कला

20080414 का रे असा अबोल तू तीः का रे असा अबोल तू, काहीतरी तू बोल ना । शब्दांना तुझ्या तहानले, मनातले काही बोल ना ॥ तोः तू सरस परी कुठे, कुठे मी निरस रूक्षसा । सुरस कितीही बोललो, रुचेल का तुझ्या मना ॥ तीः स्फटिक जणू तुझे विचार, स्पष्ट किती तुझे आचार । मी गुंतते गुंतते सदा, शब्दांच्या तुझ्या आवर्तनांत ॥ तोः वळत्या केसांच्या महिरपी, मीन अक्ष बोलके । जिवणीच्या मोहक हरकती, सारे कसे लावी पिसे ॥ काही गीते स्वतःतच एक नाद घेऊन येत असतात. ती इतर गीतांच्या चालीत म्हणता येतीलही. मात्र ह्या कथेत स्वतःची एक सादही आहे. ही कविता माझीच आहे. हा कुठल्याही गीताचा अनुवाद नाही.

लचकत मुरडत चाले कामिनी दिपवत चमकत चपळ दामिनी वो बावळी ओ सावळी अगं ए चंचल क्षणभर थांब ना थांब ना थांब ना पैंजणवाले जप जरा, इथेच कुठे मन आहे, पायतळी येवो ना जशी दामिनी ती, मेघांतून उडे थोडी चाले पुढे, हलकेच वळे उचल ए, नयन तव काळे पण एवढे समज की, कुणाची लागो हाय ना कुठे जाशी अशी मदिराशी पिऊन मदमस्त पवन पदरात भरून आहे सारे जगच मस्तीभरे पाहा पण कधी, ऋतुआधी, रात काळी, येवो ना कधी ऐसे न हो, काही गोष्ट घडे फिरकी ही माझी, तुझा नाच बने नाच ना, ना बनून चकोरी घुंगरू कधी, स्पंदन माझे, होवोत ना एक राज की बात, सांगत आहेत किशोरदा. मात्र त्यांना शब्द कुणी पुरवले आहेत?