चित्रपट तीन टेबलांवर बनतो असं म्हटलं जातं – पहिलं लेखकाचं, दुसरं संकलकाचं आणि तिसरं वितरकाचं. पहिल्या टेबलावर चित्रपट अमूर्त स्वरूपात असतो, दुसऱ्या टेबलावर त्याला निश्चित स्वरूप आणि आकार मिळतो आणि तिसऱ्या टेबलावर त्याचं व्यावसायिक भवितव्य ठरतं. या तिन्हीपैकी कुठलं महत्त्वाचं हा प्रश्न जर कोणी विचारला, तर ‘पहिलं टेबल’ हे नक्कीच त्याचं उत्तर असेल, निदान माझ्यासाठी तरी.

आपल्या आजूबाजूला तीन प्रकारची माणसं असतात. पहिल्या प्रकारची म्हणजे आमटे कुटुंबीयांसारखी, लोकसेवेला आयुष्य अर्पण केलेली. दुसरी म्हणजे कलाकार मंडळी, शिक्षण कशातही असलं तरी शेवटी आपल्या छंदासाठी आयुष्य ओवाळून टाकणारी आणि तिसरे म्हणजे आपण स्वतः.. साधीसुधी नोकरदार माणसं.. पोटापाण्यासाठी इमानदारीत नोकरी-धंदा करणारी.. आश्चर्य वाटेल, पण माधव आणि स्मिता कर्‍हाडे तिन्ही प्रकारात फिट्ट बसतात!

स्वप्नपूर्ती : पृथ्वी थिएटर राम राम मंडळी! काय, सर्व मजेत ना :). आपल्या लाडक्या मिपाचा दशकपूर्ती सोहळा सुरू आहे. सगळे जण त्यासाठी गोष्टींचा खजिना घेऊन येत आहेत. तर मग चला, आजच्या गोष्टीला सुरुवात करू. थिएटर हा शब्द खरे तर आला ग्रीक शब्दापासून θέατρον, (théatron - 'a place for viewing'), म्हणजेच दुसरा ग्रीक शब्द θεάομαι (theáomai - 'to see', 'to watch', 'to observe').

ही चित्रफीत अनेक कारणांसाठी आम्हाला ह्या उपक्रमात आयोजक म्हणून स्पेशल आहे. एक तर ह्या क्षेत्राबद्दल अधिकाराने लिहिणारे कमीच. त्यामुळे एका वेगळ्या विषयावर चित्रफीत मिळणं आवश्यक होतंच. पण त्यांहूनही महत्त्वाचं म्हणजे कांचनताईंच्या जबड्यावर चालू असलेल्या शस्त्रक्रिया. इतक्या त्रासातही त्यांनी ही चित्रफीत बनवली.