मौजमजा

गेले अनेक दिवस अक्षरश: प्रचंड बिझी होतो/अजूनही आहे. मिपावर आजकाल फिरकायलाही वेळ नसतो. इतका, की मीच आता मिपाकरता पारखा झालो आहे. आज सहजच जरा टाईम भेटला म्हणून हे दोन ओळींचं प्रकटन! :) राम राम मिपाकरहो, आमच्या खरडवहीत डोकावले असता 'मिपाच्या मालकीणबाई बदलल्या की काय?!' अशी शंका, कुशंका सध्या बर्‍याच मिपाकरांना हैराण करते आहे. तरी या प्रकटनाद्वारे आम्ही असे जाहीर करू इच्छितो की तूर्तास तरी मिपाच्या मालकीणबाई अनुष्काच आहेत. आमच्या खरडवहीतील स्त्री ही केवळ आमची एक मैत्रीण आहे!

लहानपणी अभ्यास केला नाही, पानातले सगळे विनातक्रार संपवले नाही, 'वेड्यासारखे' वागले की आई-बाबा यऽ यऽ बुकलायचे. स्वयंपाकाच्या ग्यासची हिरवी रबरी नळी, छडी, झाडू, कमरेचा पट्टा, लाटणे, सांडशी, कपडे वाळत घालायची काठी यांपैकी कशाकशाचाही काहीही उपयोग होत नाही, हे कळून चुकल्यावर चपलेने अगर बुटाने मार खाणे ठरलेले असायचे. "जोड्याने हाणले पाहिजे कार्ट्याला!"असे त्यांच्यापैकी एकानेही जरी म्हटले तरी त्याचा अर्थ आई-बाबा उभयतांनी हाणणे म्हणजे 'जोड्याने' हाणणे हाच होतो, अशी बालमनाची पक्की समजूत झालेली. सत्यनारायणाच्या पूजेला जसे मेहूण जेवते (जोडा जेवतो), तसाच प्रसाद 'जोड्याने' मिळायचा.

"ती एक स॑ध्याकाळ.....!!!!" गेल्याच महिन्यात परिक्षा स॑पली आणि कामावर रूजू झालो. कामाचा ताण जरा जास्तच होता कारण १५ दिवसा॑चा गॅप पड्ला होता, त्यात आला तो मार्च एन्ड २००९ म्हणजे अजूनच काम........... तर असो काम स॑पता स॑पता अखेर एक दिवस लवकर निघालो. मनात खूप राग होता आता तो शा॑त कसा करायचा याचाच विचार करीत होतो. त्या दिवशी परिक्षा नूक्तीच स॑पली होती. पेपर देऊन एका OFFICE मध्ये गेलो होतो, तेथे जायला थोडा ऊशीर झाला.

मी एका कंस्ट्रक्शन कंपनीत काम करतो, आणि थोडक्यात सांगायचे तर सध्या माझे कामाचे स्वरूप नवीन प्रोजेक्ट्स मिळवण्याकरता त्यांचे एस्टीमेट आणि प्रपोजल तयार करणे असे आहे. तर, असाच एक संभाव्य प्रोजेक्ट म्हणजे ऍटलांटा एरियात होणाऱ्या एका प्राथमिक शाळेचे रिनोवेशन. इमारतीची सद्य परिस्थिती जाणून घेण्यासाठी सोमवारी या शाळेत गेलो होतो. शाळेभोवती चक्कर मारत असताना शाळेच्या दुसऱ्या मजल्यावर असणारा, आणि बाहेरच्या दिशेने उघडणारा, एक दरवाजा दिसला (खालचा फोटो बघा) आणि हसतच सुटलो .... फोटो बघा तुम्हीसुद्धा हसत सुटाल... दरवाज्या बाहेर खाली उतरण्यासाठी ना जीना ना अजून काही व्यवस्था...

(सदर लेख हा फक्त मौजमजा आणी मिपाकरांना थोडेसे हास्य क्षण द्यावेत म्हणुन लिहिला आहे. लेखात ज्या ज्या मिपाकरांची नावे आली आहेत त्या पैकी एकाचीही मी ह्या साठी परवानगी घेतलेली नाही. ह्या लेखा मागच्या भावना समजावुन घेउन तुम्ही मला माफ कराल असा मनात विश्वास (म्हणजे आपले पानिपत होणार नाही) आहे. ह्या लेखात झालेल्या उल्लेखानी कोणी दुखावले गेल्यास मी त्याची आधीच जाहिर माफी मागत आहे.

प्रेरणा ******************* देवाने मिपाकरांना कंपुबाज का बनवल? माझे लेख बघताच प्रत्येकजण माझ्यावर चिडायच सगळ्यांनाच लेख नकोनकोसे वाटायचे मग ५० प्रतिसाद भलत्याच कोणा एकाच्याच लेखाला का पडायचे? कोणाचे सहमत, तर कोणाचे पुलेशु प्रत्येकीची काहीतरी वेगळीच गुणगुण दरीद्री मेली मलाच प्रतिक्रीया देत नाही पाहताच वाजु लागते कामत असल्याची धुन कोणी विडंबुन नकोस करत कोणी बोंबलत खवत शिरत प्रत्येकीची खरड निराळीच असते मग आपली इज्जत कुठे आपल्याजवळ उरते कोणी खरडून गार करत कोणी स्कॅन करुन वार करत किती अदा त्रासवण्याच्या असतात मन हे वेडे प्रत्येक प्रतिसादाला फसत

दादा :- या या या , या ताई... ताई :- नमस्कार दादा. कसा आहेस ? दादा :- मी अगदी मनसे मजेत आहे, तु कशी आहेस ? आज अचानक इकडे कसे काय येणे केलेस ? ताई :- अरे दादा, आज गुढीपाडवा, तुला आणी तुझ्या पक्षाला सुयश आणी किर्ती मिळो आणी तुझा पक्ष खुप मोठा होवो अशा शुभेच्छा द्यायला आलिये मी. दादा :- खरच गहिवरुन आले बघ, तुमच्या सारख्यांचे पाठबळ खुप मोलाचे वाटते. ताई :- अरे वरचेवर भेटत नसलो आणी तु आता घर सोडून गेलास म्हणुन काय झाले ? मी मनानी कायम तुझ्याच मागे उभे होते.