गंधासवे श्वास पुलकीत होती.. उरी मोगर्‍याचे उसासे.. नव्याने! "आषाढ येईल लवकर तसाही.." निवळत्या धरेला दिलासे नव्याने! नको तेच पुन्हा-पुन्हा का दिसावे? (कशाला जुने दु:ख सलते नव्याने?) जाणिव नाही कशी जाणिवेला.. अवचित पुन्हा भास होती नव्याने! पणतीस नाही तमा काळोखाची.. तमाचीच काया उजळते नव्याने! अरे..कल्पनांचे खुजे विश्व माझे.. शब्दांस स्वरसाज चढती नव्याने राघव

०===तंबाखू===० ओठ बरेचदा बदलतो पण तंबाखू सुटत नाही डावीकडचा फाटलाय हे,उजवीकडच्याला पटत नाही तोंडही जुन्या चाळीसारखं तंबाखू म्हणजे बिह्राडकरु ओठांसारख्या मोकळ्या खोल्या ईकडे भरु का तिकडे भरु? भाडेकरुंचं प्रेमही अजीब.. रहायला चालते कुठचीही खोली एकीकडचा उडाला चुना.. की लगेच दुसरीकडे रहायची बोली दारुवाल्यांना म्हणतात तळिराम त्यांचा सगळा साजच मोठा.. आंम्हालाही म्हणावं मळिराम आमचा तर फक्त कार्यक्रमच छोटा आंम्हा दोघांची एकच गल्ली त्यांना झाकुन आंम्हाला काढा त्यांचा आहे एक्सप्रेस हायवे आंम्ही पितो लोणावळ्यात सोडा रस्ता वेगव

बाबंकडे हट्ट करून घेतली वेगळी माझी खोली आतातर मी मोठा झालो, ४ वर्ष पूर्ण झाली दंग-मस्ती करतो, ठेवतो खेळणी पसरून सारी एकटे खोलीत राहण्याची, मजाच काही न्यारी वेगळी माझी खोली, वेगळी माझी कॉट माझे छोटेसे कपाट, असा माझा थाट छोटीशी खिडकी, त्याला छोटेसे दार थोडे दार उघडले, तर वारा येतो फार मी माझ्या खोलीत मोठ्या ऐटीत राहतो संध्याकाळी दुध पिताना खिडकी बाहेर पाहतो काऊ करतो कावकाव, चिऊ गोड गाणे गाते खारुताई मारते उडी, तेव्हा खूप मजा येते बागेत खेळून घरी येताच मी माझ्या खोलीत येतो रात्री जेवण होताच माझ्या कॉटवर झोपू पाहतो मला झोपच येत नाही, रात्री थंडी पडते गार किर्र काळोख होतो, मला भीती वाटते फार

कित्ती लागली मला भूक खायला दे खूप-खूप-खूप वरण-भात, लिम्बू तुप खूप-खूप-खूप, खूप-खूप-खूप कित्ती लागली मला भूक खायला दे खूप-खूप-खूप मसाले-भात, टोमेटो-सूप खूप-खूप-खूप, खूप-खूप-खूप पोटात बसलाय भस्मासुर भुकेला माझ्या आलाय पूर बाबा म्हणतो दानासूर आई म्हणते बकासूर जेवढे खाइन तेवढे थोड़े कांदा भजी, बटाटे वडे बिनचूक म्हणतो सगळे पाढे चोकलेट मागतो बाबाकड़े सगलेच मला आवडते गोड़, तिखट, आंबट, कडू सगलेच मला कमी पड़ते शेव, चकली, चिवडा लाडू कित्ती खाशील लेका तू? आई माला रागावते म्हणते.. सगळेच संपले घरातले आता शेजारून मागवते पण, आई तुला खर्र..