सत्कार .....तेव्हढाही ..... हाय् ! मी न उरलो , माझाच एव्हढाही सलगीत कुंतलांच्या रहातोय केवडाही ! साथीस शब्द होते , होत्या भणंग गझला सर्वस्व मी उधळले , ज्या हातें.....तोकडाही ! प्रेमातली उधारी बाकी तुझीच होती ; झोळीस पेलला ना व्यवहार रोकडाही ! झालीस दूर जेंव्हा झिडकारुनी मला तू , ओठी न आला शिकवा ना शब्द वाकडाही ! माझ्याच आसवांची व्याप्ती मला कळेना माझा मला नुरावा*अधिकार तेव्हढाही ? * नुरला : न उरला पाहून मला वळताना तू दाबलास जो हुंदका , पचवीन मी स्वतःचा सत्कार तेव्हढाही ! सत्कार्.....सत्कार्.....स्..स्..स्.