कथा

स्टीव्ह बकनरच्या लीला

१९९२ च्या नोव्हेंबर महिना...

अमेरिका व कॅनडाच्या सरहद्दीवरील एखादी रेड इंडियन वस्ती. रात्रीची वेळ, काठ्यांच्या तंबूंची कापडे मंद हवेत हलताएत... शेकोटीसमोर मुले व त्यांचे मिशोमिस (आजोबा) बसले आहेत. मुलांना गोष्ट सांगेन हे आधीच कबूल केले आहे. आकाशात तारे, चांदण्या चमचम करत आहेत व खाली शेकोटीवर ज्वाळांचा खेळ...
मिशोमिस सुरु करतो...

ऐका रे मुलांनोऽऽऽ

टेस्ट मॅच आणि तसं पाहयला गेलं तर फर्स्ट क्लासची कोणतीही मॅच जिंकण्यासाठी अत्यावश्यक असलेल्या गोष्टी कोणत्या?

या प्रश्नाचं उत्तर खरंतर अगदी साधं आहे ते म्हणजे भरपूर रन्स करणारे बॅट्समन, २० विकेट्स घेऊ शकणारे बॉलर्स, बर्‍यापैकी विकेटकीपर आणि फिल्डर्स... आणि महत्वाचं म्हणजे नशिब!

सुम्याच्या पश्चात येणार्‍या आठवणी

१९६० सालचा डिसेंबर महिना...

८ नोव्हेंबरला पंतप्रधानांनी नोटबंदीची घोषणा केली. त्यावर बऱ्यावाईट प्रतिक्रिया येणं सुरु झालं.काळ्या पैशेवाल्यांचे चेहरे पांढरे पडले अन प्रामाणिक लोकांचे चेहरे खुलले. पण काळे नं पांढरे ह्यातल्या कश्याशीही संबंध नसलेला आमचा मन्या मात्र नोटबंदीच्या निर्णयानंतर परेशान झाला होता. आता अर्थातच हे आमच्या ध्यानात आलं नव्हतं. साहजिकच आहे म्हणा, नोटबंदी नंतरच्या गदारोळात मन्याची आठवण येणे शक्यंच नव्हते. पण त्यादिवशी बँकेच्या लायनीत उभा असताना, दूर झाडाखाली मन्या दिसला. मी त्याच्याजवळ गेलो.

"ए बामणा, मुत्त्या बोलावतंय बघ आमचं तुला. बघ काय म्हणतंय येड्या भोकाचं"
"तुझैला तुझ्या तीन एकर. बापंय कीबे तुझा"
"बाप नाय डोस्क्याला ताप हाय"

शेकोटी...

वाचता न आलेला post (गेल्या आठवड्याचा)

सुम्याने लिहिलेल्या तिच्या डायरीतल्या आठवणी.

तो धावत धावत CCD मध्ये शिरला. अचानक आलेल्या पावसामुळे त्याची पंचाईत झाली होती. बाईक पार्क करून पळतच तो जवळच्या त्या CCD पोहचला होता, तरी तिथे पोहचेपर्यंत तो अर्ध्याच्या वर भिजलाच. आत शिरल्या शिरल्या A.C ची एक थंड हवेची लहर, हलकेच त्याच्या पुर्ण शरीरावरुन फिरली. आधीच पावसामुळे तो ओला झाला होता. त्यात त्या थंड हवेच्या त्या अलवार स्पर्शाने तो अलगद शहारला. त्याने आत आल्या आल्या आपली भिरभिरती नजर त्या संपुर्ण केफेमधुन फिरवली. दुपारची वेळ, त्यात तो आठवड्याचा पहिलाच दिवस, वर अचानक आलेला पाउस त्यामुळे केफेमध्येही मोजकीच माणसे होती. समोरच एक टेबल रिकामी होतं. तो पटकन त्यावर जाऊन विसावला.