मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

!!फ्लश!!

अत्रुप्त आत्मा · · जे न देखे रवी...
लेखनविषय:
पेर्ना..! =)) प्रत्येकाला सकाळी जायची घाई असते, घुसायचीही मधे भलतीच तयारी असते, जो मधे घुसला, तो धन्य होतो, जो तसाच्च राहिला बिचारा तो "अन्य" होतो !! पण घुसणाय्राच्या मनी कुठलाही खेद नाही, आज, उद्या, पर्वा, नेहमीच!, असा भेद नाही, पोटात कळ आणि गच्चीत नळ असेल तर, तिकडे पहाटे बसणेही अशक्य नाही !! तशीच अशांची एक दुसरीही बाजू असते, ती तुम्हाला स्वत:च्या नंब्रात हळुच्च पुढे सोडते, तुम्ही लाख स्वत:च्या नंबरावर अडून "बसत" असला तरी, ती अचानक तुमच्या नंबरावर खेळते !! मित्रानो घुसायचं असं कुठलंच सूत्र नाही, ह्हु: ह्हु: करत घुसायला ते कै गल्लीतलं कुत्रं नाही, नंबर नाही मिळणार म्हणून जो चिडून डबडे फोडतो, तो कधीच गच्चीत 'जायला' पात्र होत नाही !! ---------------------------- @पाणी आणव (हुंबअअ् हुंबक.. हुक हुक! )

वाचने 15219 वाचनखूण प्रतिक्रिया 28

In reply to by यसवायजी

चौकटराजा Wed, 10/05/2016 - 17:52
धन्य आनंद दिन पूर्ण मम कामना... नम्बर लागावा मधेच लोभ धरीला महा.. प्राप्त तो दिव्य पथ ( स्पेशल एन्ट्री) पूर्ण ती आराधना.... संगीत " कळ" कल्लोळ ह्या नाटकातील पद.

In reply to by टवाळ कार्टा

नाखु Wed, 10/05/2016 - 17:26
कळा लागल्या जीवा असे का म्हणायचेय तुला टका... चला गृहस्थाश्रमाने "मुळ कवी" हरवलेत की काय असे अगोबांचे (विनाकारण) मत होते ते दूर झाले...आणि मळभ दूर झाले

चौकटराजा Wed, 10/05/2016 - 17:46
ते कालच आमचे निवासी येऊन गेले. ते संसारात रमले म्हणून कवतिक केले तर हे शेफारले .उतले मातले घेतल्या वशाला टाकते झाले.संसाराच गम्भीर वसा सोडून वात्रट पणाचा पट आता हे पुन्हा मांडतायत काय...... हे टिळकांच्या शाळेचे माजी ( खरे तर .*जी विद्यार्थी) काय रे ब्वा कोण झाला होतास तू कसा परतलास तू..... ?

प्रचेतस Wed, 10/05/2016 - 19:39
सहज सुंदर कविता. कवीने घाईवाल्यांची व्यथा फार सुरेखरीत्या मांडली आहे. त्यात स्वत:चा नंबर असूनही हळूच दुसऱ्याला पुढे सोडून व्यथेतून एक अलवार कथा निर्माण केलीय त्याला तोड नाही. कवीची स्वाक्षरी आणि शेवटचे ते कुंथणे देखील मनोवेधक.

बॅटमॅन Wed, 10/05/2016 - 23:12
कविता मनोवेधक आपलं ते हे फ्लश खेचक! कविवर्यांना विनंती आहे की एकदा विमानातील बिनपाण्याच्या फ्लशचा अनुभव घ्यावा. अतिशय हृदयद्रावक वगैरे आहे. एकदा आमच्या पोटाने भर विमानातच बंड पुकारले तेव्हा आत गेलो. थोड्या वेळाने कुणी दरवाजा ठोठावत आलं. मी ओरडलो, अगोदर इंग्रजी व नंतर हिंदीतून "अबे मोकळे तरी होऊ द्या". तरी ठोठावणं थांबलंच नाय. मीही बधलो नाही, नंतर कळालं की पायलटला लागली होती जोराची आणि नेमका मी त्याच्या जवळच्याच स्वच्चकुपात गेलेलो. =)) दुसरा रोचक अनुभव जर्मनीतला. डुसेलडॉर्फ रेल्वे स्टेशनबाहेरचा रस्ता. एका बाजूला हाटेले आणि दुसर्‍या बाजूला बस ष्टाप आणि एक सार्वजनिक. ५० सेंटचे नाणे टाकून आत गेलो. विधी आटपून बाहेर आलो. सुदैवाने लौकर आटोपलं, नायतर आत लिहिलेलं, "२० मिनिटांत न आटपल्यास दार आपोआप उघडेल आणि मग बाहेरून नाणे टाकावे लागेल". =))

खटपट्या गुरुवार, 10/06/2016 - 00:28
यासाठीच तर मिपा वर येतो. हे असे धागे आणि प्रतिसाद वाचले की माझ्या जीवनातील रीतेपणा निघोन जातो. बाकी काय बोलावे त्यांचे फॅण तर आहोतच...

कंजूस गुरुवार, 10/06/2016 - 04:36
देशोदेशींचे महाल,राजवाडे,म्युझिअम,मंदिरे आणि निसर्ग दाखवण्यात आले पर्यटनात पण कळनिवारक स्थानके दाखवण्याची गरज भासत आहे. एका कविच्या प्रतिभेचा प्रवास! "व्हेनिसमधली मलमूत्र प्रक्रिया " अशा लेखांच्या प्रतिक्षेत.

तिमा गुरुवार, 10/06/2016 - 13:42
आपला नंबर आपणहून दुसर्‍याला देणे, हा केवळ परोपकारच असेल असे नाही. 'बद्धकोष्ठ' वाले पण परस्पर पुण्य मिळवत असतील.