स्वराली

AI मुळे आणि फेसबुक वर सहज आणि स्वस्तात  प्रसिद्ध करता येत असल्याने सुमार आणि पकाऊ कथांचा सुकाळ झाला आहे 
तर हा एक नवीच प्रयोग आहे 
बॅग १ असाच कोणीतरी लिहिला आहे ( बहुदा AI ची मदत घेऊन )- आणि त्यात भलताच  ट्विस्ट आणून भाग २ मी AI च्या मदतीने टाकला आहे 
हा  भाग २ कसा वाटलं ते तुम्ही जरूर सांगा - तो पकाऊ आणि वाईट आहे ते मला हि माहित आहे

आपले शब्दच मला साहित्यिक अधोगतीचा नवनवीन तळ गाठायला मदत करतील

------------------

भाग १ - लेखक अज्ञात - नेटवरून घेतला

माझं नाव 'स्वराली'. मी पुण्यात एका मल्टीनॅशनल कंपनीत 'फायनान्शिअल ॲडव्हायझर' म्हणून मोठ्या पदावर काम करते. माझे बाबा, 'माधवराव' हे एका सरकारी शाळेत शिक्षक होते आणि नुकतेच निवृत्त झाले होते. माझ्या बाबांनी त्यांच्या आयुष्याची ३५ वर्षांची पुंजी, म्हणजे जवळपास ४० लाख रुपये, माझ्या लग्नासाठी बाजूला काढून ठेवले होते.
माझे लग्न 'समीर' नावाच्या एका मोठ्या बिझनेसमॅनच्या मुलाशी ठरले होते. समीरचे कुटुंब अत्यंत श्रीमंत होते. लग्नाआधीच समीरच्या आईने (माझ्या होणाऱ्या सासूने) एक अट ठेवली होती- "आम्हाला हुंडा नकोय, पण आमच्या स्टेटसप्रमाणे लग्न लोणावळ्याच्या 'फाईव्ह स्टार रिसॉर्टमध्येच' झाले पाहिजे." मुलीच्या सुखासाठी माझ्या बाबांनी हसत हसत स्वतःचा सर्व 'पीएफ' (PF) आणि रिटायरमेंट फंड मोडून त्या ५-स्टार लग्नाचा सर्व खर्च उचलला.
लोणावळ्याच्या त्या आलिशान रिसॉर्टमध्ये लग्नाचा दिवस उजाडला. हॉल फुलांनी सजला होता. मी नवरीच्या वेशात स्टेजवर बसले होते आणि समीर माझ्या बाजूला होता. ५०० पाहुणे आले होते. स्टेजच्या अगदी समोर पहिल्या रांगेत 'व्हीआयपी (VIP) सोफे' लावले होते. माझे बाबा आणि आई तिथे जाऊन बसले, जेणेकरून त्यांना त्यांच्या लाडक्या लेकीचे 'लग्न आणि फेरे' जवळून बघता येतील.
तितक्यात समीरची आई (सासूबाई) त्यांच्या श्रीमंत मैत्रिणींना घेऊन तिथे आल्या. त्यांनी माझ्या बाबांना बघितले आणि अत्यंत तुच्छतेने व मोठ्या आवाजात म्हणाल्या,
"अहो माधवराव, हे 'व्हीआयपी' लोकांसाठी आणि आमच्या खास पाहुण्यांसाठी सोफे आहेत. तुम्ही मुलीवाले आहात, त्यात तुमचे हे साधे कपडे या सोफ्यांना मॅच होत नाहीत. जा, तुम्ही तिथे मागच्या रांगेत जेवणाच्या काऊंटर जवळ जाऊन बसा!"
माझ्या काळजात धस्स झालं. ज्या बापाने या लग्नासाठी स्वतःच्या रक्ताचं पाणी केलं, त्या बापाला स्टेजसमोरून कुत्र्यासारखं हाकललं जात होतं! माझ्या बाबांनी कोणताही तमाशा केला नाही... त्यांनी मान खाली घातली, हात जोडले आणि ते शांतपणे आईला घेऊन एकदम शेवटच्या रांगेत एका कोपऱ्यात जाऊन बसले.
माझ्या डोळ्यांतून पाणी आलं. मी समीरला म्हणाले, "समीर, बघ तुझ्या आईने माझ्या बाबांचा किती मोठा अपमान केलाय. त्यांना पुढे बोलाव."
पण समीर अत्यंत निर्लज्जपणे हसून म्हणाला, "अगं स्वराली, रिलॅक्स! आईला स्टेटस मेंटेन करावं लागतं यार. तुझे बाबा जुन्या विचारांचे आणि गरीब दिसतात, ते तिथे मागेच ठीक आहेत. तू फक्त स्माईल कर, फोटोग्राफर बघतोय!"
समीरचं ते वाक्य ऐकलं आणि माझ्या डोळ्यांतले अश्रू अचानक आटले. तिथे प्रचंड संतापाची आग पेटली. जो नवरा माझ्या बापाच्या स्वाभिमानाची किंमत करत नाही, तो आयुष्यभर माझी काय इज्जत करणार?
मी एक सेकंदही विचार केला नाही. मी नवरीचा तो जड शालू सावरला आणि स्टेजवरून थेट खाली उतरले. संपूर्ण मंडपात शांतता पसरली. मी चालत थेट डीजे (DJ) च्या माणसाकडे गेले आणि त्याच्या हातातला *'माईक' (Mic)* खेचून घेतला!
"सगळ्यांनी लक्ष द्या!" माझा आवाज पूर्ण हॉलमध्ये घुमला.
मी माईकवर अत्यंत करड्या आवाजात म्हणाले, "समीर आणि त्याच्या घरच्यांना वाटतंय की ते खूप उच्च दर्जाचे लोक आहेत आणि माझे बाबा भिकारी आहेत. बरोबर ना सासूबाई? तुम्ही माझ्या बाबांना या पहिल्या रांगेतून उठवून मागे पाठवलं... कारण त्यांची 'लायकी' नाहीये. तर आता सर्वांनी कान उघडे ठेवून ऐका...
