पाऊस

वेडा वेडा पाऊस.. वेडा म्हणजे वेडा म्हणजे किती वेडा पाऊस? काळ वेळ नाही, नुसती पडायची हौस.. छत्री विसरून निघाले तुझ्याकडे यायला, होतं असं चुकून, कळावं ना पावसाला? वेडाच तो, आला धावत, धो धो बरसला. म्हणून भिजले, नको ना रे भलता अर्थ लावूस! भिजून बिजून आलं असं तर चहा कुणी करतोच ना? बिनसाखर असला तरी गोड आपण म्हणतोच ना? घोट घोट पिता पिता गप्पा छाटत बसतोच ना? म्हणून थांबले, नको की रे भलता अर्थ लावूस! बरं, पडायचं तर गुपचूप पडावं नं पावसानं? कशाला त्या विजा बिजा आणि वर गडगडणं? घाबरेल कुणीही, असलं वेडं याचं वागणं! म्हणून बिलगले, नको हो भलता अर्थ लावूस! तूही वेडा, मला म्हणतोस, नको आता जाऊस.. वेडा

काळ्याशार पाटीवर पांढरी शुभ्र रेघ ग्रीष्माच्या पाठीवर काळे काळे मेघ खरपुस ताबुंस मातीवर हिरवी चंद्रकळा प्राजक्ताच्या झाडाखाली मोतीयाचा सडा सुखावली धरती सुखावली मने इवल्या इवल्या रोपानी डुलती हिरवी राने चिंब झाले मन रुंजी घालतो साजण उभा भाऊ दारी म्हणे आला पंचमीचा सण मन पाखरू पाखरू पोचले आईच्या पायाशी डोळ्यात श्रावण भरून उभा साजण दाराशी २९-७-२०२२

रात्रभर पडणारा पाऊस सकाळी नकोसा होतो कितीही हलका का असेना जेव्हा सतत बरसतो संध्याकाळी उदास वातावरणात मुसळधार कोसळतो तेव्हा नको त्या आठवणींचा पूर मात्र मनात येऊन जातो रात्र उदास जाण्याची चाहूल लागते मग रात्रभरचा पाऊस नकोसा होतो. - पाभे १३/०७/२०२२

भरून येईल आभाळ दाटून येतील मेघ बुडून जाईल अंधारात जेव्हा सारं जग तेव्हा तू एक कर....... माझा हाती हात धर....... चिंब चिंब पावसात बीज भिजून जातं झाड बनून मातीतून रुजून येतं तसंच.... अगदी तसंच मलासुद्धा तुझ्या मायेत चिंब चिंब भिजू दे तुझ्या छायेत रुजू दे फक्त तू एक कर...... बरसून येऊ दे...... तुझ्या मायेची सर.. वैशाखात तुझं प्रेम सावली होतं.... पानझडीत तुझं प्रेम पालवी होतं.... उधाणलेल्या सागरात ही जीवन नौका तरून जाते..... वळण वेडी वाट सुद्धा क्षणामध्ये सरून जाते..... जर तुझी सोबत असेल तर.... म्हणून तू एक कर माझा हात हाती धर..... दीपक पवार.

मेघ भरूनी येताना रिमझिम धारा झरताना मज तुझी आठवण येते पावसात भिजताना. रिमझिमती असते बरसात चिंब चिंब भिजलेली रात कोंब प्रीतीचे मनात माझ्या हळुवार रुजताना मज तुझी आठवण येते पावसात भिजताना. मृदगंध भारला वारा भारी गंधाने गगन धरा वार्‍यात मिसळल्या मातीच्या गंधावर झुलताना मज तुझी आठवण येते पावसात भिजताना. हे तरूवर सर्व स्तब्ध शांत सभोती उदास हा एकांत अंतरात या तव स्मृतींचा दिप हा जळताना मज तुझी आठवण येते पावसात भिजताना.

अवकाळी आला पाऊस त्यानं सारं रानं धुतलं हाती आलेलं पीक गेलं ते डोळ्यासमूर घडलं काय सांगावी दैना चहूबाजूनी तो आला ढगफुटी झाली जणू एकाजागी बरसला किती निगूतीनं केलं व्हतं शेत आवंदा बैलं नव्हते मदतीला औताला लावी खांदा खतं बियाणं आणूनीया येळेवर केला पेरा पाण्यासारखा पैसा पाण्यातच वाया गेला पाऊस आला घेवून पाण्याचा मोठा लोंढा न उरली बांधबंदिस्ती न उरला माती भेंडा दु:ख सारं गेलं वाहून आलेल्या पाण्यात उभारीनं करू पुन्हा तेच आपल्या हातात - पाषाणभेद २४/१०/२०२१

उन्हाला कसा थांगपत्ता नाही कसे झाकले नभाला धुक्याने इथे अतृप्त सुर्य व्यक्त होतो जराशा कवडश्यातूनी मुक्याने ............ प्रवासा पुन्हा हाक अस्तित्व देते गंधीत मृदाचे तृणांचे शहारे इथे स्पर्श ओला निळ्या सागराचा गगनातूनी जणू थव्यांचे पहारे ............. इथे धुंद असते अशी शर्वरी की कुठे चांदणे विरघळून जाते किती बोलणे ते चमकत्या विजेचे तुझे चालणे मात्र दरवळून जाते .............. - किरण कुमार

आज अचानक आलास आणि सगळं काही चिंब करुन टाकलंस तु येशील याचा अंदाज होता खरंतर पण तरीही अवचितच आलास खिडकीच्या काचेतून पलीकडे बघत होते मी तुला कोसळताना आणि माझ्या लक्षात आलं की मी तर फक्त पाहतेय मी दुसरीकडे बघितलं तेव्हा मला तो दिसला पावसात भिजताना त्याला बघून माझ्याच डोळ्यात पाणी आल्याचं जाणवलं कडा ओलावल्या आणि मन पुन्हा आठवणींपाशी गेलं न भिजूनसुद्धा भिजवून टाकलंस तू ते म्हणतात ना बुंदे कुछ यूह गिरी की कुछ खयाल भिग गये पावसात भिजणारा तो आता दिसत नाहीये खाली मला आणि मी मगाशी लावलेले पडदे बाजूला सारले वीज चमकली आणि क्षणभर का होईना पण प्रकाशुन गेलं सारं YouTube वर स्वानंद किरकिरेंचं बावरा मन ला