पूर्वी ,म्हणजे जेव्हा 'ख्वाबों को सच बनाने का ख्वाब देखने की ऊमर थी ' तेव्हाचे लिहिलेले आहे ..

मन पाऊस पाऊस चिंब अंगण- ओसरी, कुंद गारव्याची हवा गंध मातीचा पसरी.. मन पाऊस पाऊस होते गालिचा हिरवा, टेक क्षणभर तू ही नको होऊस पारवा! मन पाऊस पाऊस पाणी डोळ्यांच्या द्रोणात, अवखळ ओघळते मंद हवेच्या झोकात! मन पाऊस पाऊस थेंब थेंबाने रुजतो, ध्यास रुजे त्याच्यासवे कोंब आशेला फुटतो.. मन झिम्माड पाऊस आठवांची बरसात माझ्या काजळात ओल्या फुले उद्याची पहाट!! मन पाऊस मेघांचा सुटे मळभ जीवांचे रंग आसमानी झाले तुझ्या माझ्या नशीबाचे! मन इतके बरसे, दु:खं झाली मातीमोल सल काढले खुडून सरे पापण्यांची ओल...! असे चित्र पावसाचे, जणू इवला कोलाज सार्‍या आठवणी खुळ्या त्यांत मावल्या सहज..! मन पाऊस पाऊस म्हणे कसा बरसल

वडीलोपार्जीत संपत्ती? मानवतेचा ठेवा? स्त्रीधनच. बहुतेक वापरु की नको? जग कुठे चालल्लेय? ---------- उधळ्या इसाप भरपूर वाटून, झाला सुप्रसिद्ध! आता, मी वाटून काय उपयोग? आणि हो, घाबरतोय कोण कुप्रसिद्धीला? ----------------------- ती ना? नसतेच राजकारण्यांकडे, सरकारी बाबूंकडे आणि भांडवलशहांकडे. म्ह्णूनच मीही वापरत नाही. कशाला त्यांची वक्रदृष्टी? -------------------------- म्हणाली, मला स्वातंत्र्य द्या. तुमच्या आयुष्यात स्थान द्या. नाही जाणार पळून, नाही होत मी भ्रष्ट. ज्यांनी दिले, ते अजरामर झाले. स्साली, जरा बोलू दिले, तर पोहोचली थेट माझ्या मरणापाशी..

प्रेरणा:-http://www.misalpav.com/node/21293 मिथकांचे रचुनी भांडार, दिवाभितांचे सोपस्कार स्त्री होउन मी पुन्हा वाचते, भेद तव कथेचा वारंवार शापित जीवन सदा सर्वदा, राजयोग जरी दिसे दर्शना तळमळ सारी उरात लपवी , माता कुंती पांडव जोजवी बालिका तू कोवळी , बळी तू कुण्या एका जोगड्याची जन्म अभागी पुत्राचा अन मिथक प्रसवली मंत्रांची कलंकित त्वा मग जोड कोठली सामर्थ्यवान पुरुषाची म्हणुनच मग विवाह योगी ...पंडु...ज्या गरज भासे मंत्रांची दिसतो मज अत्याचार ठायी ठायी तव जीवनी कुस्करलेले बालपण अन तहानलेल्या तारुण्यी त्यागुनी सारे राजवैभव पतीसह तू वनवासी राखाया