करुण

(चाल : तोच चन्द्रमा नभात )

तोच थंडगार भात तीच प्लेट पाहुनी
एकांती मजसमीप तीच भीति का मनीं !

खारट चटणी तशीच रोज तेच भांडणे
पोळ्यांनी सोडियले नीट येथ भाजणे
भाजीचा गंध तोच तीच कुबट फोडणी !

सारे जरि ते तसेच संधि आज ती कुठे ?
मीहि तोच, तीच तीहि, दुसरी मेस ती कुठे ?
ती कपात ना दरात अश्रु दोन लोचनी !

त्या पहिल्या आम्टीच्या आज लोपल्या खुणा
डाळ ह्या जलात व्यर्थ मूढ शोधतो पुन्हा
नीट ये न ते कळून भंगल्या भुकेतुनी !

( पूर्व प्रसिद्धी- शब्दगाssरवा २०११)

तिच्या वेड्या हृदयाला, माझे प्रेम कळेल का?
मित्रांनो, तुम्हीच सांगा, ती माझ्यावर प्रेम करेल का?

पावसाळ्याच्या त्या रात्रीत, ती चिंSS ब भिजली होती;
मला आठवते आमची, पहिली भेट तीच होती..!
झाडाखाली ऊभी राहून ती, रिक्शाची वाट पाहत होती;
अन् माझी वेडी नजर मात्र, तिच्यावरून हटत नव्हती.

मनात फक्त एकच विचार.. इतकं सुंदर कोण असेल का?
मित्रांनो, तुंम्हीच सांगा आता, ती मझ्यावर प्रेम करेल का?

शून्यात सामावलेला समुद्र
त्याची एक आठवण ..एक मोती
हवेहवेसे वाटणारे ते रत्न
पण नकोशा वाटणाऱ्या लाटा वाहून नेणाऱ्या

रत्नांचे मोल किनाऱ्याला कधीच नसते
वाहून आणलेले ते ओझे असते
कुणाच्या आठवणी बनून राहतात ते
कुणी व्यवहार करतात त्याचे

रेतीवरचे नाव वाहून जाते पाण्यासवे
दगड काही शिल्लक राहतात उन्हासवे
रत्न पुसत राहते कथा त्याच्या वैभवाची
चांदण्यानाही हेवा वाटे त्या स्फटिकाची

जागु ताईंनी कलादालनात आजवर प्रस्तुत केलेल्या सर्व रानफुलांच्या दर्शनातुन ही कविता जन्माला आली आहे.मला या कवितेतनं ही कविता ''माझी आहे'' असं श्रेय नको आहे,तेंव्हा ही कविता कशी कडु/गोड जमली असेल तशी त्या रान फुलांनाच अर्पण करतो.

रानात जाउनी मी
होइन या फुलांचा
सहवास देवतांच्या
बागेतल्या मुलांचा...

किती रंगरुप त्यांचे
व्हावे मनात गोळा
भरगच्च रानराइ
वाटे ही सांब भोळा

मी एकटाच त्यांची
बांधेन देवळेही
परि मुळ तत्व त्यांचे
आहेच देवळे-ही

राना मधेच देव
मानायचाच झाला
रानामधुन फुलता
तो रान रान झाला

अंधार हा असा, काळोखल्या दिशा
तुजवीण सख्या रे, दयनीय ही दशा

मारू कुणा मी हाका तू देवाघरचा वासी
सांगू दुखः कुणाला तू केवळ मनात वससी

दाखवू कुणाला मनातली स्वप्ने तुजसवे पाहिलेली
जो तो हळहळे क्षणभर नि दाखवे सहानुभूती

नको खोटा आधार कुणाचा जगण्यासाठी
तुझ्या प्रेमाच्या बळावर मरीन भरारी मोठी

सावळ्याश्या सावळीला, सावळ्याचा ध्यास आहे
सांग कां तो सावळ्या रंगी, निळासा भास आहे

भेट होता, सावळी ती जाहली कांती तुझी गं
गोरट्या रंगात त्या, आता निळ्याचा वास आहे

माळ माळूनी अबोली, सावळ्याला साजिरीशी
गंध नाही त्या फुलांना, 'ती' तरीही खास आहे

सावरुनी घे जिवाला, काय हा वेडेपणा गं
लाजलाजूनी उरी हा, मोहणारा श्वास आहे

मोरपंखी प्रीत कान्ह्याची, जरी मोही जिवाला
जाण राधे त्यास अंती, जीवघेणा फास आहे

|- मिसळलेला काव्यप्रेमी -|
(११/१२/२०११)

मात्रा: गालगागा गालगागा गालगागा गालगागा
वृत्त: व्योमगंगा

खूप सुंदर चित्र काढले होते तिने
आजुबाजुला मस्त हिरवळ
भले भरलेले वृक्ष
गिरक्या घेत होती पाखरे
कधिपण चिवचिवाट करतील
ईतकी जिवंत

सुरेखशी पायवाट
नि आजुबाजुला दोन घरे
खूप आवडून गेले
म्हणालो :एक घर माझे
एक घर तुझे
तिने हसून बघितले
नि म्हणाली ओ.के.

मी कल्पनेनेच जायचो त्या घरात
नि डोकावून बघायचो खिडकीतुन
तेव्हा दिसायची समोर वाहणारी नदी
नि तिचा शांत प्रवाह
नि निळे निळे आभाळ
आपलेच रूप बघतय पाण्यात