हा जो ५-स्टार रिसॉर्ट आहे, हे जे ५०० लोकांचे ५६ भोग ताटात वाढले आहेत आणि ज्या व्हीआयपी सोफ्यांवर तुम्ही तुमचा 'माज' घेऊन बसला आहात... त्या सगळ्याचे '४० लाख रुपये' माझ्या याच गरीब बापाने भरले आहेत! तुम्ही मुलावाले म्हणून एक रुपयाचाही खर्च केला नाहीये. माझ्या बापाच्या पैशांवर फुकटची मज्जा मारायला आलात आणि माझ्याच बापाला लायकी काढताय?"
हे ऐकताच समीरच्या आईच्या चेहऱ्यावरचा रंग उडाला! समीर धावत खाली आला. "स्वराली, काय वेडेपणा लावलाय हा? माईक खाली ठेव, आमची इज्जत जातेय!" तो ओरडला.
मी थेट समीरच्या श्रीमुखात अशी एक सणसणीत चपराक मारली की त्याचा माईकवर मोठा आवाज आला!
"तुझी इज्जत? भिकाऱ्यांची कसली आलीये इज्जत?" मी गरजले. "तू आणि तुझी आई माझ्या पैशावर विकले गेलेले भिकारी आहात! आणि मी माझ्या बापाच्या पैशातून तुमच्यासारखा 'कचरा' विकत घेणार नाहीये. मी हे लग्न आत्ता याच क्षणी मोडत आहे!"
समीरचे वडील रागाने पुढे आले आणि म्हणाले, "तुझी एवढी हिंमत? आता बघ आम्ही काय करतो. एकदा नवरी मंडपातून परत गेली ना, की कोणताच मुलगा तुझ्याशी लग्न करणार नाही! तू आयुष्यभर कुंवारी राहशील आणि हे ४० लाख पाण्यात जातील."
मी एक अत्यंत भेदक स्माईल दिली. मी रिसॉर्टच्या जनरल मॅनेजरला हाक मारली.
"मॅनेजर साहेब, या रिसॉर्टचे पूर्ण बुकिंग कुणाच्या नावावर आहे आणि पेमेंट कोणी केलंय?" मॅनेजरने माईकवर सांगितले, "मॅडम, सर्व ४० लाखांचे बुकिंग तुमच्या (स्वरालीच्या) अकाउंटमधून आणि तुमच्या नावावर झाले आहे."
मी समीरच्या बापाकडे बघून हसले आणि म्हणाले,
"ऐकलंत सासरेबुवा? या रिसॉर्टची मालकीण आजच्या दिवसापुरती 'मी' आहे! मॅनेजर साहेब... हे समीर आणि त्याचे नातेवाईक आता माझे पाहुणे नाहीत, ते 'घुसखोर' (Trespassers) आहेत. तुमच्या सिक्युरिटी गार्ड्सना बोलवा आणि या समीरच्या खानदानाला पुढच्या १० मिनिटांत गेटच्या बाहेर काढा! यांच्या ताटातलं जेवणही काढून घ्या!"
पुढच्या ५ मिनिटांत जे घडलं, ते बघून सगळ्या पाहुण्यांचे डोळे विस्फारले! रिसॉर्टच्या ८-१० बाऊन्सर आणि सिक्युरिटी गार्ड्सनी समीरच्या आई-वडिलांना आणि त्यांच्या त्या गर्विष्ठ नातेवाईकांना अक्षरशः धक्के मारत, त्यांचे सामान अंगावर फेकत त्यांना रिसॉर्टच्या बाहेर हाकलून दिले! जो माज ते दाखवत होते, तो माज रस्त्यावरच्या धुळीत मिळाला होता!
मी धावत गेले आणि माझ्या बाबांना घट्ट मिठी मारली. ते ढसाढसा रडत होते. मी आई-बाबांचा हात पकडला, त्यांना अत्यंत सन्मानाने घेऊन आले आणि स्टेजवरच्या त्या दोन राजेशाही खुर्च्यांवर बसवले.
मी माईकवरून माझ्या घरच्या आणि ऑफिसच्या पाहुण्यांना म्हणाले,
"हे ४० लाख रुपये पाण्यात गेले नाहीत! आजपासून हे माझे लग्न नाहीये... तर आज माझ्या बाबांच्या *'निवृत्तीचा (Retirement) भव्य सत्कार समारंभ'* आहे! ज्या बापाने माझ्यासाठी स्वतःचं आयुष्य पणाला लावलं, आज हा पूर्ण उत्सव फक्त त्यांच्या सन्मानासाठी आहे! तुम्ही सर्वांनी पोटभर जेवण करा आणि माझ्या आई-बाबांना पुढील आयुष्यासाठी शुभेच्छा द्या!"*
पूर्ण हॉलमध्ये टाळ्यांचा असा काही कडकडाट झाला की त्याच्या आवाजाने रिसॉर्टच्या बाहेर उभ्या असलेल्या समीर आणि त्याच्या कुटुंबाचे कान फाटले असतील!
जेव्हा एखादी मुलगी रडत बसण्यापेक्षा किंवा समाजाला घाबरून अपम सहन करण्यापेक्षा, आपल्या आई-वडिलांसाठी 'रणचंडी' बनते... तेव्हा खऱ्या अर्थाने समाजाला एक 'कडक' मेसेज जातो. आज मी कुंवारी असले, तरी मी अभिमानाने जगतेय... कारण मी एक नवरा गमावला, पण माझ्या बापाचा 'स्वाभिमान' जिंकला होता! खोट्या प्रतिष्ठेसाठी झुकण्यापेक्षा, मुलीने दाखवलेला हा 'कडक ॲटिट्यूड' आणि आई-वडिलांचा केलेला सन्मान तुम्हाला कसा वाटला?

