3

मी आज हे एक बाप म्हणून लिहितोय तुला स्वतःला मूल होईपर्यंत कळणार नाही, आनंदापलिकडची अनुभुती, प्रेमापल्याडची प्रीती जी बापाच्या हृदयात उचंबळते पोराकडे पाहून नाही कळणार तुला, कसला अभिमान असतो तो एका पुरुषाला आपण आहोत त्यापेक्षा खूप मोठं होण्याचा आणि ते परंपरेने चालू ठेवण्याचा काहीतरी चांगलं आणि आशादायी पोराच्या हाती ठेवण्याचा आणि नाही कळणार तुला त्या वडिलांचा आक्रोश जेंव्हा कधी त्यांच्या मनातले दैत्य त्यांना 'ते पुरूष' बनू देत नाहीत जे त्यांच्या मुलाने पहावेत असं त्यांना मनापासून वाटतं तुला फक्त दिसतोय तो तुझ्यासमोरचा माणूस जो तुझ्यावर सामर्थ्य गाजवतोय, भल्यासाठी वा बुर्‍यासाठी ते सामर्थ्य जे

'काटकोन त्रिकोण' हे नाटक साधारण वर्षापूर्वी बघायचे ठरवले होते. तिकिटेही काढून आणली होती. पण ऐन वेळेस सभागृहावर पोचलो आणि, डॉ. मोहन आगाशे' यांची तब्येत बरी नसल्याने प्रयोगच कॅन्सल झाला. त्यानंतर, या ना त्या कारणाने बेत लांबणीवरच पडत गेला. अचानक, गणेशचतुर्थीलाच, शिवाजी मंदिर ला प्रयोग लागल्याचे कळताच फोन बुकिंगवर प्रयत्न केला. ते फक्त दोनशेचीच तिकिटे ठेवतात हे कळले. पण गणपतीच्या गडबडीत सगळे असल्याने आयत्या वेळेसही तिकीट मिळेल असा विचार करुन गेलो.

टेकाडाचा चढ संपता संपत नसतो... धावून धावून छाती फुटायला आलेली असते , हातातला पलिता नाचवत तो वाट फुटेल तसा वर चढत असतो. डोक्यावरचा फेटा. सुटून पायात अडकत असला. तरी त्याला त्याच भान उरलेलं नसत..पुरुषभर उंचीच्या माजलेल्या गवतातून कसाबसा वाट काढत तो वर पोचतो.. भणाण वार त्याच्या कानात घुसतं, तसा तो भानावर येतो , धडाडणार काळीज काहीस शांत होतं. तो जिथून वर आला.. त्या टोकाला पाहतो .. दूर खाली.. आता अक्ख्या गढीने पेट घेतलेला असतो. आगीच्या ज्वाळा लपलप करत संपूर्ण गढीचा ग्रास गिळत असतात आतून येणारे भयंकर अभद्र आवाज. अजूनही त्याला ऐकू येत असतात .. तो गुढग्यांवर कोसळतो .

“आबा, अत्ता गणपतीच्या जवळ का जायचं नाही?” “अत्ताच त्याला आणलंय ना घरी, जरा बसू दे त्याला!” “मग उद्या सकाळी उठल्या उठल्या जायचं ना गं आजी?” “अंघोळ करून मग ! गुरुजी येतील, ते पूजा करतील आणि मग आपण जायचं.” “पण गुरुजी आपल्या आधी त्याच्याजवळ का जाणार आहेत?” “अगं, गणपतीची प्राणप्रतिष्ठा करायला म्हणून.” “प्राणप्रतिष्ठा म्हणजे?” हे कुतुहल ओठांशी यायच्या आतच आम्ही झोपायचो. उद्याची वाट बघत. त्या दिवशीची झोप अर्धवट असायची आणि झोपेत पडलेली स्वप्नही! बाहेरच्या खोलीतले दिवे अजूनही मालवलेले नाहीत, दबलेल्या आवाजात तिथून हसण्याचे, गप्पांचे आवाज कानावर येत आहेत.