शृंगार

शांत स्वरात मिसळावा,अन एकच तरंग कानात घुमावा, इतका सुरेख प्रवास व्हायचा शब्दांचा ! कधी तोच शब्द, तुझ्या माझ्यात ओठांचा आधार घेऊन, अस्तित्व सिद्ध करायचा ! तर कधी, अबोल डोळ्यातल्या भावनेच्या स्वरूपात, स्वता:ला पहायचा ! मी खरच हरवून जायची ,उताविळ नजरेनं, तुझ्या नकळत तुझाच पाठलाग व्हायचा ! तुझ्या एकेक हालचालीवर, शांत नजरेन लक्ष ठेवायची मी, तुझं बोलन तुझं चालणं, अगदी तुझं माझ्याकडे चोरून बघणं हि मी मनमुराद लुटायची,पण मग कळलं, कि तुलाही शब्दांचा अर्थ जाणून घ्यायचाय ! तुझ्याही डोळ्यात, त्या अर्थाचे भाव तयार झालेत, तुझ्याही ओठांवर त्या शब्दांना, स्पर्शाच्या खुणा ठेवायची इच्छा आहे ! बाहेरच्या जगापासू

दर्पणाने सांगावे, काय बदल झाले गं रोजची मी आहे जरी, दुनिया का बदलते गं.........

आर्त आहे अंतरीचे जाहलो व्याकूळ मी भावना लंघून गेल्या प्रीतओल्या संगमी सावल्या बेधुंद झाल्या कुंद छाया घनतमी समजले उमजे परी ना प्राण माझे संभ्रमी गोत हळवे व्यापलेले व्याध सावज उभय मी गुंतले पाशात दोघे पोत अवघे रेशमी दाखवे उसवे न कोणी गाठ त्यांची संयमी वाटकाठांची फुले ही बहर त्यांचा मोसमी ..........................अज्ञात

प्रेरणा इवलं -इवलं ठावं रोज पाडी लेख उत्तरं सोपी कुणा देईचिना आपली ती तंगडी दरवेळी वरती किती पडलो तेही आठवेना टाकतो त्या जिलब्या, ज्ञानाचा देखावा रेग्युलरली जिणे काही झेपेचिना वेळेची ती त्यक्ती कामाचा कंटाळा डेडलाईनी काही केल्या चुकेचिना एकहार्ट पैसा काल रोब मरून सांगतोय काय नक्की कळेचिना अचाट अध्यात्म, पुचाट विचार जगतो ते लिहितो कोणा पटेचिना उपप्रतिसादी ओशट या जिलब्या लेख झाला जुना तरी संपेचिना वाचकाचा खात्मा, बद्ध हा लेखक आपटली डोकी, तरी थांबेचिना

झुलले मार्दव झरल्या अगणित; झुळझुळल्या पागोळ्या एकांती निश्वासांचे झाले अवचित स्वर गोळा ओठात कुणी पोटात कुणी हृदयात सजविल्या कुणी गंधमय रांगोळ्या अपघातच हे सुखस्वप्नांचे गतकाळाची ही शाळा रे कुणी बांधले झोके विसरुन वास्तवातले धोके,.. वडवानळ झाली पाणी जाळित अंतरातली ज्वाळा पुंकरले बावरले आठवल्या निखार्‍यातल्या वेळा पावलांत घुटमळले भिजलेले मन कातर वय सोळा ..........................अज्ञात

स्फुंदणे कोंदणे कोंडलेल्या स्वरांचे मुके; बोलके आज झाले कसे मिळाली दिशा बंद वार्‍यास जेणे उधाणून आले जिणे देखणे एक होता निखारा उरी कोवळा स्नेहवातीपरी जाहला मोकळा साचलेले उतू वाहिले अन तराणे झणी भंगला दाटलेला गळा रेशमी कोष अंगी तया लाभले रोमरंध्रातले क्लेश आलोचले व्यापलेल्या गळाल्या उणीवा कळा रास राशीत नाचला कृष्ण सावळा ....................अज्ञात

दारोळ्या १. प्यासा बार मंडई समोर बाटल्या रित्या २. उठला नाना लावे समाधी तुळशी बागेत ३. नाच पराचा हैदोस वाचताना मोडते समाधी प्रेरना स्त्रोतः http://misalpav.com/node/22407#comment-416944