कथा

"वॉट्सअप म्हणजे रे काय भाऊ?" "अरे,वॉट्सअप म्हणजे तो एक पश्चिमी देशात दोन व्यक्तीत संवाद साधण्य़ापूर्वी उच्चारलेला वाक-प्रचार आहे.हेलो आणि हाय ह्या ऐवजी हा वाक-प्रचारही वापरला जातो." "म्हणजे भारतात,दोन मराठी माणसं भेटल्यावर, "काय चालंय?" म्हणतात. किंवा दोन गुजराथी माणसं भेटल्यावर, सुं चाले छे?म्हणतात. किंवा दोन हिंदी भाषिक भेटल्यावर, "क्या चल रहा है?" म्हणतात असं म्हटल्यासारखं का रे भाऊ?" "अगदी बरोबर.वॉट्सअप हा वाक-प्रचार त्यांच्याकडे पूर्वापार आहे." "अरे,मग, वॉट्सऍप म्हणजे रे काय भाऊ?" "अरे,स्मार्ट फोनवर संवाद साधण्यासाठीची एक ऍप आहे ती." "ऍप म्हणजे रे,काय भाऊ?" "अरे,ऍप म्हणजे ऍप्लीकेशन.

आज तोही आला होता त्याच्या आईबरोबर. ठिगळ लावलेला शर्ट आणि मळकी पँट.

भाग १ भाग २ भाग ३ भाग ४ भाग ५ द स्केअरक्रो भाग ६ ( मूळ लेखक मायकेल कॉनेली ) सोनी लेस्टर आणि मी वँडा सीसम्सच्या घरातून जेव्हा निघालो तेव्हा सगळी वस्ती जागी झालेली होती आणि कामात होती.

"चेतन…. ए चेतन…" आईनं हाक दिली. मी माझे जवळपास कपडे आवरले होते. एल.एल एम, ला पुण्यात अ‍ॅडमिशन घेतली होती. त्यासाठीच्या सामानाची आवराआवर चालू होती. तीन-चार हाका देऊनही मी अगदी अपेक्षितपणे उत्तर दिले नव्हते. आणि ह्याचीही सवय असल्याने अगदी शांतपणे तिनं पुन्हा हाक मारली. "आलो गं" मी. आमच्या घराच्या बाहेरच्या खोलीत आई माझं सगळं व्यवस्थित आवरून ठेवत होती. माझी बॅग भरत असताना ती म्हणाली. "हे बघ… हे आहेत भूकलाडू… नाश्त्याच्या वेळी खात जा. उजव्या कप्प्यात ठेवतीये. खव्याच्या पोळ्या पण देतीये, आठवडाभर चांगल्या राहतात. खूप भूक लागली असेल आणि जवळपास काही नसेल तेंव्हा खात जा…. चारीमुरीला तुला आवडतो तो …….

भाग १ भाग २ भाग ३ भाग ४ द स्केअरक्रो - भाग ‍५ ( मूळ लेखक मायकेल कॉनेली ) कार्व्हर त्याच्या आॅफिसमध्ये बसला होता. आॅफिसचा दरवाजा बंद होता. तो स्वतःशीच काहीतरी गुणगुणत होता आणि अगदी एकटक समोरच्या कॅमे-यांच्या फीडकडे बघत होता. प्रत्येक कॅमेरा एका माॅनिटरला संलग्न होता आणि प्रत्येक माॅनिटर ३६ वेगवेगळ्या कोनांतून दृश्य दाखवू शकत होता.

दिवसभराच्या धावपळीनंतर आता रात्री जरा कुठे अपर्णा विसावली होती. बाहेर अगदी धो धो नाही आणि अगदी मुळूमुळू नाही असा पाउस पडत होता. छान गारवा पसरला होता. आता पांघरून घेऊन गुडूप व्हायचं असा विचार करून अपर्णा बेडवर गेली खरी पण बेडरूमच्या उघड्या राहिलेल्या खिडकीतून गार वार्याचा झोत अंगावर आला आणि ती शहारली. खिडकी बंद करायला म्हणून खिडकीत गेली आणि तिथेच उभी राहिली. सगळा थकवा, झोप कुठल्या कुठे पळून गेली. किती आवडतो असा पाउस आपल्याला ती मनाशीच म्हणाली. रस्त्यावर फारशी वाहतूक नव्हती, अगदी एखाद दुसर वाहन जात होतं. अंगणातला प्राजक्त नखशिखांत ओलाचिंब झाला होता.

