मागच्या काही दिवसांपासून पुण्यनगरीत मुक्काम आहे. पुण्यात आलो तसे मिपाकर मित्रांचे फोन यायला सुरूवात झाली. "काय मग? कधी भेटताय?" "पुण्यात आलास, कळवत पण नाही. बघून घेऊ आम्ही पण." "या वेळी भेटायचंच बरं का, मागच्या वेळी टांग दिलीस." एक ना दोन. मलापण भेटायचंच होतं मिपावरच्या काही महान, थोर इ.इ. व्यक्तिमत्वांना. काल थोडा वेळ मिळाला म्हणून जरा फोनाफोनी केली दुपारी. परा, दाढे डॉक्टर आणि श्रावण मोडक एवढे मासे गळाला लागले. म्हणलं, आधी पराला भेटू. तिथून डॉक्टरकडे जाऊ आणि मग मिष्टर मोडकांना भेटू. थोडका आणि आटोपशीर कार्यक्रम ठरवून निघालो. पुण्याच्या जगप्रसिद्ध 'पुणे-३०' परिसरात पोचलो. परंपरेला जागून रिक्शावाल्याने 'निंबाळकर तालमीसमोर' असं सांगून सुद्धा मस्तपैकी २-३ चौक पुढे नेऊन "आता कुठे जायचं?" असं विचारलं. "अहो, निंबाळकर तालीम कुठे आहे?" असे विचारल्यावर, "ती काय मगाशीच गेली की मागं" असं म्हणून आधी एक पिचकारी मारली आणि मग माझ्याकडे अतिशय क्षुद्रत्वदर्शक कटाक्ष टाकला. त्या संपूर्ण क्रियेत एवढी ताकद होती की मी किती वेंधळा आहे याची मला परत एकदा जाणीव झाली. (साधारणतः ही जाणीव फक्त घरातच होते एरव्ही). मग परत पराला फोन केला. ऑनलाईन इन्स्ट्रक्शन्स घेत आलो एकदाचा त्या तालमीसमोर. आता, परा या प्राण्याचे जालिय उपद्व्याप एवढे भारी आहेत आणि परत निंबाळकर तालमीसमोर वास्तव्य असल्यामुळे पराची एक इमेज माझ्या मनात होतीच. मी बराचवेळ तसला कोणी मानवप्राणी दिसतो आहे का हे शोधतोय. फोनवर आम्ही दोघेही एकमेकांना "अरे मी बरोब्बर तालमीच्या समोर आहे" असे सांगत होतो पण एकमेकांना दिसत काही नव्हतो. मग थोडा वेळ "ढूंढो ढूंढो रे" झाल्यावर मला एकदम रस्त्याच्या पलिकडच्या बाजूला एक "नन्हासा, छोटासा, प्यारासा, एवढुस्सा" बालक वजा माणूस फोनवर बोलताना आणि शोधक नजरेने इकडे तिकडे बघताना दिसला. मी अंदाजाने त्या दिशेला कूच केले आणि त्याची नजर माझ्या दिशेने वळताच, हात वर करून हलवला. तो पण लगेच हसला. आम्ही भेटलो एकदाचे!!! मग तिथून जवळच असलेल्या त्याच्या नेटकॅफेवर गेलो. हा माणूस नेहमी "माझ्या कॅफेत आलेल्या सुंदर मुली" वगैरे शब्दप्रयोग वापरत असतो. त्यामुळे मला जाम उत्सुकता लागली होती. पण तिथे बघतो तर काय.... शुकशुकाट. आणि एक माणूस चूपचाप कोपर्‍यात बसला होता. आमच्या गप्पा सुरू झाल्या. थोड्या वेळाने मी त्याला हळूच विचारले, "अरे त्या सुंदर मुली वगैरे दिसत नाहीत रे." म्हणतो कसा, "अहो त्या नवीन माणसं दिसली तर जरा बिचकतात." त्याला माहीतच नव्हतं की आम्ही पण