--------------------

भाग २ - 

खरेच काय झालेले ?

दोन दिवसांनंतर. तेच - लोणावळ्याचे तेच फाईव्ह स्टार रिसॉर्ट . पबमध्ये 'डीजे चिंग फु ' म्हणजेच चिंतामण गणेश  फुलंब्रीकर जुन्या मराठी नाट्यसंगीताचे 'टेक्नो-हिपहॉप रिमिक्स' वाजवून धुमाकूळ घालत होता.

पण आतल्या एका अत्यंत गुप्त, साऊंडप्रूफ खोलीत मात्र वेगळंच वातावरण होतं.तिथे दोन वयोवृद्ध 'फिक्सर' वाट पाहत होते. दिलीप मोरया (प्रसिद्ध इमिग्रेशन वकील) आणि दुसरा होता अंडरग्राऊंड फायनान्सर बेल खांडके .

दरवाजा उघडला. दोन दिवसांपूर्वी डोळ्यांत पाणी आणून बापाच्या सन्मानासाठी स्टेजवरून उतरलेली 'सुशील' आणि 'संस्कारी' स्वराली आत आली. आज तिचा अवतार वेगळाच होता. अंगावर एक क्लासिक सेक्सी मिनी ड्रेस. ती थेट बॉसच्या खुर्चीत जाऊन बसली. पर्समधून सिगार काढली आणि स्वतःच्या लायटरने शिलगावली.

