मी माझ्या स्वप्नात जागुन तुझ्या स्व्प्नांना पहारा देतो, तुझ्या स्वप्नात तु माझ्यापासुन दुर जाशील म्हणुन मी घाबरतो चांदण्याना तुझ्या स्वप्नात येण्याची परवानगी देतो, पण चंद्राला मात्र दारावरुनच हाकलतो, मला माहितेय चंद्र तुला आवडतो, पण काय करणार चंद्र पण तुझ्यावरच मरतो मी ही कधी कधी हळुच तुझ्या स्वप्नात डोकवतो, तुला डोळे भरुन पाहुन घेतो, तुझ्या माथ्यावर डोके टेकवणार असतोच, तेवढ्यात कुठलातरी अज्ञात पहारेकरी मलाच हाकलतो मला कळाले मी इकटाच नाही अजुन बरेच जण तुझ्या स्वप्नांना पहारा देतात, आणि तुझ्या स्वप्नांच्या प्रवेशदारावर एकमेकांशी भांडत बसतात तु पण थोडीफार चुकतेस, डोळ्यांनी अशी काय जादु करत

विझलेल्या निखार्‍यात्...अर्धविजली आग गाभुळलेल्या वटवाघळाला....अवचित येते जाग राखेतून निसटता.... फिनिक्स शिथील होतो लोंबकळतानाच गतप्राण पादत्राण होतो.

कुणी रेखिली क्षितिजावरती चंचलशी मेघना अश्व नभाचे दौडत आणित करूनिया गर्जना मल्हाराला छेडित छेडित अळवूनिया गायले पंख फ़ुलवुनी आतुर झाला मयूरही नर्तना.. लाही लाही साहुन धरणी भेगाळुनी गेली 'धाव सख्या रे धाव सख्या!' ती रोज करी प्रार्थना.. "नकोस राणी नको करू गं उगाच तू धावा.. जलद बघ हे, भरून आणिले तुझ्याच मी अर्पणा.." कडे-कपारी, दरि-खोर्‍यांतुन बरसत तो राहिला बांधुनी साकव इंद्रधनुचा बोलविले श्रावणा..