वधू आणि वरांच्या अपेक्षा वाढल्या आहेत का?

तोच तर लोचा आहे राव. पहिला फिल्टर मुलीचे गुण हा लावण्याऐवजी जात/धर्म हा लावावा लागतोय. त्यातून ज्या उरतील त्यांच्यामधून निवडावी लागतेय.

जातीबाहेर लग्न करताना लोक अनेक कारणांनी पाय मागे घेतात. खाण्यापिण्यात आणि चालीरीतीमधे बदल, उच्चनीचतेची भावना, नातेवाईक स्वीकारतील का नाही याची शंका, अनेक गोष्टी असतात. त्याच्यापलीकडे विचार करणारे आणि जातीचा विचार न करणारे फार कमी. या लग्ने जुळवणार्‍या साईट्स आणि मंडळांच्या उल्लेखावरून परिस्थिती किती बदलली आहे याची जाणीव झाली. मी लग्न केलं त्या काळात प्रेमविवाह झाला नाही तर ओळखीच्या कोणा काका मामा, आत्या, मावशी तर्फे त्यांच्या नात्यातली किंवा ओळखीची स्थळे सांगून यायची. त्यामुळे स्थळाची थोडीफार तरी माहिती मिळायची. गंमत म्हणजे ज्याचं जिचं लग्न जमत नसेल त्यांच्यासाठीच फक्त मंडळाचा वगैरे विचार व्हायचा. एकप्रकारे नाव नोंदवणे हे कमीपणाचं मानलं जायचं. तेव्हा रोहिणी नावाचं मासिक अशा स्थळांच्या छोट्या जाहिरातींसाठीच स्पेशल होतं असं आठवतंय.

मंडळी, आता ९०० वा तरी आमाला मिळावा.. ८५० कडे डोले लवून बसलो होतो. हापिसातून घरी येस्तोवर ८६० दिसले. :( आता ९०० आमच्यासाठी राखून ठेवा. नाय तर पारावरचा मुंजा १००० शिवाय सोडणार नाय तुमाला..

आणि हो, ठरलं की आमाला बॅचलर पार्टीला बोलवायला विसरु नका.. (लग्नाला नाय बोलवलं तरी चालेल.. )

खिसा खाली करायची तयारी हवी त्यासाठी ;)

@ लग्न करायचे नाही सांगितलेले अस्ताना पत्रिका बघितलीच कशाला >> अरे मी नको म्हणत असताना घरच्यांनी पत्रिका बघितली. आता म्हणे, एकदा पत्रिका बघून नाही म्हटलं की पुन्हा विचार करायचा नाही. पुढे वाईट अनुभव आले तर पत्रिकेमुळे आले असं वाटतं 'म्हणे'. :)) @ आवडीनिवडी जुळतात की नाही ते महत्वाचे नाही? >> एवढा सिरियस काहीच नाही बे मी. कसल्या आवडी निवडी? न भेटताच? बाकी, "विषय" वाचला असतास (थोड़ा हातभार १००० साठी) तर एवढ शिरेस घेतलं नसतंस.

एक डाव माफ करा. फुडच्या डावाला तुमचा सल्ला डोक्याडोळ्यावर.

खिक्क

पण बुवा....या बाबतीतले स्किल समजणार कसे?? ;)

"तेन्सहन" हा का ही ;)

टेन्शन म्हंजे आता १००० जवळ आलेत आणी सगळे थंड पडलेत. बाकी कोणीतरी म्हणाले की मायबोलीवर हजारी धागे येउन गेलेत म्हणून. बघायला पाहीजे. पण तेथील प्रतीसाद नक्कीच गोग्गोड असणार. इथल्यासारखे वर्मी घाव करणारे नसणार असे वाटतेय. कोणाला माहीत असल्यास माबोवरील हजारी धाग्याची लिन्क देईल काय?

लग्नात वधुवरांचे आईवडिल आणि नातेवाईक आपली हौसमौज पुरवून घेतात असे ऐकले होते.... लग्नासंबंधीच्या धाग्यावर प्रतिसादक आपली हौसमौज पुरवून घेत आहेत हे पहात आहे +D

