परधीन
चौकोनी मावेल कसे
मज सांग पिंजले असे पिसे
अवशेष विखुरल्या लाटांचे
वाटे झेलावे अलगदसे
भंगल्या तनूचे अणुरेणू
शोधिती हरवले जसे हसे
पंखात नितळ दंव सोनेरी
स्पर्शात भाव अस्पर्श असे
मोट बांधली मेघाची
पण पराधीन घरचे वासे
अंदाज न सुटल्या धाग्यांचे
क्षण जवळ न येती जराहिसे
.....................अज्ञात
काव्यरस
मिसळपाव
पहिल्यांदाच सांगते, ही पाकृ माझी नाही हं. याची कर्ती-करवती माझी वहिनी शिल्पा. तिचं माहेर हुबळी.तीच या पाकृची अन प्रतिसादांची मालकीण.
दिवाळीचा गोडधोड फराळ खाऊन झाल्यावर भाऊबीजेला भाऊरायाला ओवाळायला कोल्हापूरला गेले होते. कोल्हापूरची पद्धत अशी की दिवाळीचा फराळ खाऊन ‘गुळमाट’ झालेलं तोंड भाऊबीजेला ‘वशाट’ खाऊन खंगाळायचं ! घरोघरी भाऊबीजेला मटण ! या भाऊबीजेला आमच्या भावांना (मायंदाळ हैत ) खिम्याच्या गोळ्यांचा आठव आला. झालं ! शिल्पा हुबळीची.