येताजाता शिव्या सारख्या गाड्यांवरती दगड मारते जरतारीच्या आवेशाने लक्तर दैवी ती सावरते केस पांढरे - जटाच भारी मिचमिच डोळे लुकलुकताना तोंड चालते हातांसोबत तारस्वराने ओरडताना येणारा अन् जाणाराही वाट वाकडी दुरून करतो मधमाश्यांच्या मोहोळाशी कोण कशाला उगाच भिडतो? हसते वेडी सदा मुखाने आनंदी परि कधी न दिसते मूल पाहुनी कुणी गोजिरे तळमळताना अश्रू पुसते स्थळकाळाशी तुटले नाते एकच आठव गतकाळाचे रहदारीने ठोकरलेल्या शिशुदेहाच्या कलेवराचे प्रेत टांगुनी वेशीवरती कुणी चौकशी, कुणी सांत्वना दुःखामागे धिंडवड्यांच्या नको जाहल्या उरी यातना वेड पांघरुन विसरू पाही दैवगतीची बधिर कहाणी जगत

कोण कल्पिते कथा मनी जळी स्थळी अंग जाळिते व्यथा उजाडते कळी जाणिवा उण्याच का बुडून त्यात पोकळी वंचना किती कशा दिशा न एक मोकळी कोष्टकेच जुंपली व्यापली कुळी झुंझली अनंग रोम रोम पाकळी अंतरी उदंड कंड बंड कोश वादळी थांग छिन्न बंद मुका ओहटी तळी का कुणी कुणास जोजवावे उरी अकारणे कशास आठवावे तरी व्याध वेध घेत धाव धावतो परी मिळेल जे मिळूनही रितीच टोकरी ……………… अज्ञात

होतीच तशी वेळ, तिचं बोलावणं आलं होतं सगळी कामे दूर सारुन ,जाणं भागच होतं ठरवलेल्या ठिकाणी ,वेळेआधीच गेलो कोपर्‍यात एका, तिची वाट बघत उभा राहिलो इतक्यात नजर समोर गेली आणि मनाची खुण पटली इंद्रधनुषी रंग फुलवत,माझ्याकडे ती आली सुचेना काय बोलु, सुरुवात तिनेच केली काहीतरी चुकत होते, गालावर तिच्या नव्हती लाली संपताच तिचे बोलणे,पाठ फिरवुन गेली दूर जाणारी पावले,अश्रुंनी दिसेनाशी झाली आणि काय सांगू,बाजुने वाहता रस्ता मध्ये सुन्न होउन, मी उभा नुसता

अस्तित्वाच्या पल्याड कोठे संथ नदीच्या पैलतिरावर, जललहरींसह वाहत गेली दूर तिथे स्वप्नांची घागर... त्या तीरावर गोकुळनगरी कान्हाची बेधुंद बासरी पाहुन लोभस रूप तयाचे, मनही झाले निळसर निळसर सर्वार्थाने देह लाजला पाहताच तो रोखुन मजला नाजुक कटिकमलावर बसला रुतुन तयाच्या नजरेचा शर हळूच जवळी आला कान्हा छेडित नाजुक अधरफुलाना भान हरपले जेव्हा मजला स्पर्शुन गेला तो मुरलीधर हलवुन मजला गेला वारा उधळुनी सुंदर स्वप्नफुलोरा विरून गेले रूप सावळे आणिक मागे उरली हुरहुर ©अदिती शरद जोशी