विनोद

(संदीप-सलिलच्या चाहत्यांची क्षमा मागून)

अताशा असे हे मला काय होते.
कुण्या बारचे मद्य ओठात येते.
कसा पाहता पाहता तर्र होतो.
नशा केवढी 'एक' पेगात येते.

कधी वीट येतो तुझ्या श्रावणाचा.
कसा तांबडा रंग हो लोचनांचा.
नको ड्राय डे रोज यावी गटारी,
असा योग यावा सुरा प्राशण्याचा.

असा ऐकु येतो सायरनचा इशारा.
क्षणी बंद होतो कॅब्रेचा नजारा.
गटारात ज्या रोज जातो बुडोनी,
गटारास त्या मागु जातो उतारे.

अताशा असे हे मला काय होते
कुण्या बारचे मद्य ओठात येते

प्रेरणा : गुरुवर्य सुरेश भटांची गझल इतकेच मला जाताना सरणावर कळले होते

इतकेच मला जाताना परदेशी कळले होते
'माय नेम इज खान' म्हणूनच गोर्‍याने छळले होते

ही मिडिया हपापलेली फुकटात बरळली नाही
मी बहर इथे पैशांचे भरपूर उधळले होते

मी लबाड इतका आहे हे सांग कुणा कळले का?
मी पैसे 'कोल्ह्याकडुनी' आधीच उकळले होते

त्या माजी राष्ट्रपतींची मी उगाच नक्कल केली
लावून दिवे अंबर का हे कधी उजळले होते?

स्टंट नव्हे तर प्रथाच ही चंदेरी दुनियेमधली
अफवांच्या शिळ्या कढीला मी फक्त उकळले होते

आमची प्रेरणा: सर्व काही आत आहे

सहज सारे पोचते गद्या प्रमाणे,
विडंबनाचे माप या डोक्यात आहे!

असु देत आता काव्य हे भारी कितीही..
झोडण्याची खाज मम हृदयात आहे!

कल्पनेचे विश्व मज लावी ढुशी अन..
चाल दुडकी माझिया पायात आहे!

जे न देखे कवी तेच पाहतो मी!
ओळखाया खुसपटे डोळ्यांत आहे!!

अडचणींचा सामना करतो कसाही..
विडंबनाचा बाज वरवंट्यात आहे!!

पाहिले कित्येक मिपावर/मिपाकर पडीक!
आनंद, नुसता येऊनी पडण्यात आहे! :)

साधर्म्य कसले शोधता कडव्यात आता,
अर्थ सारा, नसलेल्या मुखड्यात आहे!