काल उघडले कपाट तेव्हा पुन्हा भेटले मला आजोबा | असण्याहूनही नसण्यामध्ये नवे वाटले मला आजोबा ||१|| शुभ्र साजि-या वस्त्रांमधूनी होते लपले असे आजोबा | इंचघडीतून अलगद ज्यांनी आम्हा जपले असे आजोबा ||२|| पुस्तकातल्या श्लोकांमधला सुस्पष्ट असा तो ध्वनी आजोबा | पत्ररुपाने अक्षर होऊन अन् भिडणारे मनी आजोबा ||३|| कधी हास्याची झुळूक आणि कधी गोष्टींची लाट आजोबा | आकार आम्हाला देताना शिस्तीचा परिपाठ आजोबा ||४|| कधी दुपारी बहरुन यावा तो संवादिनीचा सूर आजोबा | पण सायंकाळी सात वाजता चिंतेचे काहूर आजोबा ||५|| कपाट केले बंद तरीही आठवणींचे ठसे आजोबा | विचार करता काव्य स्फुरावे होते आमचे असे आजोबा ||६|| जपून

होता आषाढी कृष्णमेघांची दाटी मन केवळ विठूसाठी आक्रंदे । चालती पाऊले दिशा पंढरीची वारकरी आम्ही नाहू आनंदे । घोष एक गजर एक एक नाम जीव पिसावला या मधुर नादे । ना जुमानू आता ऊन पावसासी मार्ग क्रमु पांडुरंगाच्या आशिर्वादे । पडता दिठीस चरण ते सावळे जैसे भ्रमर प्राशी तो मकरंदे । वारीस न जाताही मनाने वारीमय हळवा अवघा महाराष्ट्र विठ्ठल छंदे ।