हे सगळे प्रश्न, लग्न न झालेले पण लग्न करु इच्छिणारे आणि लग्न न करु इच्छिणारे अशा गटात विभागला गेला तर बरं होईल.. अकारण आणि उपद्रवी वाढलेल्या सोशल आणि नॉक सोशिक मिडियाचा हा अजुन एक दुष्परिणाम आहे, नवरा बायको किंवा बायकोचा मुर्खपणा, बायकोचा आक्रस्ताळीपणा, हटवादीपणा, पैशाची हाव आणि याला उत्तर / उतारा म्हणुन नव-याचा बाहेरख्यालीपणा, दारुडेपणा, खोटारडेपणा असा बेस असलेले, अर्थात याला काहीसा वास्तवाचा आधार असलेले विनोद चेपु / वाअ वा इतर मिडियावर पसरतात, आणि मग या आभासी जगाला सत्य मानुन चालणा-या या पिढिला आपल्या लग्नोपरांत वैयक्तिक सुरक्षेसाठी जास्ती काळजीपुर्वक राहावे असे वाटले तर त्यात गैर काय ? मुलांसाठी, ज्यांचं धर्म, अर्थ, काम आणि मोक्ष या चार पाय-यांपेकी पहिल्या दोन पाय-या स्वप्रमाणित करुन यशस्वीरीत्या चढुन झालेल्या आहेत, त्यांच्या तिस-या पायरीबद्दलच्या अपेक्षा वाढलेल्या असतात, ही पायरी सगळ्यात उंच आणि लांबीला देखील सगळ्यात जास्त आहे, इथं या छोट्या आयुष्याचा फार मोठा काळ घालवावा लागतो. हा दोन शरीरांच्या मिलनाचा खेळ आहे, असं जे समजलं जातं तसं नव्हतं, नाही आणि नसणार, अगदी एकरात्रसंबंधांचे पुरस्कर्ते देखिल या संबंधांच्या नंतर तयार होणा-या भावनिक / आर्थिक गुंतागुंतीतुन सुटु शकत नाहीत. ह्या तिस-या पायरीवरच पुढचं आयुष्य, पुढची पिढी, भावी समाज आणि मग देश वगैरे उभे राहतात, पाहता पाहता ही पायरी दोन शरीरांमधली वैयक्तिक बाब न राहता खुलेपणानं मान्य करुन किंवा दबक्या आवाजातल्या अमान्यतेसह एक कुटुंब, एक जात, एक धर्म उभा करत असते, आणि हे मान्य न करण्याचा फसवेपणा किंवा दुटप्पीपणाच बाकीच्या अवास्तव अपेक्षांना जन्म देतो. मुलींच्या बाबतीत पहिल्या थोडंसं वेगळं असतं, त्यांच्या करिता धर्माच्या दोन व्याख्या होतात एक लग्नपुर्व आणि एक लग्नपश्चात, अर्थ हा भाग पण दोन प्रकारे येतो, एक पैसा कमावणे किंवा त्यासाठी मदत करणे, आणि मिळणा-या पैशात घर चालवणे, मग येणारी मोठी तिसरी पायरी, जी या ना त्या कारणाने पहिल्या दोन पाय-यांचा भाग बनते आणि हे ओव्हरलॅपिंग असं होतं की पहिलीचा कोणता भाग तिसरी पायरी आहे आणि तिसरीचा किती भाग दुसरीला सावरतो आहे हे कधीच स्पष्ट होत नाही, आणि मग आठवते एक असंच सोशल मिडियानं प्रसिद्ध केलेलं वचन 'when in doubt, then fire all' आणि हे फायर ऑलच मग अपेक्षा वाढवायला कारणीभुत होतं, जसं महान पतिव्रता सावित्रीनं केलं होतंं, नुसता नवरा कशाला मागा जिवंत करुन त्यापेक्षा नवरा, पोरं, आजारी न पडणारे सासु सासरे, पैसा संपत्ती, सत्ता सगळं एकत्रच, आणि हल्ली तर सावित्रीच्या लेकी हा एक नविन शब्दप्रयोग रुढ केला गेला आहे, अर्थात याला संदर्भ मा. सावित्रीबाई फुलेंचा आहे आणि त्यांच्या बद्दल संपुर्ण आदर आहे याची दखल घ्यावी. ह्या तिस-या पायरीवरच पुढचं आयुष्य, पुढची पिढी, भावी समाज आणि मग देश वगैरे उभे राहतात, पाहता पाहता ही पायरी दोन शरीरांमधली वैयक्तिक बाब न राहता खुलेपणानं मान्य करुन किंवा दबक्या आवाजातल्या अमान्यतेसह एक कुटुंब, एक जात, एक धर्म उभा करत असते, आणि हे मान्य न करण्याचा फसवेपणा किंवा दुटप्पीपणाच बाकीच्या अवास्तव अपेक्षांना जन्म देतो.

मुलींना चहा ठेवता आला तरी फार झालं. अर्रे चहा पिणे is so downmarket u know....आजकाल बरिस्ता / स्टारबक्स यांची चलती आहे

तुला प्रस्ताव हवाय का मुलीचा पत्ता? =))

प्रामाणिकपणा हा ॲसेट तर नाहीच, उलट प्रामाणिकपणा म्हणजे भोळसटपणाचे लक्षण मानले जाऊ लागलेय. अजयाताई, माझे लग्न ठरवण्याच्या प्रक्रियेत माझा रोल अगदीच शुन्य नाही हं. घरातल्यांनी शॉर्टलिस्ट केलेल्या मुलींमधून वधू निवडण्याचे अधिकार दिलेत ना मला. आणि या अधिकाराचे वर्णन 'आम्ही अंतिम अधिकार तुला दिलाय' अशा शब्दांत केले जातेय. एखादी शॉर्टलिस्ट केलेली मुलगी नाकारण्याचा अधिकार आहे मला. पण बाकीच्यांनी शॉर्टलिस्ट न केलेली मुलगी शॉर्टलिस्ट करण्याचे अधिकार नाहीत मला. अजूनही आपल्या समाजात जात, भावकी इ. गोष्टी फार खोलवर रुजलेल्या आहेत. खुप पालकांना मुलाच्या प्रेमविवाहाला मान्यता द्यायची इच्छा असूनही समाज, भावकी यांच्या भीतीने ती देता येत नाही. याचा अनुभव घेतोय मी सध्या.

अगदी अगदी ताई.वेळ नाही,घाई मात्र आहे.दुसर्यांशी स्पर्धा आहे.तडजोडीची तयारी नाही.आणि दोघांचीही वयाची तिशी येताना बर्याच बाबतीत मतं ठाम झाली आहेत. बावीसाव्या वर्षी लग्न केलं तेव्हा अपेक्षाच कमी होत्या.दोघांचाही आपापल्या डिग्रीवर विश्वास होता.दोघं मिळुन काहीतरी छान करु अशी उर्मी .हे मिळून एक एक माईलस्टोन गाठत जाणं, अजूनही हे मला आवडतं.तेच दोघांना एक करत जातं असं वाटतं.

हे होण्यासाठी तुमच्या पिढीचा काहिच हातभर नाही???