जालावर वावरताना असंच काही बाही फेकत असतो. पण म्हणलं जाऊ दे. कशाला उगाच आपल्या कंपूतच लफडी करा. प्रतिसाद वगैरे तसे इमाने इतबारे आणि चांगले देतो हा परा. हा विषय ताणून धरला आणि याने प्रतिसाद द्यायचे बंद केले तर? आपलंच नुकसान. गप्प बसलो. आता काय करुया असा विचार चालला होता. लॉर्ड टिंग्यापण सध्या पुण्यनगरीत आले आहेत असे कळले होते. त्यांना विचारू म्हणून फोन केला. तर ते नेमके जवळपासच होते. पुण्यात 'तुळशीबाग' नावाचे एक प्रेक्षणीय स्थळे पाहण्याचे स्थळ आहे. तिथे हे 'थोडा स्वार्थ थोडा परमार्थ' करत फिरत होते. (परमार्थ म्हणजे काही बुजुर्ग मंडळींना खरेदी निमित्त सोबत देत होते आणि स्वार्थ म्हणजे.... हॅहॅहॅ, कळलंच असेल तुम्हाला. समझा करो यार!!! ) आमच्या विनंतीला मान देऊन त्यांनी पटकन आमच्या पर्यंत पोचायचे मान्य केले. तेवढ्यात डॉक्टरांचा फोन आला. "कुठे पोचलात?" बोलाचालीत असं कळलं की आम्ही जिथे होतो तिथून डॉक्टरांचा दवखाना फक्त २ मिनिटांच्या अंतरावर होता. पराला घेऊन तिथेच जाऊ, आणि लॉर्डसाहेबांना आणि मोडकसाहेबांना पण तिथेच बोलावू असा बेत ठरला. पराला विचारले "किती वाजता दुकान बंद करतोस रे?" त्यावर त्याने "तुम्ही म्हणत असाल तर आत्ता बंद करतो" असे अतिशय भावनापूर्ण आणि आवेशपूर्ण उत्तर दिले. काय हा कंपूचा महिमा. ज्या माणसाला मी आयुष्यात पहिल्यांदा प्रत्यक्ष भेटतो आहे, त्याने असे बोलावे, ते पण पुणे-३० मधे!!! मला अतिशय म्हणजे अतिशयच भरून का काय म्हणतात तसे आले. मोठ्या कष्टाने मी माझ्या भावनांना (भावना = मनाची एक स्थिती, पराच्या कॅफेतल्या सो कॉल्ड सुंदर मुलींपैकी एक नव्हे.) आवर घालून त्याला म्हणले "बाबारे!!! असं नको करू. तुझे चालू दे." पण त्याला धीर कुठला. लगेच शटर डाऊन करून आम्ही निघालोच. डॉक्टरांचा दवाखाना खरंच अगदी जवळच होता. ते वाटच बघत होते. आम्ही घुसलो आत आणि मस्त गप्पा सुरू झाल्या. डॉक्टरांच्या सुंदर आणि सुसज्ज दवाखान्यात मला तेवढ्यात दुसर्‍या महायुद्धावरची दोन खूपच सुंदर आणि भली थोरली पुस्तकं सापडली. गप्पा त्या विषयावर वळल्या. डॉक्टरांचा या विषयावरचा व्यासंग केवळ थक्क करणारा आहे. आणि त्या व्यासंगापोटी त्यांनी किती उद्योग केले त्याची कहाणी त्यांच्या तोंडून ऐकायला पाहिजे. या विषयावर कोणतेही नवीन पुस्तक पुण्यात आले की त्यांना फोन जातो दुकानदाराचा. इतक्यात मोडकसाहेब पण आले. कोणत्याही मदतीशिवाय त्यांनी डॉक्टरांचा दवाखाना बरोब्बर शोधून काढला. हा माणूस हाडाचा "शोधक पत्रकार" आहे, प्रश्नच नाही. ;) कमी पण मार्मिक बोलणं हा