स्पर्शून तारकांना..
स्पर्शून तारकांना गाई पहाट वारा
कंपीत शब्द माझे आणि तुझा इशारा!!!
गंधात नाहलेली, लाजून जात जाई
घेई उगा मिटूनी, तो शुभ्रसा पिसारा
झंकारले अशी की, काया सतार झाली
तू छेडीले जरा अन, देहावरी शहारा
आली भरात आता, भलतीच प्रेम वेला
बेबंध श्वास माझे आणि तुझा उबारा..
स्पर्शात या तुझ्या रे, वर्षाव हा हिमाचा
पेटून तप्त होई, माझ्या उरी निखारा
दर्यास या मनीच्या, भलते उधाण आले
आवेग सोसवेना, सांभाळ तोल सारा
- प्राजु
काव्यरस
मनीमाऊ
मझ्या घरचे मनीमाऊ :)
गेरिला गर्ल्स - रूढ स्त्री प्रतिमांना लढाऊ बाण्याने विरोध
पुरुषप्रधान संस्कृतीत होणारे स्त्रीचे परंपरागत चित्रण आणि आधुनिक समाजात त्याविषयी घेतले जाणारे आक्षेप यांवरून सध्या या संस्थळावर जी विविध मतमतांतरे प्रदर्शित होत आहेत, त्यावरून 'गेरिला गर्ल्स' या लढाऊ स्त्रीवादी गटाने चालवलेल्या चळवळीची आठवण झाली. संग्रहालयात लावलेल्या तथाकथित अभिजात कलेच्या प्रदर्शनामधूनही पुरुषप्रधान संस्कृतीचे कळत-नकळत कसे लांगूलचालन होत असते, हे दाखवण्यासाठी त्यांनी केलेले एक भित्तिचित्र (पोस्टर) फार गाजले होते.
आमच्या तेंडल्याचा वाढदिवस !

मांसाशनाचा महिमा...
केवळ नामोल्लेखानेच कुणाला मळमळ होईल तर कुणी उतावीळ होईल. जितके प्राण्यांचे प्रकार तितक्या मांसाशनाच्या पद्धती, त्याहून जास्त मांसासाठीच्या पाकसिद्धी. मांसाहारामुळे बुद्धी बद्ध होते हा सिद्धकांचा आरोप असतो. प्रत्यक्षात तसे घडतेच असे नाही. अर्थात खाण्याबरोबर पिण्याची सोय झाली तर पुढे बऱ्याच गोष्टींची गैरसोय देखील होतेच. बुद्धीचे प्रकरण गुद्दी पर्यँत वाढते,इतकी खाणाऱ्या पिणाऱ्यांना चढते!
एकंदर काय तर मांसाशनाची मैत्री मदिरापानाशी जोडली गेल्याने सगळा जांगडगुत्ता झालाय. अशक्तपणात मांसाची आसक्ती ठेवल्याशिवाय शक्ती येत नाही किंवा क्षयरोगावर चिकनसूपासारखे पेय नाही अशी एक धारणा आढळते.
!! चोराळ्या!!
प्रेरणा : !!चारोळ्या!!
तुझी आठवण येते तेव्हा
तु पाठवलेल्या खरडी वाचत बसतो
तु येणार नाहीस माहित असतं
मिरे खिश्यात टाकून मग स्वतःवरच हसतो..
*******************
मागणार्याची चंची कुठेतरी हरविली
मागणारा व्याकुळतेने तडफड्ला
चंची मागूनही नाही मिळाली
मग मागणार्याने तंबाखू सोडली..
आपला आंबोळी
असाच व्हावा शेवट माझा......
असा यावा मृत्यू मला की वेदनांनी सुखावून जावे
आणि सुखानीही माझ्या कडे आता असूयेने पाहावे
मी अशीच गुणगुणता गाणे श्वासांनी थांबून जावे
लिहिता कविता मृत्यूने हळूच मजला कुशीत घ्यावे
मी हुंगावे फुल सुगंधी आणि क्षणात राख व्हावे
खाली ही असे पडावे जणू वेली वरुनी कुसुम गळावे
जलाधीच्या वेगवान लाटेतुनी मृत्यूने घालावी साद कधी
मी त्याच्यात विलीन व्हावे जणू मीच व्हावे मुग्ध नदी
मुसळधार पावसात मजला दामिनीने करावे चिंब
मी हासत हासत तिचे मनोरम बनावे प्रतिबिंब
असाच व्हावा शेवट माझा थेट भिडवा मृत्यू मला
आयुष्याने ठकावले बहु मृत्यूच इमानी अन असे भला
अनुजा(स्वप्नजा)
काव्यरस
“ चंद्र हवा मज “ ! ! !
“ चंद्र हवा मज “ ! ! !
“ किती करशी प्रेम मजसी “ ?
प्रश्नं करी मज प्रेयसी.
“ विशाल आकाशा येवढे,
वा त्याहिपेक्षा जास्तच थोडे “
आम्हीहि वदलो लाडेलाडे
“ ई s s श्य ! तुम बडे वो s s हो ! !
प्यार मे मगर सो-सो हो “ !
नाहीतर आतापर्यंत,
घालूनी गवसणी गगनासी,
आणुनिया चंद्रासी,
दिधला असता नजराणा मज
प्रेमळ हट्टा पायी
“ बस ? इतकच ?
काव्यरस
मिसळपाव