मिसळपाव
अपयशाचे आनुषंगिक फायदे आणि कल्पनाशक्ती
मला विचार आवडले म्हणुन मिपावर देत आहे.आपल्या काय वाटते लेखिका जे.के.रोलिंगच्या विचारांबाबत?माझ्या ब्लागवर हे विचार वाचकांना प्रेरणा देणारे ठरले आहेत.
विचार
विचार — वैचारिक मराठी लेखनाचा विभाग. तत्त्वचिंतन, समाजचिंतन आणि जीवनमूल्यांवरील मराठी विचार येथे वाचा व चर्चेत सहभागी व्हा.
दुसर्‍याच्या नेत्रातून जीवन पहावं.
लहानपणी आम्ही आमच्या आजोळी उन्हाळ्याच्या सुट्टीत जायचो.आजगावला आमचा ब्राम्हणांचा एक वाडा होता. दहा पंधरा घरं असतील एका वाड्यात.घरातली सर्व कामं नोकर चाकर येऊन करायची.पण गाई म्हशीना चरायला न्यायचं,त्याना नदीवर धुवायचं, घरी त्याना आणून गोठ्यात बांधून ठेवायचं,त्यांच्या समोर चारा वाढायचा,उरलेल्या अन्नाचा-पेज,उष्ट अन्न,-आंबवण त्याना खाऊ घालायचं ही कामं गावतल्या महारवाड्यातून काळू महार आणि त्याच्या बायका, मुलं येऊन करायची.
जाता जाता त्याला उरलेलं जेवण देऊन त्याच्या हातावर चवली ठेवायचं माझ्या आजीचं आणि चुलत आजीचं रोजचं काम असायचं.
सांगा कसं शिकायचं ?
त्याचं असं झालं,मी माझ्या नातीला निरोपाचे एक छोटेसे पत्र लिहीत होतो.ती आज युसी(अर्वाइन)एलेला पुढील शिक्षणासाठी रवाना झाली.तिला निरोप द्यायला मी विमानतळावर पण गेलो नाही.
माझा नातू सुद्धा गेल्या आठवड्यात असाच तिच्या सारखाच युसी(एस सी) स्यॅनाकृझला पुढील शिक्षणासाठी रवाना झाला. त्यालाही मी निरोपाचं असंच एक छोटसं पत्रं लिहीलं. त्याचं ठिकाण जवळच असल्याने त्याला घरूनच निरोप देता आला.
आता एकदा गेल्यानंतर ही मुलं सुरवातीला तीनएक महिने तरी आम्हाला दिसणार नाहीत.
""कालचक्र""
रम्य एक संध्या
कोमल गंधार,
कुसुंबी किनार
क्षितिजाला...
तेजस्वी रवीची
किरणे सोनेरी,
लाली गालावरी
संध्येच्या का !?!
मुग्ध प्रियतमा
संध्या ती आरक्त,
का 'रवी' आसक्त
'निशे'वरी !
दुखावली 'संध्या'
हळवा गंधार,
का क्षितिजापार
गेला सखा.....
हवेत गारवा
नभी चंद्र तारे,
मादक इशारे
निशेचेही...
आसुसला 'रवी'
निशेच्या छायेला,
कौमुदी कायेला
चंद्र साक्ष...
मिठीत 'रवी'च्या
'निशा'ही उन्मुक्त,
प्रकाश अव्यक्त
अंधारला...
हिशोब
कर्जाचे अन कर्जमाफीचे ओघ ठेवले.
दान दिले पण परताव्याचे योग ठेवले.
पाणी आता साधन झाले लढण्यासाठी,
पिण्यास बाकी पेप्सी आणि कोक ठेवले.
दर रविवारी संस्कृतिरक्षण पुरले नाही.
रोज पार्वती अन तुलसीचे “सोप” ठेवले.
विचार मांडायाला त्यांनी दिली मुभा पण,
छातीवरती तलवारीचे टोक ठेवले.
देवा तुजला नवसाचा बघ चेक फाडला.
गार्‍हाणे मी मात्र आपुले “रोख” ठेवले.
चित्रगुप्तही मला म्हणाला कमाल झाली.
हिशोब होते मीही ऐसे “चोख” ठेवले..!
– अभिजीत दाते
निर्गुण निराकार.......
छ्या! आता डोकं ऊठणार!
या कमलेश आणि शिरीषचं भांडण कसं मिटवावं बुवा?
अरेरे... पलिकडच्या गायन क्लासातही आज पोरं नुसती विव्हळतायत..
एकाचा सूर धड लागेल तर शपथ.. आजचा दिवसच बेकार दिसतो...
ए, थांबारे जरा.... कमलेश आणि शिरीष.. जरा धिरानं घ्या की... तुमची दोघांची फ़्रिक्वेन्सी साली कधी जुळतच नाही कारे? कायम आपले शॊर्टवेव्हवर दोन रेडिओ स्टेशन्स एकाच वेळी लागल्यासारखे काय बडबडताय?
ए गप...गप्प बस जरा... हे काय? गायनक्लासवाल्या मॆडमनी हा कुठला सूर लावला?
पाठीराखा (ही नवीन कविता आहे)
पाठीराखा
हे जीवन आहे नश्वर हे जगत आहे नश्वर
आधार एकच असतो नाम त्याचे ईश्वर
कुठे ना कुठे हा आत्मा त्यालाच मिळत असतो
शून्यातून शुन्याकडची वाट चालत असतो
विश्वातून परमातीताची ओळ्ख होऊन जाते
त्याच्या हाकेशी दिलेली साद 'जीवन' नामे स्फुरते
विवेकातूनच चैतन्य स्त्रावित होत असते
मगच "अह॑ ब्रम्हास्मि " बोधाने मन प्लावित होत असते
पदकमला॑मधेच त्याच्या सुख माझे उरले
भौतिकतेचे तामस मनातूनी सरले
आता मुक्त आत्मा परब्रम्हापाशी जाईल
प्रभू माझा पाठीराखा मला घ्यावयासी येईल....
दर्शन भारत मातेचे (भाग २)
मुंबई-पुणे दृतगती मार्गावरुन पुण्याला वळसा घालून शिक्रापूर मार्गे अहमदनगर-बीड असा आमचा प्रवास सुरु झाला. अद्यापपर्यंत दृतगतीमार्गावर दोनवेळेला टोल भरला होता. पण वाचलेल्या वेळामुळे अन हा महामर्ग नसताना पूर्वीच्या मार्गावर अनेकदा तासन तास घालवल्याच्या आठवणी विसरलेल्या नसल्याने हा टोल भरताना काही वाटले नाही.
पसंत अपनी अपनी
"आई चांगली की मावशी? " असं कुणी विचारलं तर आपण काय आणि कसं उत्तर देऊ? त्यातलाच प्रकार एका व्यक्तीच्या मनात आला.
(अ)निवासी
अखेर सगळी माणसे
निवासी काय अनिवासी काय.
साले एनाराय तिकडे बसुन मजा मारतात
वर इकडच्या नावाने बोटे मोडतात
तिकडच्या थंडगार हापीसात बसून
इथल्या भुकबळींवर चर्चा रंगतात..
"अरे इतकीच काळजी वाटते तर या ना परत भारतात"
मग अनिवासींनी मांडायचा डॉलरचा हिशोब
गेल्याच महिन्यात पाठवलेल्या
वनवासी कल्याण आणि आश्रम शाळेला
त्यासोबत एक सल्ला सार्‍या निवासी जनतेला
"दान धर्म सोडा,निदान वेळच्या वेळेला इन्कम टॅक्स भरा.."