समाज

तुमच्या पिढ्यांच्या अक्षम्य चुकांचे पातक अम्हाला रोज भोगायचे रोज बघायचे भेसूर रुपडे भकास पृथ्वीचे अभद्र कार्बनी पाऊल ठशांचे विटल्या फाटल्या ओझोन थराचे गटारगंगांचे विखारी धुराचे अवकाळी वृष्टीचे जखमी सृृृष्टीचे सिमेंटी जंगलांचे भेगाळ भूमीचे मरणपंथाच्या हरितवनांचे थांबा थांबा ऐका चीत्कार कुणाचे? पाण्याचा टँकर पळवून आणल्या मरणासन्नांच्या आमच्या टोळीचे!

तुझ्यापाशी जन्मलेली माझी हट्टी, खोडकर, अल्लड कविता तू डोळ्यांत सांभाळून घेऊन ये.... येता येता वाट चुकली तर मला जागं कर...पण मी माझ्याच तंद्रीत असेन तर माझ्या कवितेला वाट विचार.... ती आधी मस्करी करेल, तुला चकवा घालेल, घनघोर गप्पा मारेल, निळावंती होऊन, वाटेवरले झाडमाड प्राणीपक्षी दाखवेल, लपूछपू म्हणत पाठीत गुद्दे घालेल, मिठीत शिरता शिरता एकदम वारा होऊन तुझ्या गळ्यात पडेल, शेवटी थकून तुझ्या दुमडलेल्या हातावर निर्धास्त झोपी जाईल, तेव्हा तू तिला परत डोळ्यांत साठव.... अशी थकून झोपलेली, झोपेतही तुझ्याच डोळ्यांत राहणारी माझी कविता सांभाळून घेऊन ये.... मी असेनच कवितेच्या आसपास. -शिवकन्या

उत्स्फूर्तपणे की कोणी घडवून आणते आहे? याच विचारांनी किंचित अस्वस्थ वाटते आहे ! उगम असो काहीही घटत्या तीव्रधार घटनांचा वाहवत रहावे की कोरे? कूट ग्रासते आहे समर्थन विचारांना वा तीव्र निषेध असू शकतो समाज माध्यम त्यास्तव का वेठीस जुंपते आहे? होवो थोडा वा जबरदस्त परिणाम प्रतिक्रियांचा खारीचा वाटा देता, मन का सुखावते आहे? काय महत्वाचे, कशास प्राधान्य योग्य द्यावे? राष्ट्राचे व नागरिकांचे निधान कोणते आहे? इतके सारे पडले का हो प्रश्न मूढ कोणा? अन् उत्तर त्यांना का उलटे माझ्याहून मिळते आहे? घडत्या घटनांनी किंचित अस्वस्थ वाटते आहे किंचिततेचे तुम्हास का भय भेडसावते आहे? संदीप लेले