प्रतिभा

मोनालीसा तू उतरावीस माझ्या कवीतेत जशी मोनालीसा व्हिन्सीचा चित्रात टिपून घेता यावेत तुझा मनाचे सर्व बारकावे तुझा गुढ गुपीतांसकट माझा कवीतेत जे ताडता येणारही नाही कदाचीत तुझा शरीरावर हक्क असणर्यालाही अगदी मोनालीसासारखे... तू होऊ शकत नाहीस माझी मान्य पण दूर उभे राहूनही तुझा इतके जवळ जाता यावे माझा कवीतेतून की, पुढे इतीहासाने विस्मरावे तुझे आप्त,कुळ,गाव तुझा उगम तुझा अस्त ते सुरु व्हावे फक्त माझापासून अन संपावे माझाबरोबर अगदी मोनालीसासारखे... आता एक कर ,माझ्यासाठी रडू नकोस, मला तुला रडवे बघून कवीता नाही करता येणार दाब सारे अश्रू स्वस्थ हो तुझा संसारात आणि हास अगदी मोनालीसासारखे... हे शब

काय करावे कळत नव्हते मागुनही मिळत नव्हते सरपटणार्या त्या आयुष्याला हक्काचे असे बिळच नव्हते -------------------------- काय करावे कळत नव्हते कुणी आपुले म्हणतच नव्हते शिवलेल्या त्या कावळ्याला जिवंतपणि जगणेच नव्हते -------------------------- काय करावे कळत नव्हते समोर असून दिसत नव्हते ती हाक ओठांवर पेलण्याला शब्द माझे धजत नव्हते ---------------------------- काय करावे कळत नव्हते रक्त व्यथेतून रुकत नव्हते ह्रुदयावर फिरलेल्या त्या मोरपीसांचे अरे घाव काय थोडे होते -- कौस्तुभ

कालची गळाली फुले रे, आज नविन आली त्यांची अपूर्ण स्वप्ने आज पूर्ण झाली सार्या सडक्या बिया त्या परसात फेकून दिल्या मी कशा सुरेख लोम्ब्या आल्या त्यातल्याच काही रूजुनी कालची रडकी दु:खे पहा आज सुखे व्याली त्यांची अपूर्ण... नभात तुटले तारे म्हणून कधी तारांगण रडते का रे आत्म्यास तयांचा शांती म्हणून कुणी श्राद्ध करते का रे अरे ,नव्या उमलत्या तार्यास त्याने फक्त जागा रीकामी केली त्यांची अपूर्ण... बंध रेषमी धरून उराशी झाडाने उगीच गलका केला म्हणे,फुलपाखरु हळुवार होता होता सुरवंट नाहीसा झाला अरे सुरवंट त्यातला संपला कधीचा फक्त उद्घोषणा आज झाली त्यांची अपूर्ण... अखंड फिरत्या चक्राची या तू एक गिर

योगेश वैद्य यांची 'येऊ कसा तुमच्यात मी' ही कैफियत ऐकली आणि एकदम वेगळीच तक्रार डोक्यात रुंजी घालून गेली! ;) घालू कसा शर्टास मी? चालू कसा रस्त्यात मी? तन भारी माझे मला, मावेन का प्यांटीत मी? आरशात मावे न मी जाऊ कुठे, जाऊ कसा? संपेचना हे दोंद, का एवढा बहरात मी? आवळून पट्ट्यास ह्या पोटास ना जावू दिले एवढे जमते मला, आहे तसा निष्णात मी वाटे किती, भेटू तुला, सांगू तुला, का मी असा? पोट येते आधी जरासे आणि त्या पश्चात मी 'काटे' जरी मी मोडले ना थांबले खाणे तरी भेट घ्याया येत होतो अडकलो 'केकात' मी चतुरंग

पर्जन्याष्टक १. खूप पाऊस आला आणि गारा पडायला लागल्या तसा मी खिडकी बंद करायला धावलो... तू दार उघडून थेट अंगणात गारा वेचायला! दोन चार हळव्या गारा माझ्यासाठी ओंजळीत घेऊन तू आलीस. पावसात भिजलेली तू तुझी आर्जवी ओंजळ ओंजळीत विरघळणा‍र्‍या गारा... मी पहातच राहिलो- पावसात भिजल्यावर कविता कशी दिसते ते! २. मी एकदाच तुला विचारलं_ “पावसाचं आणि तुझं नातं काय?” तू माझ्या मिठीत शिरत म्हणालीस, “बघ ना माझ्या डोळ्यात!” तेव्हा तुझ्या डोळ्यात बेभान पाऊस आणि श्वासात मृदगंध... ३. बाहेर खूप पाऊस कोसळत होता रात्री आणि मी आपला तुला पावसाच्या कविता वाचून दाखवत होतो. अचानक दिवे गेले, अंधार झाला. एक वीज

थेंब टपोरे टपोरे खाली आसुसली माती मातीच्या गं अंगावर लक्ष रोमांच फुलती थेंब टपोरे टपोरे पानापानात वाजती फुलांच्या गं पाकळ्यात मोती टपोरे झुलती थेंब टपोरे टपोरे गंध देहात, मनात श्वास पुरता पुरेना किती साठवू उरांत थेंब टपोरे टपोरे माझी तहान भागेना तुझ्या स्मृती जागतात डोळा डोळ्यास लागेना -अविनाश ओगले