3

आमच्या नदीकाठाला लागून एक झोपडपट्टी आहे. आडवी तिडवी वाढलेली, कोणाची भीडभाड न ठेवणारी, आपल्याच मस्तीत जगणारी. याच वस्तीत एक 'अफलातून' जमात राहते. ह्या जमातीत पूर्णपणे स्त्रियांचं राज्य आहे, त्यांचीच हुकूमत चालते, त्या म्हणतील ती पूर्वदिशा मानली जाते. पुरुषाला दुय्यम लेखलं जातं. त्याच्यावर अधिकार गाजवला जातो!
घरातली म्हणजे झोपडीतली छोटी मोठी कामे तोच करतो. पोरं सांभाळणे, धान्य निवडणे, दळून आणणे, धुणी धुणे, भांडी घासणे, पोरांचं आवरणे (त्यात शी शू आलेच.) इ. इ. (स्वयंपाक तेवढाच काय तो स्त्रिया करतात.)

हॅलो. अहो पोहोचलात का ऑफीसात ?
हो . पोचलो बोल लवकर. मला मिटिंगला जायचे आहे.
पाऊस आहे का ?
फालतू प्रश्न विचारु नकोस.
तुम्ही शनिवारचं तिकिट काढलं का पुण्याचं?
हो आत्ताच काढल. बोरीवली - स्वारगेट बसचं. म्हणजे स्वारगेटहून सिंहगड रोडला जायला सोपं
कॅन्सल करता येईल का ?
कॅन्सल ?अग तू ऑफीस मधे जाण्यापुर्वी तिकिट काढण्यासाठी मागं लागली होतीस आणि आता कॅन्सल करायचं म्हणतेस ?आता या एसटी च्या नव्या साईट वरुन तिकिट कसं रद्द करायचं ते बघायला पाहिजे. पण का? पुणे प्रोग्रॅम कॅन्सल करायचा ?
नाही नाही. मी काय म्हणते.
बोल लवकर.
आपण सिंहगडने जाऊ या का ?

आज हापिसातुन घरी आलो, लॅपटॉप सुरु केला तोच त्यातुन अलादीनच्या दिव्याप्रमणे धुर निघाला आणी त्यातुइन एक आकृती तयार झाली. आकृती म्हणाली कसं काय?
मी विचारलं कोण तु? आकृती म्हणाली अरे मी तुझा आयडी, आंतरजालावरचा.

मी : - अरे मग असा कंप्युटर मधुन बाहेर का आलास?

आयडी: - आलो तुझ्याशी गप्पा मारायला.

मी: - काय बोलायचय बोल.

आयडी :- काही नाही यार. आजकाल आंतरजालाचा कंटाळा येतो. रोज उठुन तेच काम, इथे तिथे लोळ, तिथे प्रतिसाद दे, काहीतरी लिही, काहीतरी वाच, कधी उगाच फार विचार कर, धाग्यांचा गुंता सोडवत बस, विषय आणी प्रतिसाद नीट समजुन घ्यायला ईतिहासाचा अभ्यास कर.

नमस्कार मंडळी
मिसळपाव वरचा हा माझा पहिलाच लेख... एका मित्राच्या आग्रहावरून हा जुना लेख टाकत आहे. लवकरच नवीन लेखनास लवकरच सुरूवात करेन.

आपल्या आजुबाजूला किती गमतीदार घटना घडत असतात ...
जरा कान आणि डोळे उघडे ठेउन आजुबाजूला वावरलो तरी ब-याच गोष्टी करमणूक करून जातात ..
त्या क्षणांना टिपण्याचा एक छोटासा प्रयत्न म्हणजे हा लेख ....

याची कानी ... याची डोळा ...

"सुम्या....चल रे आवर पटकन.... साली ८.३० ची लोकल सुटायची." मी बुटाची लेस बांधत ओरडलो.

पाऊस आला की मन आठवांनी ओलंचिंब होतं. तसं पाहिलं तर हरेकाच्या मनामध्ये आठवांचा पाऊस हमेशा बरसत असतोच...
अवकाळी बरसणाऱ्या काही आठवणी असतात तर काही भुरभुरत्या सरींसारख्या अंगावर सुखद शिडकावा करणाऱ्या. झिम्मड पावसागत काही फेर धरणाऱ्या तर काही झडीच्या धारांप्रमाणे नकोनकोशा. काही स्मृती श्रावण सरींसारख्या ऊन पाऊस खेळणाऱ्या तर काही उगाचच मनाच्या शिखरावर रेंगाळणाऱ्या. काही आठवांची इंद्रधनुष्ये असतात तर काही स्मृती काळ्याशार ढगांमधून दाटून येत असतात.