[ती] नवल वाटतय मला , इतक्या वर्षानी तूझी हाक आली , कदाचीत ,तुला वाटल असेल की , 'काळाने ' माझी जखम भरली …. जखम माझी अजूनही ओली , पण स्वप्नांनी आपल्या पांघरलेली आठवते ? जुन्या स्वच्छंदी तारुण्यात, सर्रकन पायाखालून जमीन सरकलेली ..... अंतर आपल्यात लाखो मैलांच …। मग कसं शक्य मीलन दोघांच ?

नको जीव लाऊ, नको वाट पाहू, अता श्वास घेणे नको वाटते.. कधी आस होती तुझ्या कौतुकाची, अता शब्दलेणे नको वाटते.. कशी चूक झाली, कुणी चूक केली, पुन्हा जाब देणे नको वाटते.. इच्छा निमाल्या. मनी शांतताहे. तिला छेद देणे नको वाटते. मला साद घाली खुला पैलतीर, इथे बंदी होणे नको वाटते.. (सद्ध्या एक आजी पेशंट म्हणून येतात. त्यांच्या बरोबर येणारे आजोबा अगदी लगबगीने त्यांना हवं, नको ते पहातात. म्हणून कौतुकाने त्या आजीना म्हटले, " आजोबा किती काळजी घेतात तुमची !" त्यावर त्या म्हणाल्या ,"जेव्हा वय , मन तरुण होतं,तेव्हा कधी काही केलं नाही, आता जायची वेळ आली, काय उपयोग या प्रेमाचा?" )

तिच्या मनात याच्याविषयी रागंच होता तरी ह्यो पठ्ठया तिच्या मागंच होता सेंडलकडं नजर टाकत तिने सहज पाहिले तेवढयावरंच महाशयांनी तिला र्हदय वाहिले महाशय गेले विचारात घरी जाऊन पडले पत्रांच्या अरी खिशात पैसे नसताना एसटीडी कॉल केला फोनवर तिच्याऎवजी तिचा बापंच आला हिंमत धरून घरी गेला पैलवान बापाने काळानिळा केला जीभ चावत म्हणाला चूकला बेत वाटेत दिसले तिरडीवर प्रेत प्रेतावर पूष्प टाकून याने मोठ्याने गळा काढला प्रेत म्हणाले गप्प मूर्खा मी तर या नादात जीव सोडला

उघड्या घराचे कोंदट श्वास आता जाहलेत मोकळे लख्ख डोळ्यानी, निरख वाटा दिशा दाखवतील वादळवारे आता घे आवरते सारे || प्रत्येक जगण्याने साथ सोडली गवाक्षी उरलेत पक्ष्यांचे थवे किती डोळ्यांच्या वाटा करशील का वाहतोस आठवांचे भारे आता घे आवरते सारे || जनापवाद कुणा न टळला का बंद करतोस कवाडे ? मान मनाचे सामर्थ्य तुझीया अंधारातच तेवतात तारे आता घे आवरते सारे || वाहत्या आसवांनी कुणी का परतते ? सोडूनी वर्तमानास भविष्य येते कुरवाळुनी अवमानीत भुतकाळाला कुणी असे जगतात का रे ? आता घे आवरते सारे || बघ जगी , दुख राहीले भरून सुख मिळते का कधी मरुन ? परवेदनेस मानूनी आपले डोळे पुसण्यासाठी जग रे आता घे आवरते सारे ||