कला

शाळेत शिकलेल्या कविता, कोणतीतरी त्यापैकी एक मनात कुठेतरी घर करून राहिलेली आणि खूप खूप आवडलेली, भावलेली. काही वर्षांनंतर ऐकली की मनाला आणखीच जास्त भुरळ घालणारी. मला वाटत आपल्या प्रत्येकाची अशी एखादी 'खास' कविता असेलच. माझीही होती. शाळेत खूप खूप आवडलेली म्हणून माझ्या एका मैत्रिणीने तिच्या स्वतःच्या सुंदर हस्ताक्षरात मला लिहून दिलेली. पण नंतर नोकरी-संसार या सगळ्या पसाऱ्यात हरवून गेली. दोन-चार ओळी लक्षात होत्या पण पूर्ण नीट अशी आठवेच ना. शोधली म्हणा, गुगल करा काहीही सापडतं ... पण नेमकी हीच नाही मिळाली, का मलाच शोधता आली नाही काय माहित.

पुढे ही अनभिज्ञ तू, मागे ही अनभिज्ञ तू जे जे आहे ते, पळ हाच आहे साध हीच वेळ, करी पूरी इप्सिते अनोळखी छायेचा, वाटेत डेरा आहे अदृष्य हातांचा, आम्हाला घेरा आहे पळ हा प्रकाशाचा, बाकी अंधेर आहे पळ हा गमवू नको, तो पळ तुझा आहे राहणार्‍या कर विचार, साध हीच वेळ, करी पूरी इप्सिते ह्या क्षणीच्या तोर्‍याने, बैठक सावरलेली ह्या क्षणीच्या ऊर्जेने, धडधड चालवलेली ह्याच्या अस्तित्वाने, दुनिया आमची आहे शतके ओवाळून ह्या, पळा दिली आहेत राहणार्‍या कर विचार, साध हीच वेळ, करी पूरी इप्सिते ह्या क्षणीच्या छायेत, आपले ठिकाण आहे या पुढल्या काळाचे, फसवे निशाण आहे कोण पाही भविष्य, कोण जाणी भविष्य ह्या क्षणानेच मिळेल, ज

ए सुमनांचे राणी, बहर स्वामिनी तू तुझे स्मितहास्य, कहर जाहले न मन शुद्धीवर अन्, नसे शुद्धीवर मी कटाक्षांचे मिलन, कहर जाहले तुझे ओठ की, पद्म कोमल गुलाबी ह्या दो पाकळ्या, प्रेमकविता जणू की त्या पाकळ्यांनी, तव स्नेहार्द्र गूज मला ऐकविणे, कहर जाहले कधी मुक्त मिलन, कधी संकोचणे ते कधी चालतांना, बिथरणे, उसळणे हे भुवयांची महिरप, चढवून उतरणे उतरून चढविणे, कहर जाहले ही थंडी हवेतील, वयातील ही रात्र तुझ्या कुंतलांची, कृपा केवढी ही ही प्रत्येक बट जणू, शत गंधकोशी तुझे धुंद होणे, कहर जाहले ह्या गाण्यातली बहार अनुभवलेल्यांना गीतकार ओळखता यावा नाही का!