धोरण

"आई गेली रे' भाउ म्हणाला.
मी निर्विकार.
" तु येणार आहेस का"
बाबांच्या वेळी गेलो नव्हतो.
माझ्या चेहेर्‍याकडे बघुन त्याने माझा रुकार ओळखला.
हा जुळा भाउ माझा.
जरा भोळसटच.
आम्ही दोघेही सी.ए.
पण नसत्या आदर्शवादाच्या पाठी लागुन ४ वर्षे मास्तरकीत घालवली.
वहीनीने माझी प्रगती बघुन वहीनीने दबाव टाकला नसता तर असाच मास्तर राहीला असता.
ह्याच्या ऑफिसच्या उदघाटनाला सुद्धा गेलो नव्हतो.
लग्न झाल्यावर मी माझे घर वेगळे थाटले.
चांगला कमावत होतो.
मुलगी मोठ्या घरातली.
भावाला वाईट वाटले.
पण माझा नाईलाज होता.
दोघांनाही दोन दोन मुलगे.

आधीच सांगते की, डार्विनचा सिद्धांत मला पटलेला नाही व दिशाभूल करणारा आहे.

माणूस जर माकडापासून उत्क्रांत झाला आहे तर हे असे कसे?-

मुंडण-१.५

फॅन च्या पुलीला लावलेल्या फ्लो मिटर वरचे रीडींग पाहिल्यावर त्याने सुस्कारा सोडला. चाळीस अंश तापमानाची वेधशाळेने शक्यता वर्तवली होती. मे महीन्यात .२९ डेन्सीटीने फार्मिंग ही आत्महत्या आहे हे माहीत असुन सुद्धा ८००० स्क्वेअर फुटात सुमारे २५००० पिल्ले घेण्याचा धोका पत्करला होता त्याने. अगदी आधुनिक फिडींग, वेंटीलेशन, ड्रिकींग कुलींग असले तरी आजवरच्या इतिहासात हा प्रयोग कुणीही करायला धजावले नव्ह्ते.
हॅचरी च्या मालकांनी फ्लॉक व्यवस्थित पाठवण्याचे आश्वासन दिले होते.
पण त्या आश्वासनाचे पालन म्हणजे एक योगायोग असतो हे गेल्या दोन वर्षात त्याला बरोबर माहीत होते.

तसा तो एकदम 'बेस्ट' पोरगा, निदान आमच्या गँगमधल्या सगळया जणी आणि हो, जणसुध्दा त्याला तसंच म्हणतात. काय नाही आहे त्याच्याकडे? पैसा, रूप, चारित्र्य आणि आनंदी स्वभाव, कष्ट करायला त्याला आवडते. आणि, त्या कष्टाचं चीज झाल्यावर चीज पिझझा खात तो एखाद्या मॉलमध्ये मजादेखील करतो. थोडक्यात '' ए सो कूल यंग मॅन!''

मी राहातो ठाण्याला.
तो राहतो साउथ अफ्रिकेला.
सध्या जरी कोच म्हणुन भारतिय क्रिकेट बरोबर असतो.
मला क्रिकेटपटु मधे स्वारस्य नाही.
मी क्रिकेट फारसे बघत नाही.
क्रिकेट थोडेफार कळते.
वर्ल्ड कप जिंकल्यावर( २ दा) सगळ्या भारतियांप्रमाणे मला सुद्धा आनंद झाला होता.
जिंकल्यावर टी.वी वर हायपर होणारे (धोनी के धुरंदर वैग्रे)आणि हरल्यावर देश पार धुळीला मिळाल्यागत अश्रुपतन करणारे टी.वी चे बातमीदार मला अस्वस्थ करतात. एकंदरीत क्रिकेट बरोबर फारसे सख्य नाही.
सध्याच्या दिनचर्येत वर्तमानपत्राला स्थान नाही.
संध्याकाळी वाचण्यात अर्थ नाही.
टी.वी. पासुन लांबच असतो.

असाच एक वृद्धाश्रम.
वृद्धाश्रम पेक्षा ३स्टार हॉटेल अथवा सॅनिटोरीयम.
पैसा ठेवायला जागा नसलेल्या,अल्शेशियन,डालमेशन वगैरे साठी जागा असलेल्या,
मात्र वृद्ध पालकांसाठी जागा नसलेल्या शिरीमंतानी बांधलेले.
चकचकीत रिसेप्शन च्या मागे एक मोठा फोटो.
निरखुन बघत होतो मी.
एरवी अशा ठीकाणी मिळतात त्यापेक्षा वेगळा, मद्दड न दिसणारा मॅनेजर.
माझ्या निरखण्याला रोखुन बघणारा.
"काय, बघताहात हो साहेब त्या फोटोकडे, काय एवढे विषेश आहे त्यात?
तुम्हाला देणगीदाराच्या तोंडावर विष्णुअवतार दिसतोय का हो? अगदी मागच्या तेजोमय चक्रासकट.
मॅनेजर हसला.

साप्ताहीक सदर- ताईचा सल्ला :- अ‍ॅडीशन टू (भूत कॉस्टींगचे...)

प्रिय ताई,

'स्पर्श के नियम 'ह्या पुस्तिकेचे प्रसारण करणार्‍या न्यायमुर्ती ना माझा सलाम.
ओंगळवाणे आणि नको असलेले स्पर्श फक्त मुलींच्याच वाट्याला येतात हा एक मोठा गैरसमज.
__________________________________________________________
साल १९७०
वय १७
स॑काळची ६.१५ ची अंबरनाथ वरुन येणारी लोकल.
खच्चुन भरलेली.
आधी ओझरता.
नंतर थोड्या दिवसांनी जवळीक साधणारा.
काही दिवसांनी थेट
किळसवाणा, ओकारी आणणारा.
कुणाला सांगायचे.
गोंधळ.
मित्राला सांगायची हिंमत नाही.
हे फक्त आपल्यालाच होते आहे का?
कसे विचारु?
माझ्यातच काही कमी आहे का?