मुक्तक

खेळ मांडीयेला फेसबुके घाई, नाचती फेसबुके भाई रे क्रोध अभिमान भिने त्यांच्या मनी, एक एका पकडति गळा रे कुणी धर्माभिमानी, कुणी पुरिगामी. द्वेशाच्या माळा, लाईक्स मिरविती गळा शिव्या शापाची घाई, गाली वर्षाव, अनुपम्य फेसबुक सोहळा रे वर्ण अभिमान मिरवति जाती, एक एका लोटांगणी जाती भेसळ चित्ते झाली नवसागर, पाषाणा हृदयी कलहती रे होतो जयजयकार गर्जत फेसबुक, मातले हे फेसबुके वीर रे झुक्या म्हणे सोपी केली पायवाट, समाज नेई स्मशान घाट रे.. अवि

नशीबाच्या शोधात दूर देशी आलो अन इथवर येऊन परतीच्या वाटाही विसरून गेलो हीच झाडं, हेच वारे, हेच ऋतू आपले पसरलेले हिरवे माळ अन रस्तेही आपले इथल्या मातीत पाय रोवून उभे राहू लागलो पाळामूळांसकट आता इथेच गुंतू लागलो तरीही येतो एक क्षण असाच अडवा तिडवा हृदयात थेट हात घालून घेतो सारा मागोवा फरपट्ल्यासारखा घेऊन जातो पुन्हा घरट्याकडे रक्ताळलेले आपण खोल आत मनामध्ये जखमा तशाच भरून निघतात पण व्रण मात्र तसेच प्रत्येक व्रण एक दूत होतो आठवणींचा पूल होतो आता पाय मातीत रोवूनही त्यात मूळं रुजत नाहीत त्यांनाही कदाचित वाटत असावं ही माती आपली नाही पायाखालची जमिन सरकतानाही रुजल्याचा आव आणतो ही माती ही झाडं हे सारं आपल

नोकरीने शोषलेले, प्रवासाने शिणलेले ते आमचे अर्धांग, न्याहाळत असतो मी, पैलतीरावरुन ! अधुन मधुन ओळख दाखवतं, सटीसहामाशी, कधी वाट्याला येतं चिपाड बनून! तेंव्हा डोळ्यांखालच्या काजळीत शोधू लागतो मी काजळमाया आणि शुष्क ओठांतली उरली सुरली थरथर प्रयत्न करुन! मग जाणवतात यंत्रवत प्रतिसाद,थंड गात्रे एक उरकून टाकण्याची भावना बहुतकरुन!