राया... मखमली मंचकी पसरली, मखमली काया, नका सोडून जाऊ, नका ना जाऊ राया ॥ध्रु॥ करून बसले मंचकी थाट किती दिवस पाहिली वाट उगवेल आता चैत्री पहाट सोनचाफ्याचा सुटेल घमघमाट अत्तराच्या लावल्या या समया नका सोडून जाऊ.... ॥१॥ ल्याले शालू भरजरी देह झाला आज शेवरी ठेवा बाजूला तुम्ही शेला घ्या अलगद कवेत मजला जाईल ज्वानी माझी वाया नका सोडून जाऊ.... ॥२॥ राजेंद्र देवी

हेमलकसा रंजले गांजले आदिवासी जमात त्यांची माडीया लुटुनी त्यांचे अनुदान अधिकाऱ्यांनी बांधल्या माड्या नक्षलवादाचा घेऊन संशय मांडला त्यांचा छळ जन्मताच ज्यांची ठेचली गेली नाळ जगण्यासाठी करती कसबसे मेळ वर्दीतील जनावरे करिती शरीराशी खेळ निबिड अरण्यात शिरला प्रकाशाचा एक कवडसा घेऊन मानवतेचा वसा गाव वसवले हेमलकसा अनाथ प्राण्यांसाठी काढले त्यांनी निवास बनले प्राणिमित्र गौरविले त्यांस भारतरत्न सहकारी भेटले सारे होते ध्येयाने भारलेली सहचरी पण अद्वितीय भुवरी देवमाणसे पेरलेली राजेंद्र देवी

श्वास... जीर्ण झाली सारी पाने आता हवा एक देठ नवा तिच फुले अन तेच वारे आता हवा गंध नवा सावल्यांनी घेरले आहे आता हवा एक सूर्य नवा ओशटलेली सारी नाती आता हवा एक बंध नवा जुने झाले श्वास सारे आता हवा एक श्वास नवा राजेंद्र देवी

अग्नीशलाका म्हणू तुजला की नवदुर्गेची ओळख तू झाशीवली राणी तुझ्यात चन्नमाची आठवणं तू सीता तू, द्रौपदी तू कुंती... गांधारी ती तू जिजाऊचा वास तुझ्यात माधवाची रमा ही तू तू न अबला... तू सबला कणखर मनाची..भाऊक तू तू आता न प्रवाह पतिता प्रवाहाचा मार्ग तू तुझ्या करी बळ सहस्त्रांचे मनी दयाभाव प्रेषितांचे निर्णयक्षम् आत्मा तुझा गे जगाचा एक आधार तू

आठवणींचा वसंत वेळी अवेळी भासे मज चाहूल वाजे तुझे पैंजणांविना पाऊल लागताच तुझी चाहूल मम हृदयी भृंगारव झाला आठवणींची पाणगळ झडली फुटली पालवी चैत्राला शोभून दिसते गळ्यात तुझ्या पर्णफुलांची माला संपले बळ पंखातले नाही मिळाले घरटे या पाखराला काय नेणार बरोबर मज पुसशी नेणार मी या आठवणींच्या वसंताला राजेंद्र देवी

मनात असावा सतत श्रावण.... तुझे येणे जणू असते वादळ, ऐनभरातले तुझे बोलणे जणू असते गीत, सुरातले तुझी ओढ असते जणू पाणी, पुरातले तुझे रुसणे असते जणू लटके, प्रेमज्वरातले तुझे लाजणे उधळत असते रंग, गुलाबातले तुझी आठवण येणे असते जणू ऊन, श्रावणातले एवढेच असावे मनात असावा सतत श्रावण जरी दीस असले ग्रीष्मातले..... राजेंद्र देवी

गौराई... झाली तीच्या आगमनाची घाई आता जोडीने येईल गौराई दारी उमटतील पाउले कुंकवाची सुख शांती अन समृद्धींची सजतील लेऊन शालू भरजरी असेल मध्ये गणराया मखरी दोन दिसांची असेल माहेरवाशीण पंचपक्वान्नाचे असेल जेवण देता निरोप येईल डोळा पाणी गौराई माझी लाडाची गं राणी राजेंद्र देवी

मी एकटी .... एल तीरावर मी एकटी पैलतीर त्याला नाही समोर पसरला अथांग दर्या साजणाचा पत्ता नाही परतुनी आले सारे अजून तो आला नाही रात्रीचा चंद्र देतसे तो येईल याची ग्वाही रंग हळदीचा अन मेंदीचा अजून उतरला नाही स्वप्नांचे जहाज बुडाले साजणाचे तारू वाचले का नाही ? बघत बसते खुणा वाळूतल्या निरखीत असते लाटांनाही नकोत रत्ने मज सागरा का साजण माझा परत देत नाही ? राजेंद्र देवी

मी सांगितल माझ्या सावलीला, जा तिला जाऊन भेटून ये. ती नाही भेटली तर, तिच्या सावलीशी बोलून ये. घट्ट मिठी मार तिला, थोडे अश्रूही गळूदेत खांद्यावर. तिलाही कळूदेत काय होत माझ, ती दूर दूर गेल्यावर. त्रास देउ नकोस तिला फक्त डोळे भरून पाहून ये. आणता आली तर तिची छवी, डोळ्यांत साठवून घेऊन ये. शांत बैस तिच्याजवळ, फक्त तिलाच बोलूदेत. येताना ते सगळे शब्द, कानात साठवून घेऊन ये. निघताना काही दिल तिने तर नको म्हणून सांगून ये. थोड प्रेम देऊन ये माझ, आणि थोडस तिच्याकडून घेऊन ये… आणि थोडस तिच्याकडून घेऊन ये…

मी सूर्य.. मी रवि... मी दाह... मी अग्नि... विश्वाचा आधार मी जीवनाचा आकार मी प्रकाशाचा उगम मी श्वासातिल हुंकार मी सर्वस्वाचा पूर्णाकार मी तप्त जरी ... निराकार मी व्यापलेला अवकाश मी.... अन्... दाहाचा साक्षीदार मी चंद्राचा शीतल प्रकाश इंद्रधनूचा कोमलाकार तप्ततेचा स्वाहाकार मी एकटा... मी पूर्णाकार!