अधपतंन

आई मेलीय माझी! असे रोहन म्हणायचा.

खरे तर आई होती त्याला पण तो तिला एकटीला सोडून दूर आला होता .
रोहन - गणितात जबरी असलेला इंजिनिअर. असा इंजिनिअर कि ज्याच्या नावाचा विचार इंजिनिअरिंगमधील नोबेल साठी होत होता

पण त्याची आई - ती जरा सरकलेली होती आणि तिचे वेड वाढत होते 
तो वीस वर्षांचा झाला तेव्हा तिचं मोठ्याने हसणं त्याला त्रासदायक वाटू लागलं, तिचा गोंधळ थकवणारा वाटू लागला, ती नावं विसरायची, भाजी जळवायची, आणि टीव्ही तिच्याशी “हळूच बोलतोय” असं म्हणायची. डॉक्टरांनी हे बरे होणार नाही, हे  वाढतच जाणार असे म्हटले

आदल्या दिवशी दुपारची वेळ. स्वरालीचा फोन वाजला. पलीकडून रोहनचा मद्याच्या नशेतला आणि विकृत हसण्याचा आवाज आला.

"ऐक भिकारडे, उद्या कोर्टात काय होतंय बघच तू. तुला घटस्फोट देताना अक्षरशः रस्त्यावर आणेन. माझा वकील ॲडव्होकेट हंबीरराव आहे. तो आजवर एकही केस हरला नाहीये, त्याने सगळ्या न्यायाधीशांना पैशाने खिशात टाकलंय. पोटगीचे १५-२० लाख तोंडावर फेकेन आणि माझा अंश तुझ्याकडून कायमचा हिरावून घेईन. आणि हा... जास्त शहाणपणा केलास ना, तर 'चिन्मय भाई' तुझा कायमचा गेम करील!" रोहन बीभत्सपणे हसला आणि त्याने फोन कट केला.

पुण्यातील हिंजवडी आयटी पार्कमध्ये राहुल एका प्रतिष्ठित कंपनीत 'सिस्टीम आर्किटेक्ट' म्हणून काम करत होता. त्याचे राहणीमान उच्च दर्जाचे होते. त्याला आता लवकरात लवकर 'प्रोजेक्ट मॅनेजर' म्हणून प्रमोशन हवे होते. पण त्याच्या मार्गात सर्वात मोठा अडथळा होता त्याचा बॉस, राजेश सिन्हा. राजेश मूळचा बिहारचा होता, कडक स्वभावाचा आणि अत्यंत महत्त्वाकांक्षी. तो राहुलला सतत कामाचा त्रास द्यायचा.