यांचा गुणविशेष. अतिशय बारीक नजर आणि जबरदस्त निरीक्षणशक्ती. तेवढ्यात डॉक्टरांनी त्यांनी हाताळलेल्या अवघड केसेसचा आणि त्यावर केलेल्या शस्त्रक्रियांच्या रंगीत छायाचित्रांचा संग्रहच उघडला. त्यातल्या छायाचित्रांना केवळ "भयानक" हेच विशेषण लागू पडेल. मी आणि टिंग्यातर तिथून निघायच्या बेतात आलो होतो. (बहुतेक) शंकराचार्यांनी मानवी शरीराचे "रक्तामांसाचा चिखल" असे वर्णन केले आहे. समोर जे काही दिसत होते त्यावरून ते १००% बरोबर आहेत हे दिसतच होते. डॉक्टरांची मास्टरी जबडा आणि जबड्याशी संबंधित भागांच्या शस्त्रक्रियांवर. नाना प्रकारच्या केसेस त्यांनी यशस्वी पणे हाताळल्या आहेत. धमालपंत देशमुखांची गढी तिथून जवळच असल्याचे स्मरण आम्हाला झाले. मग त्यांना फोन गेला. रिवाजाप्रमाणे १० वेळा रिंग झाल्याशिवाय फोन उचललाच गेला नाही. उगाच डिस्टर्ब नको व्हायला या उदात्त हेतूने आम्ही फोन बंद करणार एवढ्यात त्यांनी फोन उचललाच. आम्ही सगळे इतक्या जवळ जमलो आहोत हे ऐकल्यावर तर ते अस्वस्थच झाले. "कपडे घालून (खरं म्हणजे त्याना कपडे बदलून असे म्हणायचे होते, चुकून होतात चुका बोलताना गडबडीत, आपण सांभाळून घ्यायचं) आलोच" असे म्हणून ते तडक निघालेच. अल्पावधीत तेही पोचले. गप्पांना रंग चढला. डॉक्टरांनी त्यांच्या नवीन कॅमेर्‍याने आमचे फोटो वगैरे काढले. आता पुढे काय करायचे असा विचार चालू झाला. मिपामुळे एकत्र आलेल्या आम्हा सर्व दोस्तांना मैत्रीत अजून थोडा ओलावा यावा असे अगदी मनापासून वाटले. त्यामुळे तिथून बाहेर पडलो आणि जवळच एका पाणवठ्यावर दाखल झालो. सगळे जण आता अगदी मोकळेपणाने बोलत होते. तेवढ्यात टिंग्याने मला ३-४ वेळा काका म्हणून घेतले. त्याला वाटले मनाच्या त्या उत्फुल्ल स्थितीत मला कळणार नाही, पण मी ऐकलेच. असो, योग्य संधीची वाट बघेन मी. ;) डॉक्टरांनी श्रीमान तात्यासाहेबांना फोन लावला. तेवढ्यात मोडकसाहेबांच्या ध्यानी आले की "अरे, आज तर बुधवार. तात्यासाहेब त्यांच्या बुधवारच्या व्रताच्या कर्मकांडात गुंतले असणार. डिस्टर्ब तर नाही होणार ना त्यांना?" पण तेवढ्यात मालकांनी फोन उचललाच. ते खरोखरच व्रताच्या पूजेत होते. पण तरीही त्यांनी आमच्या सगळ्यांशी अतिशय प्रेमाने वार्तालाप केला, मला जातीने वृत्तांत लिहिण्याची आज्ञा केली. आणि आम्ही त्यांना आमंत्रण न दिल्याबद्दल अंमळ माफक आशिर्वादपर प्रेमळ शब्दही उच्चारले. आम्हीही त्यांचे ते शब्द प्रेमाचे द्योतक समजून मस्तकी धारण केले. त्यासमयी ते त्यांच्या आवडत्या दरबारी व्यक्तीबरोबर असल्याने आम्ही त्यांना जास्त त्रास