करुण

मळक्या; उरात जखमा; ते लेकरू अडाणे शामल अशांत वेळी मातेस बिलगलेले माता-कुशीत दूजे त्याचे अकांत रडणे पोटात कोंब तोही; सारे कसे भुकेले डोळ्यात खोल करुणा स्वामित्व लोपलेले ना गोत; ना किनारा आशेत हरवलेले व्याकूळ काळजाचे; हे; रोप दीनवाणे परसात वेदनेच्या बांधून शकट गेले अस्वस्थ मी भिडस्त माझेच गाइ गाणे ओठी चणे दयेचे, अवघे दुरून पाही डोहात आंसवांच्या चंद्रसवे नहाणे देहास ज्ञात नव्हते निर्वस्त्र हे रहाणे ही जात माणसांची कैसी अशी विखारी बांधे कुणी मनोरे कोणी न पायरीही मातीतले स्वरूप मातीस ना विचारी देठास विषम काटे सुमनेहि पाठमोरी ........................अज्ञात

चटेरीपटेरी अंडरप्यांट घालून डोक्यावर टोपीचा द्रोण लेऊन म्हातारा बसलेला असतो संध्याकाळी त्या लाकडी बाकावर सूर्याचे कोवळे उन्ह घेत अंगावर उघडाबंब ...!!

ती खरी का मी खरा ..? हे कधी कळलेच नाही शब्द तिचे नि शब्द माझे सूर कधी जुळलेच नाही हे न माझे हे न तिचे हे कधी वळलेच नाही रंग माझे रंग तिचे मिसळणे जमलेच नाही ती अशी नि मी असा चिंब कधी झालोच नाही ती खरी का मी खरा ..? हे कधी कळलेच नाही .

अलिकडे 'आव आव, झटपट कवि बन जाव' असली काही मोहीम चालू असलेली दिसते. इथं असं नव्हे एकूणच सगळीकडे. तेंव्हा म्हटलं त्याच भूमिकेत शिरून त्याच भूमिकेचा जरा समाचार घ्यावा! बर्‍याच दिवसापासून वाटतोय तिटकारा उठसूट प्रसवणार्‍या काव्यमक्षिकांचा. पण आज 'प्रेयसी'मुळे कहर झाला! होणार, मीही कवि होणार, छंद नको मज, नकोत वृत्ते अलंकारही नकोत भलते गद्यामध्ये 'एण्टर' पेरुनि मुक्तछंद लिहिणार.. मीही कवि होणार! यमक तेवढे ठाऊक मजला तितके पुरते कवी व्हायला अंत्यपदे जुळवुनी, बाकिचा कचरा मी भरणार.. मीही कवि होणार कविता म्हणजे हवीच प्रीती द्विपुएव सर्वनाम चित्ती विशेषणांच्या खिरापतीने तुझे पोट भरणार..

पहाट झाली कोंबड्याने बांग दिली मग चिमण्या पाखरांचा कलकलाट ऐकू आलां सायकलची घंटी वाजली चला पेपर आला. हे रोजचेच असते सकाळ झाली की उठणे भाग पडते चहाचा गंधही झिरपत येत असतो चहा पितापिता पेपर चाळत बसतो संप ,अपघात ,उपोषण ह्यांच्या शिवाय तो काय वाचतो ...? सिनेमाची जाहिरात बघत नाही घरबसल्या सिनेमा बघता येतो कोणताही महागाई तर वाढत असते नको ईतकी खिशाला पडलेले भोक वाढत असते तिळातिळाने....

एक बीचारे आण्णा, पोटात घेत नव्हते अन्नाचा दाणा, भ्रष्टाचार मुक्त करिन म्हणाले देश माझा शाहाणा. आण्णांच्या सभेला माणसं यायची खूप, भ्रष्टाचारी मात्र प्यायचे एसी मध्ये बसुन हॉट सूप, पीउन झाल्यावर सूप बोलायचे खूप, फोन आहे, वीज आहे, दूध आणि पाणी आहे, ह्या सार्र्या कारभाराचं मंत्रालयातच मंत्र्यांच मंडळ आहे, म्हणून आण्णा आमची इथे चंगळ आहे, आमच्या द्रूष्टीनं मात्र तुमचं बोलणं वंगाळ आहे. भर सभेतून उठला एक शाहाणा, अहो आण्णा देश होईल शाहाणा, पण कोण वीकत घेईल मी बनवलेल्या चांदीच्या वाहाणा? कोण जाईल शिर्डीला, कोण जाईल तिरुपतीला, मी मात्र जाईन लवकरचं, वैकुंठाला. आण्णा तुम्ही करताय सारं काही नीट, पण मला

आज पुन्हा मी रडले, का असे हे घडले ? खरंच का ती इच्छा होती, का मनाची भीती ? का नाही मज उमगली, ही नात्यातील प्रीती कसे समजवू मी मनाला ? का मुकले मी आनंदाला ? खरेच का सर्व दोष फक्त माझा होता ? यास्तव प्याला का माझाच रिता होता ? वाटे एकदाच परत जावे कुशीत शिरून पुन्हा रडावे का नाही ही ओढ त्याला ? का न उमगे मजला ? काळही सरला, ना वेळही उरला संयम माझा पुन्हा ढळला

डोंबारी - छायाचित्रः पाषाणभेद

आज अचानक तो क्षण आठवे माझे श्वास स्तब्ध गोठवे दिवस अन रात ती एकमेकांसवे अवीट असे ते गावे गोडवे कालचक्र फिरुनी उलटे क्षणोक्षण वाटे हे माझे हवे वास्तवाची जाणीव होता अस्तित्वही मग चटकावे तुझे जाणे असे घडावे हूरहूर मनास सतावे कधी या पक्ष्याने पिंजऱ्यातून उडावे ?