आनंद - कार्लसन, सोची २०१४ - डाव ११

आनंद क्लासिकल खेळायला जातो आणि कार्लसन स्पाँटेनियस (आणि तरीही बिनचूक) खेळतो, हाच नेमका फरक आहे.

धन्यवाद.... (आता नक्की कशाबद्दल. ते भारतभेटीत सांगतोच)

बहुगुणीं ना धन्यवाद, मिपावर बुद्धीबळ स्पर्धेची तयारी चालु आहे असे दिसतय.

काही नाही... तुम्हाला गुरु केल्याने आम्हाला बराच फायदा होत आहे. थोडे फार खेळता येईल, इतपत आम्हाला पण शिकवा.

त्यात आनंद जिंकला तरी एक गुणानं कार्लसन पुढेच राहाणार म्हणून १२ वी गेम झाली नाही, आणि मॅच संपली.

बदलायचा आवकाश आहे. लाँग ड्रॉन प्लान्सपेक्षा, सुटसुटीत तीन किंवा चार चालींचे निर्विवाद प्लान्स करत इनिशिएटीव स्वतःकडे ठेवायचा प्रश्न आहे. तुम्ही कार्लसनचे सगळे गेम्स पाहा, तो इनिशिएटीव कायम स्वतःकडे ठेवतो. आनंदची बोर्ड-विजन (म्हणजे खेळी करुन झाल्यावर बोर्ड कसा दिसेल ते विज्युअलाइज करण्याची क्षमता) निव्वळ असामान्य आहे (आणि ती देखिल वेगवेगळ्या काँबिनेशन्सच्या सात-आठ मूव्हज नंतर!). त्यानं ११ व्या गेममधे विपरित परिस्थितीत केलेला खेळ अद्वितीय होता. १० व्या गेममधे वजीर जिवंत करुन सुद्धा त्याचा फायदा उठवू शकला नाही हे त्याचं केवळ दुर्दैव ! (खरं तर कार्लसनची न डगमगता खेळण्याची क्षमता!) माझ्या मते त्यानं ताज्या दमाचे (तरुण) सेकंड्स घेतले की काम झालं. बुद्धीबळात क्षमता कधीही कमी होत नाही, फक्त विचार करण्याची पद्धत बदलायला लागते. कारण खेळ तर त्याच्याकडे आहेच. सलग ५ वेळा जगज्जेतेपद राखणं सोपी गोष्ट नाही.

कार्लसननं ज्या पद्धतीनं तो गेम ड्रॉकडे नेला, ती त्याची न डगमगण्याची क्षमता कुणीही विसरु शकणार नाही. तो जिनिअस आहे. यापूर्वी एकही चेस चँपियनशिप मॅच इतकी लक्षपूर्वक पाहिली नव्हती कारण (खरं तर) चेस बोअर व्हायचा. ज्या वेळी कार्लसनचा खेळ पाहिला तेंव्हापासून मला चेसमधे इंटरेस्ट निर्माण झाला. माझ्या दृष्टीनं तरी, आपला-परका अशा बालिश कल्पना खेळात कधीच नसतात, खेळ हा खेळ असतो आणि कौशल्य हे कौशल्यंच असतं. तस्मात, मी आनंदचा चाहता वगैरे नाही पण त्याची बोर्ड विज्युअलायजेशन कपॅसिटी (ची ग्रँडमास्टची बेसिक रिक्वायरमंट आहे), कार्लसनपेक्षा भारी आहे.... तो डावपेच लांबचे आखतो त्यामुळे अपयशी होतोयं.