बारटेंडरने ड्रिंकचा ग्लास पुढे केला, पण तिने ५० वर्षे जुन्या 'सिंगल माल्ट' दारूची बाटली थेट तोंडालाच लावली आणि एक मोठा घोट घेतला. हे बघून मोरया आणि बेल हादरलेच. मालकांच्या थोबाडीत मारणारी हीच ती मुलगी?

दरवाजा पुन्हा उघडला आणि दोन प्रचंड मोठ्या सुटकेस घेऊन समीर आत आला. दोन दिवसांपूर्वी सर्वांसमोर अपमानित झालेला समीर, स्वरालीला बघून चक्क रडत म्हणाला, "थँक्यू स्वराली, थँक्यू सो मच!"

सर्व लोक गोंधळले. सुटकेस उघडल्या गेल्या. त्यात करोडो रुपये, डॉलर, पौंड , युरो , दिनार , सोन्याच्या चिपा  आणि हिऱ्यांचे बॉक्स होते.

"अरे, तू तर चार-साडेचार कोटी बोलला होतास, हे जास्त दिसतायत?" स्वरालीने विचारले.
समीर हसत म्हणाला, "साडेआठ-नऊ कोटी आहेत. तू तुझा ठरलेला वाटा घे आणि बाकीचे माझ्या युरोपच्या अकाउंटला वळते कर. माझा बाप अजून थोडे ट्रान्सफर करणार आहे."

मोरया आणि बेलने काही कागदपत्रे समीरला दिली. "तुझ्यासाठी युरोपचा पूर्ण प्लॅन यात आहे. तू तिथे जाऊन तुझा बॉयफ्रेंड 'दुष्यंत' सोबत कायदेशीर लग्न कर. तुमचे हेच पैसे तिकडे इन्व्हेस्टमेंट म्हणून फिरवले जातील," मोरया म्हणाला.

समीरच्या श्रीमंत पण जुनाट विचारांच्या घरच्यांना त्याचं 'गे' (Gay) असणं आणि एका मुलाशी लग्न करणं कधीच मान्य नव्हतं. त्यांच्या जाचातून सुटण्यासाठी समीरनेच हा 'मास्टरप्लॅन' स्वरालीला दिला होता.

"समीर  मी तुझ्या थोबाडीत खूप जोरात तर नाही ना मारली?" स्वरालीने  विचारले.
समीर  हसून म्हणाला , "अजिबात नाही! आपली प्रॅक्टिस पक्की होती, आणि बाहेर जो तुझा डीजे चिंग फु आहे ना, त्याने नेमक्या वेळी स्पीकरवर 'थप्पड'चा जो साऊंड इफेक्ट दिला, त्याने तर सगळा सीनच एकदम रियल वाटला!"

"पण स्वराली, तुझा यात काय फायदा? तू नेहमी साध्या ड्रेसमध्ये राहणारी मुलगी, आज हा काय प्रकार आहे?" एकाने विचारले.

स्वराली हसली. "माझे बाबा खूप साधे आहेत.अतिशय पकाऊ आणि कडक आहेत.  मी अंडरग्राऊंड 'फायनान्शियल कन्सल्टंट' म्हणून जे दोन नंबरचे करोडो रुपये कमवते, ते त्यांना कसे सांगणार? शिवाय त्यांना डीजे चिंग फु जावई म्हणून अजिबात चालला नसता. पण त्या दिवशीच्या नाटकानंतर बाबा एवढे हादरलेत की त्यांनी 'माझ्या पाठीशी उभ्या राहणाऱ्या' डीजे चिंग फुला आनंदाने होकार दिला!

"पण तू अशी बाटली थेट तोंडाला लावून का पितेस?" समीरने हसत विचारले.
स्वराली डोळा मारत म्हणाली, "कॉलेजमध्ये दारू पिताना पकडली गेले होते, तेव्हा बाबांना प्रॉमिस केलं होतं की इथून पुढे दारूच्या 'ग्लासाला' कधीच हात लावणार नाही!"

खोलीत एकच हशा पिकला. अनेक सह्या झाल्या, सुटकेस बदलल्या गेल्या आणि सगळे आपापल्या वाटेने निघून गेले.
तिथे ना कोणता सीसीटीव्ही चालू होता, ना कोणाच्या फोनचे लोकेशन ट्रॅक होत होते. दोन दिवसांपूर्वी झालेलं ते 'स्वाभिमानी' लग्न, खरंतर एक अतिशय परफेक्ट 'प्लॅनिंग' होती!