती. त्यासाठीच्या सामानाची आवराआवर चालू होती. तीन-चार हाका देऊनही मी अगदी अपेक्षितपणे उत्तर दिले नव्हते. आणि ह्याचीही सवय असल्याने अगदी शांतपणे तिनं पुन्हा हाक मारली.
"आलो गं" मी.
आमच्या घराच्या बाहेरच्या खोलीत आई माझं सगळं व्यवस्थित आवरून ठेवत होती. माझी बॅग भरत असताना ती म्हणाली.

भाग १
भाग २
भाग ३
भाग ४

द स्केअरक्रो - भाग ‍५ ( मूळ लेखक मायकेल कॉनेली )

दिवसभराच्या धावपळीनंतर आता रात्री जरा कुठे अपर्णा विसावली होती. बाहेर अगदी धो धो नाही आणि अगदी मुळूमुळू नाही असा पाउस पडत होता. छान गारवा पसरला होता. आता पांघरून घेऊन गुडूप व्हायचं असा विचार करून अपर्णा बेडवर गेली खरी पण बेडरूमच्या उघड्या राहिलेल्या खिडकीतून गार वार्याचा झोत अंगावर आला आणि ती शहारली. खिडकी बंद करायला म्हणून खिडकीत गेली आणि तिथेच उभी राहिली. सगळा थकवा, झोप कुठल्या कुठे पळून गेली. किती आवडतो असा पाउस आपल्याला ती मनाशीच म्हणाली. रस्त्यावर फारशी वाहतूक नव्हती, अगदी एखाद दुसर वाहन जात होतं. अंगणातला प्राजक्त नखशिखांत ओलाचिंब झाला होता.

नमस्कार मंडळी … आजच मिपा वर दाखल झालोय …. तशी लिहायची फार सवय नाही, एक प्रयत्न करून पाहावा म्हणतोय, बघू जमतंय का … परवाच कोणी हा प्रश्न विचारला म्हणून ….

घड्याळाने चारचे ठोके वाजवले. ती तिच्या शनिवारच्या कामात गुंग. अचानक शेजारच्या खिडकीतून लता दीदींच "मालवुन टाक दीप …" कानावर पडलं … अन … ती थबकली … थोडीशी बिथरली … झर झर लग्नाची नुकतीच पूर्ण झालेली पाच वर्ष डोळ्यांसमोरून गेली. गेल्या पाच वर्षात तिने हे गाणं ऐकलंच नव्हतं. लग्ना नंतरचे सुरुवातीचे दिवस आठवले. तो तर कामात इतका गुंग कि आठवणींना ही वेळ नाही. आजही सुट्टीचा दिवस. दुपारी उठल्या पासून मुलगा शेजारी खेळायला गेलेला. वास्तविक एकांत भरपूर. पण कुठेतरी कशाची तरी कमी होती. साडे तीन वाजे पासून T .V. समोर News Channels सुरु. बायको सोबत दुपारचं जेवण झालं. पण गप्पा नेहमीच्याच.

नॉर्मंडी.....अर्थात "द लाँगेस्ट डे - भाग १'
नॉर्मंडी.....अर्थात "द लाँगेस्ट डे' ....भाग-२
मागीलपानावरुन...
आपल्या हातातील चांदीची टोके असलेला फिल्डमार्शलचा बॅटन त्या वाळूकडे रोखत तो म्हणाला,