ओरिजिनल विडम्बन : पुष्टावलेला तो उंच ऊस मला म्हणतो आता नको खाऊस ओली चिंब झाली झाडे कपडे ही ओले चिंब झाले तुझं ते हळुवार खेचणं माझ्य़ावर टिचकी मारून ऐकणं आणि हळुच चीर काढणं आणि माझा रस थेंब थेंब पडणं नेहमीच हात चिकट चिकट होणं प्रत्येक उसाला टक लावून बघतोस आणि एकाला ऊचकतोस तुझं उचकणं आणि आमचं पडणं झालय आता संवयीचं शेताला कधी कळणार रे मुळासकट खाऊं नये उसाला?

कोसळणारा तो धुंद पाऊस, मनात आली दारु पिण्याची हाउस, म्हणतेस तु एकटा नको जाऊस, मला घेउन जा भाव नको खाउस तुझ ते हळुवार ऑर्डर देण आणि नंतर बिलाकडे टक लावुन बघण आणि हळुच इशारा करण आणि माझ रागाने लालबुंद होण झालय नेहमीचच गाह्राण नेहमीच असे करतेस पी-पी पितेस आणि मलाच बिल द्यायला लावतेस झालय आता नेहमीचच मला परत कधीच नाय नेणार तुला कधी कळणार तुला , एकदा तरी बिल द्याव मला ?

तरवारीना मिळते कवितेचे म्यान जीवघेणी तान होते कट्यारीचे पान हरपते सारेच ऐकूनी देहभान हवे कशास मग उसाश्यांचे भान... तू सभोताली नीळाई होउनी येतेस सारे आकाश झाकुनी ऐन पावसात इंद्रधनु घेउनी हवे कशास मग उसाश्यांचे भान होवोनी चंद्र मन धुंद होत जाते पायीचे नाद ताल संगीत होते काय सय जीव घेऊनी जाते हवे कशास मग उसाश्यांचे भान कायांची होती वीणा...गीत अप्सरा गाते काय चमत्कार होतो..शब्द मूका करते भाषेवीण संवाद.....मन हिरवे रान होते हवे कशास मग उसाश्याचे भान तु येतेस होवोनी रानीचे पान पावसाळी शहारा.