विचार — वैचारिक मराठी लेखनाचा विभाग. तत्त्वचिंतन, समाजचिंतन आणि जीवनमूल्यांवरील मराठी विचार येथे वाचा व चर्चेत सहभागी व्हा.
१. प्राक्तनात प्राण लाचार
जगण्याचे आंदण मिळते
फांदीच्या ओलाव्याला
नवजात बांडगूळ गिळते . .
२. फळभरल्या झाडावरुनी
पाखरे निघाली जाया
घरट्याचे छत्र गनिम
नजरेत विषारी माया . .
३. देवडी विसावून पायी
परमार्थ असे बसलेला
पानांचे प्राण खुडून
अर्पितो दान देवाला . .
४. सावलीत शांत झाडाच्या
मरणाची केवळ भ्रांत
खंगलेला, खिन्न मनाचा
झोपला देह विश्रांत . .
मनाच्या कुपीतले या सदरातला हा अकरावा लेख
या सदरातील सर्व लेख तुम्ही येथे पाहु शकता.
काही वेळेस समिक्षकांच्या लेखणीतून काय अर्थ निघेल याची खात्री ब्रम्हदेवालाही लागत नसावी. एव्हडेच काय स्वता: समिक्षकांना सुद्धा त्यांच्या समिक्षेबद्दल सांगता येणार नाही की, हेच काय ते व्यक्त कराचे होते का ?.
केंव्हाही समिक्षकाच्या भुमिकेत शिरून हवी तेव्हडी ओढाताण करून तर्क वितर्क माडणारे बरेच असुशकतील पण विषयाच्या केंद्रबिंदू पासून क्षितीजापर्यंत परीघ ओढ्ण्याची प्रतिभा फार थोड्या जाणकारांना लाभली आहे.
ही कथा माझ्या एका जवळच्या मित्राची..आणी त्याच्या प्रेयसीची. कथेत "तो" आणी "ती"
लहानपणापासूनच तो एकदम चंचल वृत्तीचा. नविन गोष्टी करुन पाहण्यात त्याला फार मजा वाटायची. अभ्यासातही फार हुशार आणी चाणाक्ष. सर्वांचा लाडका. एकदा त्याने तिला कुठेतरी पाहिली आणी तिच्याबद्दल कुतुहल निर्माण झाले आणी तिला भेटायची ओढ लागली. आता तिला भेट्णार कसे आणी भेट घलुन कोण देणार हा विचार त्याच्या मनात घोळु लागला. हळुहळु दिवस सरत होते आणी तिला भेटायची ईच्छा सुद्धा तीव्र होत होती.
ही माझी कविता रेशीमनिळाई या काव्यसंग्रहात प्रसिद्ध होणार होती.... मग ती पुढे एका दिवाळी अंकात छापून आली...
जागतिक महिला दिनी , तो बायकोला सरप्राईज देण्यासाठी निदान आमटीभात तरी करून खायला घालू, या विचाराने स्वयंपाकघरात शिरला आणि व्हायचे तेच झाले.
ती : आमटीभात खाताना ,खडा आला घासात
सखया रे खाऊ कसा, तुझा मी हा आमटीभात
आजपर्यंत खुपदा असे पहावयास मिळ्ते कि एखाद्या कल्पनेवर एखादी स्त्री काय लिहु शकेल ? असा विचार करुन लेखकांनी लिहलेले आहे, म्ह्नणुन सहज च असा विचार आला कि पुरुषांच्या जिव्हाळ्याच्या या विषयावर मी त्यांच्या नजरेतुन काही वेगळे लिहु शकेन का?
जिव्हाळ्याचा विषय म्हणले तर सहजच आठ्वते ती मदीरा किंवा चेतन्यनलिका...
खुप सहज पणे या सवयीवर येता जाता ताशेरे मारले जातात... तर या विषयावर पुरुषांना काय वाटत असावे... जर घरात सुसंवाद असेल तर कदचीत या प्रकारचे नेराश्य कमी होउ शकेल...या अर्थाची ही १ मुक्त कविता...
अशाप्रकारचे लिह्ण्याचा पहिलाच प्रयत्न चु.भु.दे.घे.
(तीन महिन्यांनी हा संवाद पुढे आणतो आहे. मधल्या काळात तो (माझ्याचलेखी) अनेक रास्त आणि वाजवी कारणांसाठी मांडलेला नव्हता.)
धर्म! बाजारातुन भाजी घेऊन ये लवकर. पावशेरच आण. हे घे पैसे. उठ बघु लवकर." आईच्या बोलण्याने धर्म लेख अर्धवट सोडुन उठला. आईने टेबलवर ठेवलेले पैसे आणि पिशवी घेऊन तो घरातून खाली मान घालूनच बाहेर पडला. काही वेळापुर्वीच तो कॉलेजमधुन परत आला होता. कॉलेजमध्ये आज परत त्याचा सर्वांनी अपमान केला होता. तो सहन न झाल्याने धर्माने दु:खाश्रु ढाळले होते. माझ्या आयुष्यातच हे सर्व का घडतं? हा प्रश्न त्याला पडला होता. अल्पभाषी असणाऱ्या त्याला पदोपदी अवमान सहन करावा लागत होता. शरीराने क्रुश म्हणुन सगळॆ त्याला सुपरमॅन म्हणत. आजतर संपुर्ण वर्गासमोर एका मुलीने त्याला सुपरमॅन म्हणुन हिनवले होते.
मिसळपाव