न देता फोन बंद केला. स्वामींच्या अशिर्वादानंतर मग आम्ही दक्षिणदिग्विजयालंकृत बंगळूराधिपती श्रीमान १००८ श्रीमंत डानराव यांचा आशिर्वाद घ्यावा म्हणून त्यांना फोन केला. त्यांनी पण त्यांच्या उपस्थितीशिवाय कट्टा केल्या बद्दल माफक समज देत आम्हाला शुभेच्छा दिल्या. टिंग्याने पुण्याच्या पेशव्यांना फोन करायचा प्रयत्न केला पण बहुधा तो सफल झाला नाही. पुण्यातील प्रसिद्ध संत श्री आनंदयात्रीबाप्पु बालब्रह्मचारी यांना पण फोन करावा असे वाटले. पण धमालपंतांनी त्यात मोडता घातला. असो. आता पर्यंत ओलावा बराच वाढला होता, तेव्हा आता काही उदरभरण करावे अशी चर्चा सुरू झाली. डॉक्टरांनी त्यांचे वजन (शाब्दिक!!!!!!!) वापरून पुण्यात जगप्रसिद्ध असलेल्या 'एस.पी. बिर्याणी'च्या थेट मालकालाच फोन लावला. आम्ही ५-६ जण येत आहोत, बडदास्त नीट ठेवली जावी अशी तंबी दिली. मग यथासांग पाणवठ्यावरचा मुक्काम आम्ही 'एस.पी.' मधे हलवला. एरवी खास लोकांसाठी रेड कार्पेट घालतात. पण इथे मात्र खूप उशीर झाल्याने दुकान बंद होत होते आणि सेवकवर्गाने ते रेड कार्पेट उअचलून घ्यायला सुरूवात केली होती. पण तरीही डॉक्टरांच्या धाकाने एस.पी.च्या मालकाने आम्हाला मनसोक्त खाऊ घातले. बिर्याणी तर खरंच मस्त होती. गप्पा आणि बिर्याणी, दोन्ही हाणल्यावर आत्मा शांत झाला. धमालपंत खरंच खानदानी षौकीन माणूस. सुंदर पानाची व्यवस्था त्यांनी आधीच केली होती. सुंदर जेवणानंतर त्याहून सुंदर पान खायला घातले सर्वांना. एव्हाना बराच वेळ झाला होता. मंडळींना लांब पर्यंत जायचे होते. अजून बराच वेळ बसायची इच्छा होतीच पण शक्य नव्हते. केवळ मिपाच्या माध्यमातून एकत्र आलेलो आम्ही ६ जण नाइलाजाने एकमेकांचा निरोप घेऊन आपापल्या दिशेने चालू पडलो. एक, अगदी अचानक, ध्यानीमनी नसताना झालेला छोटेखानी पण मस्त कट्टा यथासांग पार पडला. आता परत येईन पुण्यात तेव्हा या सगळ्यांना भेटणे अनिवार्यच. *** टीप : हा कट्टा खरोखरच अगदी अचानकच झाला. अजून बर्‍याच लोकांना भेटायची इच्छा होती / आहे. पण खूप उशीर झाला होता त्यामुळे जमले नाही. मिपाकरांनी राग मनी धरू नये. परा आणि श्रावण मोडक हॅ हॅ करतांना बिपिनदा अरबस्तानातल्या सुरस व चमत्कारिक गोष्टी सांगतांना धम्या फोन केल्यावर घाई घाईत कपडे (आवश्यक ते) घालून आला.. शेजारी श्रावण मोडक छोटा टिंगी मस्त केस बिस कापून श्टाईलीत पोझ देतोय.. एस-पीज मधली फस्क्लास दम बिर्याणी! बिर्याणी चेपल्यावर सोलकढी आणि पान! बोलाचीच कढी आणि बोलाचाच भात नाही.. बिर्याणीशी सामना करतांना श्रावण मोडक स्वतः डॉक्टर