माझी कविता

न करीशी व्यर्थ चिंता तू ठाऊक मज सामर्थ्य माझे ! कुणाशी कसे वदावे कसे वागावे काय केल्याने काय होईल.... हि चिंता तयास ज्याने क्रमिला पथ दुहेरी माझा पथ सुर्यप्रकाशाहूनही स्वच्च्छ कण भारही किंतु तयात नाही ! नकोत सला-मशवरा मजला ठाऊक मज मार्गक्रमण माझे ! मान्यता जगात उदंड जाहल्या त्या प्रती जगणारे अमाप ... मी तर अव्यक्ताचा चाहता जी माझी कृती तीच परिणती ! का कशाचीही बाळगावी मी भीती ठाऊक मज अंतिम ध्येय माझे !!

रानात आली कुणाची हाक डोळ्यांत उतरली माझ्या रूपेरी झाक वळूनी बघता दिसे न कोणी पाखरांच्या मुखी आली कशी गाणी कसा होतो कळेना हा भास प्राणावर माझ्या फिरवीत जातो मोरपीस दूर-दूर मी भांबावूनी पाहते नजरत माझ्या चांदण्यांचे आभाळ जुळते आला शिवारी दरवळत रानगंध वेडावले मी झाली ही काया धुंद

आसवांचे थेंब येता तुझ्या गालावरी दाटले आभाळ हे बरसुनी गेल्या सरी. वादळे येतील तेव्हा नको तू घाबरू दुःख सारी ती तुझी उधळ तू वाऱ्यावरी. दाटुदे अंधार सारा जरी हा भोवती नांदतो हा चांद आता तुझ्या भाळावरी. पूस डोळे हास, ढाळू नको ही आसवे आसवांचा थेंब ना शोभतो गालावरी. हात घे हातात हा सोड साऱ्या वंचना ठेव तू विश्वास आता सखे माझ्यावरी.

होळीच्या पूर्वसंध्येवर एक हलकीफुलकी कविता लिहिली होती. खास पुणेकर प्रेमींसाठी, यात बरेचसे पुण्याचे संदर्भ आहेत.

सुरुवातीला गांगरलो, भोवळलो, घुसमटलो पण... आता रुळू लागलोय या वस्तीत. किती दिवसात नाही पाहिलं चांदणं काजव्यांच लुकलुकणं चंद्राच्या अस्तित्वाचीच आता येऊ लागलेय शंका सूर्याचं उगवणं, मावळणं देखील किती दिवसात अनुभवलेलं नाही. इथे व्यवहार चालतो घड्याळाच्या काट्यावर त्याच्या काट्यानुसार आमचं आयुष्य सरकत असतं पुढं पुढं माणसांच्या गर्दीत राहून सुद्धा असतो एकटा एकटा आसपासच्या माणसाचं अस्तित्वसुद्धा कळत नाही आतासं. किंवा... तशी गरजच भासत नाही कुणाला.

दिस सरतो असा, आठवांचा ठसा, मिटून चालला दिस सरतो असा, पाखरांचा थवा, उडून चालला. दिस मेघापरी झरुन चालले दिस वाळूपरी सुटून चालले दिस सरतो असा, स्वप्नांचा दिवा, विझून चालला. दिस गंधापरी विरून चालले दिस रंगापरी पुसून चालले दिस सरतो असा, या फुलांचा पसा, लुटून चालला. दिस आले कधी सोबती घेउनी दिस गेले कधी एकटा सोडुनी दिस सरतो असा, ओळखीचा जसा, निघून चालला. दीपक पवार.

लाखाच्या या मता आला शंभराचा भाव भूलथापा... हव्यासानं लुटला हा गाव. कुणी म्हणे देतो वोट द्यावी एक नोट कुणी इथं दारूसाठी फिरे पाठी पाठी इमान हे होई थिटे जिथे वसे हाव भूलथापा हव्यासानं लुटला हा गाव. आपलीच भरी झोळी खुंटला विकास अंधाराचं राज आलं लोपला प्रकाश हपापल्या वादळाने गिळली हि नाव. भूलथापा हव्यासानं लुटला हा गाव. सत्तेची ही चढे नशा उफाळला माज गावच्या या डोईवर विनाशाचा ताज विकासाच्या मुळावर घालुनिया घाव भूलथापा हव्यासानं लुटला हा गाव.

न्यायाधीशांनी निकाल वाचला. 'त्या' पाच महिला नाचल्या. मंदिरच हे, आहे इथे शिवलिंग. म्हणाले पुरावा पहात वापरुन भिंग ओवैसी ने केला थयथयाट. 1991 चा कायदा त्याला पाठ 'औवैसी, तू कितनी भी पटक ले' आताआहे हिंदू जनमत सटकले औरंग ने काढले होते फर्मान त्यांचे मंदिर पाडा,आपले करा निर्माण एक मंदिर-भिंत तशीच ठेवली हिंदू-जखम धगधगत ठेवली कसले दाखले अन कसले पुरावे उघड सत्य,हिंदूंचे आपसात दुरावे शतकातून मग एक लोकोत्तर नेता 370, राममंदिर,आता काशी घेता याआधी न्यायदेवता होती आंधळी कुत्रं पीठ खातं,आणि आंधळं दळी आज हसला असेल तो शिव-नंदी संपलीती वोटबँक राजनीती गंदी आभार त्या पाच 'ज्ञानव्यापी' महिलांचे ज्यांनी

चैतत्न्याने प्रफुल्लित करणार्‍या सृष्टी आणि प्रकृतीच्या रक्षाबंधनाच्या कर्तव्याला पाळण्यासाठी साक्षात रुद्राच्या रौद्ररुपाला झेलणार्‍या त्यागी गजानना तुझ्या शौर्याला आमचे शतशः नमन असो.