कला

गोष्ट आहे १९३५-३६ मधली. हत्तीशी झुंज खेळण्यासाठी बनवलेल्या कोल्हापूरच्या साठमारीच्या मैदानात काही शाळकरी मुलं खेळत असतांना त्यातील एकाचा पाय घसरून तो भिंतीवरून थेट मोठाले खिळे असलेल्या दूस-या भिंतीवर जाऊन पडला. मोठाले खिळे मांडित घुसले आणि सरळ दवाखान्यात भरतीच व्हावं लागलं. दवाखान्यात विचारपूस करायला येणा-यांची रिघ लागली. 'असा कसा काय अपघात झाला?' लोकांचा परवलीचा प्रश्न! आणि विचित्र अपघाताबद्दल सांगता सांगता आधीच चिंताग्रस्त वडिलांची उडालेली तारांबळ! मात्र सोबत खेळणा-या दहा वर्षाच्या एका मुलाने शक्कल लढवली. तीन चार चित्रांच्या मालिकेतून अपघात कसा घडला हे त्याने स्पष्ट करून दाखवलं.

वाळू!

हळुवार ...

हळुवार येशील आयुष्यात ...अस कधी वाटलच नव्हत ..

मनाच्याही मनातल सांगशील असही कधी वाटल नव्हत ..

स्पर्शाची भाषा ..सहवासाच जग ..मला कधी अनुभवायला मिळेल असही कधी वाटल नव्हत ...

पण तू आलास आयुष्यात असाच अगदी हळुवार ..पावलांचा आवाजही न करता .....

बर्याच दा मागे वळून पाहिलं ..पण तू कधी दिसायचास ..तर कधी ओझरता तुझा भास व्हायचा ..

मला कळायचच नाही ..मला नक्की कशाचा भास होतोय ..तुझा कि तुझ्या श्वासांचा ..

सतत चाहूल लागायची कि चालताना बोलताना .तू माझ्या जवळ आहेस ..

जी जी त्याला भेटली तिला तिला तो गुलाब देत गेला. ती काही का म्हणेना पण त्याचं गुलाब देणं काही चुकलं नाही. साध्यासुध्या दिसणाऱ्या मुलींनाही त्याने आखीव रेखीव अन् आकर्षक गुलाबपुष्प सादर केले होते. त्यावेळी त्या सामान्य मुलीच्या डोळ्यांतील आश्चर्ययुक्त भाव वाचणे त्याला भारी आवडायचे. तिच्या मनी ध्यानी नसतांना मिळालेली ही सुंदर भेट तिला स्मितहास्य करायला भाग पाडायची. तसं तिच्या मनात हे असं काही घडेल याची पुसटशी शंकाही हजर नसायची. अशा अचानक वेळी त्यानं गुलाब दिला की नकळत किंवा स्त्रीसुलभ पुष्पप्रेमापोटी तिचा हात तो गुलाब घेण्यास आपोआप उद्युक्त व्हायचा.

सगळ्याना प्रेम दिवसाच्या मनापासून शुभेच्छा .....त्या निमित्ताने .....माझ्याकडून एक छोटीशी भेट ..
माझ्या लिखाणाला ज्या छोट्याश्या लेखातून सुरुवात झाली ..ते माझ्या आयुष्यातल .....माझ पाहिलं लिखाण ...
म्हणजे " चिंब पावसान ....!! "
पहिलाच प्रयत्न होता हा ..त्यामुळे जस लिहील होत तसच मांडतेय ..

...................../\....................

सकाळपासूनच ढगाळलेल होत ,आज कॉलेजला बँक मारून बाहेर भटकायचा मूड होता .बहुतेक आज नक्की

सकाळी सकाळी आई ने झोपेतून उठवल...हल्ली सुट्टीच्या दिवशीही कोणी झोपू देत नाही ..का? तर नेमक

सुट्टीच्याच दिवशी पाहुणे येणार असतात बघायला .. पप्पांची सुट्टी ..दादाची सुट्टी ..बघायला येणाऱ्या मुलाची आणि

त्याच्या पप्पांची पण सुट्टी ......सगळ बघूनच दिवस ठरवला जातो .अरे पण माझ्या झोपेच कोळस होत ना ..आधीच

रात्री जाग जाग जागून मिळेल त्याला पकवत असते ...इंटरनेट म्हणजे माझा रात्रीचा सोबती झालाय ..दिवसभर

ऑफिस ..मग घरी आल्यावर ...आल्या आल्या झोपायचं .....

मग उठून उगाच मिळेल ती सीरिअल बघायची नंतर