अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य

पाभे की बात ६ 

माझ्या प्रिय देशवासीयांनो, 

मागच्या बातेनंतर आपली भेट आमच्या पाच देशांच्या भेटीमुळे होऊ शकली नाही. त्यामुळे विमानातूनच आम्ही तुमच्याशी संवाद साधत आहोत. 

एखादा दिवस कसा ढकलत ढकलत काढावा लागतो, गाडी पंक्चर

AI मुळे आणि फेसबुक वर सहज आणि स्वस्तात  प्रसिद्ध करता येत असल्याने सुमार आणि पकाऊ कथांचा सुकाळ झाला आहे 
तर हा एक नवीच प्रयोग आहे 
बॅग १ असाच कोणीतरी लिहिला आहे ( बहुदा AI ची मदत घेऊन )- आणि त्यात भलताच  ट्विस्ट आणून भाग २ मी AI च्या मदतीने टाकला आहे 
हा  भाग २ कसा वाटलं ते तुम्ही जरूर सांगा - तो पकाऊ आणि वाईट आहे ते मला हि माहित आहे

आपले शब्दच मला साहित्यिक अधोगतीचा नवनवीन तळ गाठायला मदत करतील

------------------

भाग १ - लेखक अज्ञात - नेटवरून घेतला

आई मेलीय माझी! असे रोहन म्हणायचा.

खरे तर आई होती त्याला पण तो तिला एकटीला सोडून दूर आला होता .
रोहन - गणितात जबरी असलेला इंजिनिअर. असा इंजिनिअर कि ज्याच्या नावाचा विचार इंजिनिअरिंगमधील नोबेल साठी होत होता

पण त्याची आई - ती जरा सरकलेली होती आणि तिचे वेड वाढत होते 
तो वीस वर्षांचा झाला तेव्हा तिचं मोठ्याने हसणं त्याला त्रासदायक वाटू लागलं, तिचा गोंधळ थकवणारा वाटू लागला, ती नावं विसरायची, भाजी जळवायची, आणि टीव्ही तिच्याशी “हळूच बोलतोय” असं म्हणायची. डॉक्टरांनी हे बरे होणार नाही, हे  वाढतच जाणार असे म्हटले