नमस्कार मंडळी … आजच मिपा वर दाखल झालोय …. तशी लिहायची फार सवय नाही, एक प्रयत्न करून पाहावा म्हणतोय, बघू जमतंय का … परवाच कोणी हा प्रश्न विचारला म्हणून …. एकनाथांच रामायण लिहून झाल, आता यावर एक छोटी नाटिका बसवायची होती, सगळ्या प्रमुख पात्रांची निवड करून झाली होती, एक महत्वाच पात्रं अजून शिल्लक होत. राजा दशरथाची सर्वात प्रिय पत्नी जिने युद्धात अप्रतिम कामगिरी करून राजाकडून एक वरदान जिंकल होत, हुशार राणीने आपण आपले वरदान योग्य वेळी मागू असे म्हणून राखून ठेवलं होत … होय … तीच नाव महाराणी कैकेयी..

घड्याळाने चारचे ठोके वाजवले. ती तिच्या शनिवारच्या कामात गुंग. अचानक शेजारच्या खिडकीतून लता दीदींच "मालवुन टाक दीप …" कानावर पडलं … अन … ती थबकली … थोडीशी बिथरली … झर झर लग्नाची नुकतीच पूर्ण झालेली पाच वर्ष डोळ्यांसमोरून गेली. गेल्या पाच वर्षात तिने हे गाणं ऐकलंच नव्हतं. लग्ना नंतरचे सुरुवातीचे दिवस आठवले. तो तर कामात इतका गुंग कि आठवणींना ही वेळ नाही. आजही सुट्टीचा दिवस. दुपारी उठल्या पासून मुलगा शेजारी खेळायला गेलेला. वास्तविक एकांत भरपूर. पण कुठेतरी कशाची तरी कमी होती. साडे तीन वाजे पासून T .V. समोर News Channels सुरु. बायको सोबत दुपारचं जेवण झालं. पण गप्पा नेहमीच्याच.

नॉर्मंडी.....अर्थात "द लाँगेस्ट डे - भाग १' नॉर्मंडी.....अर्थात "द लाँगेस्ट डे' ....भाग-२ मागीलपानावरुन... आपल्या हातातील चांदीची टोके असलेला फिल्डमार्शलचा बॅटन त्या वाळूकडे रोखत तो म्हणाला, ‘या किनाऱ्यावर आपण युद्ध जिंकणार आहोत किंवा हरणार आहोत. शत्रूला थोपविण्याची आपल्याकडे फक्त एकच संधी आहे. तो पाण्यात असेपर्यंत. त्याचा नाश हा किनाऱ्यावर उतरतानाच होऊ शकतो. आपल्याला त्यांना प्रतिकार करायचा असेल तर येथेच करावा लागेल. लँग, आक्रमणाचे पहिले २४ तास या युद्धाचे भवितव्य ठरविणार आहेत.

महिलामंडळाने ठाण मांडलय, फाटक्या “चिंधीच्या” तुटक्या झोपडीसमोर, तीन दगडाची चुल, मोडकी ट्रंक, आजारी सासू, तिथेच खेळणारी चिंधीची शेंबडी पोरं तिला जाणीव करून देणार, तिच्या हक्कांची, अधिकारांची आजचा शेवटचा टास्क, सकाळपासुन चार “क्लायंट” केलेत, हा शेवटचाच ! बर्गर, पाच-सहाच इडल्या, सकाळचा ज्युस,बस्स उन्हे तापलीयेत, फ्रीजमधली चिल्ड बिअर वाट पाहतेय… चिंधी कुठे उलथलीय कोण जाणे? एक दिवस नसती गेली कामाला, काय बिघडणार होते? किती वाट पाहायची उन्हात अजुन? उकिरड्याआड लपलेली चिंधी… बाया काय जायाला न्हायी, दाल्ल्याने हाग्यादम भरलाय, गोडधोड कर सांजच्याला येक चिपटीबी आन, सरपनाच्या पैक्यातुन गुत्त्यावरनं नर