दूरदेशी फिरताना जेव्हा नवलाईची हौस फिटलेली असते कर्तृत्वाच्या अश्व्मेधावर पळताना घरचे अंगण दूरावलेले असते कमावले काय,गमावले काय आयुष्याचे सगळे गणितच चुकलेले असते तेव्हा कळते कि, ज्याच्यामागे धावत होतो ते एक फक्त मृगजळ असते इथल्या माझ्या राजवाड्यात आता माझ्याशिवाय कुणीच बोलत नाही उशिरा उठल्याबद्दलचा आईचा ओरडा आता दूरुनही ऐकू येत नाही मिळवलेल्या यशाबद्दलची बाबांची शाबासकी आता पाठीवर पडत नसते तेव्हा कळते कि, ज्याच्यामागे धावत होतो ते एक फक्त मृगजळ असते रस्त्यावरच्या गर्दीतुन मिसळताना,मन मात्र एकाकी होउन जाईल तेव्हाच समोरुन आपल्या मित्रांची छबी हलकेस ओझरून जाईल वळुन पाहिले तर ती अनोळखी गर्दी आपा

सारं तसं ठीक आहे संथ जीवन चालले आहे तरीसुद्धा मन म्हणतं काहीतरी कमी आहे । तुझ्या आठवणींचा मेघ अजून आकाशात आहे …। दूर तू गेलीस त्याला एक तप उलटून गेले पाण्यासारखे क्षण सुद्धा इकडे तिकडे वहात गेले तरीसुद्धा मन म्हणतं काहीतरी कमी आहे । तुझ्या आठवणींचा मेघ अजून आकाशात आहे …। लग्न संसार मुलं-बाळं दोघं गुंतून गेलो आहोत रुळलेल्या वाटेवरुन खड्डे टाळत चालत आहोत तरीसुद्धा मन म्हणतं काहीतरी कमी आहे । तुझ्या आठवणींचा मेघ अजून आकाशात आहे …। मेघ कधी बरसत नाही , दूर ही निघून जात नाही सावली देणं टाळत नाही, साथ देणं विसरत नाही मनाच्या आभाळात होतीस तिथेच तू आहेस तुझ्या आठवणींचा मेघ अजून आकाशात आहे …।

मनवनात पातलीस.. मन्मनात मधुगडबड मन्मानस-हंसिनीस हृत्कोमल मधुबडबड! (मत्कविता चालते ही आगगाडी जर धडधड मद्रसिका का करिसि व्यर्थ अशी ती रडरड ?) : मिलिंद पदकी